The Fantastic Terrors : "Μπορεί να μας λένε ότι παίζουμε «πριόνια», αλλά τελικά όλοι γουστάρουν..."

Ήρθαν από το (σχεδόν) πουθενά για να ταράξουν τα ήρεμα νερά της εναλλακτικής / punk / garage / whatever σκηνής. Έχουν πολλά να πουν, έχουμε πολλά περισσότερα να ακούσουμε. Ο λόγος στον Μανώλη Γεωργακάκη (μπάσο/φωνητικά).



Καλησπέρα και καλώς ήρθατε στο Vinylian. Πείτε μας λίγα λόγια για τη δημιουργία της μπάντας.


Καλώς σας βρίσκουμε. Λοιπόν, η μπάντα προήλθε από παιδική φιλία. Μεγαλώσαμε μαζί στα νότια προάστια της Αθήνας, συμμαθητές και φίλοι, ανακαλύπταμε μαζί μουσικές, ήπιαμε τις πρώτες εφηβικές μπύρες, βάλαμε τα μπλουζάκια με τις στάμπες από μπάντες, πήγαμε στις συναυλίες. Σχεδόν κληρώσαμε ποιος θα παίξει ποιο μουσικό όργανο, πήγαμε στο πιο φθηνό προβάδικο της γειτονιάς για να παίξουμε το “Paranoid” και το “Smells Like Teen Spirit”. Μετά μια μέρα ακούσαμε τους Metallica να παίζουν Misfits, και αυτό, ε, κάτι μας έκανε. Από τότε συμφωνήσαμε ότι ό,τι κι αν μας χώριζε, εξωτερικό, αποστάσεις, δουλειά, οικογένειες, άλλες μπάντες, πάντα θα βρισκόμασταν για να παίζουμε μαζί, πάντα θα είναι ενεργό αυτό το συγκρότημα. Και έχει κάτι πολύ μοναδικό να παίζεις με την μπάντα που σε ήξερε όταν δεν μπορούσες να πιάσεις ακόρντο. Είναι οι άνθρωποι που μάθαμε μαζί, που συνεννοούμαστε αλλιώς, μουσικά αδέρφια.


Πως προέκυψε το όνομα του γκρουπ; Υπάρχει κάποια ιστορία πίσω από αυτό; Μοιάζει ταιριαστό με τη μουσική σας.


Οι λέξεις «fantastic terrors», με αυτή την σειρά ακριβώς, υπάρχουν μέσα στο πιο διάσημο ποίημα του Πόε, το The Raven. Πριν εμφανιστεί το μυστήριο πτηνό, λέει στο ποίημα ότι η παραμικρή κίνηση στις κουρτίνες γέμιζε τον αφηγητή με «φανατικούς τρόμους». Είχα χρησιμοποιήσει πρόχειρα αποσπάσματα από το ποίημα, πριν γράψω τους στίχους του “The Yodeler” και κάπως μου έκατσε. Το κρατήσαμε για να θυμόμαστε ότι όλα είναι μέσα στο μυαλό μας και παίρνουν την διάσταση που αυτό τους δίνει. Το ίδιο περίπου λέει κι ο Καβάφης, ότι Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες δεν θα συναντήσεις αν δεν τους κουβαλάς μέσα σου, αν εσύ δεν τους στήνεις μπροστά σου. Ήταν ένα σύμβολο για την μπάντα, πέραν του όποιου αντικειμενικού εμποδίου, ο καθένας πολεμάει πρώτα το ίδιο του το μυαλό. Ο φόβος είναι, πρωτίστως, κάτι που φτιάχνει το μυαλό σου. Κοτσάραμε και το «the» μπροστά, και έτσι παραπέμπει στις κλασσικές μπάντες που λατρεύουμε όλοι.



Πες μας λίγα λόγια για τις επιρροές σας, αλλά και τις δικές σου καταβολές.


Οι κοινές μας επιρροές είναι αυτά που ακούσαμε μικροί, στα 90s. Το σεβαστό metal, ιδίως Metallica και Black Sabbath, καθώς και αυτοί που μεσουρανούσαν δισκογραφικά, οι GunsN’ Roses, οι Offspring, οι Green Day, οι Nirvana… Μετά αρχίσαμε το ψάχνουμε προς διάφορες κατευθύνσεις, όπως προς το blues του Stevie Ray Vaughan ή το γκαραζοπάνκ των Stooges. Τελικά, ο καθένας ξέφυγε προς την δική του ιδιοσυγκρασία.


Πείτε μας κάμια λόγια για την ηχογράφηση του δίσκου. Την παραγωγή, τις ηχογραφήσεις αλλά και το εξώφυλλο.


Το “Delta Punk” μας έβγαλε την ψυχή! Το γράψαμε, το σβήσαμε, το ξαναγράψαμε, σβήσαμε το μισό. Θέλαμε να αποτυπώσουμε κάτι μοναδικό, κάτι πολύ δικό μας, που μαζεύει πολλά από αυτά που αγαπάμε. Του δώσαμε όσο χρόνο ήθελε. Οι παράγωγοί μας, ο Στέφανος κι ο Χρήστος (σ.σ.: ο Steve Lado από τους Tardive Dyskinesia και ο Mikko Chris Vlachos από τους Black Hat Bone), μας κατάλαβαν και βοήθησαν πολύ να δρομολογηθεί το χάος προς την μορφή ενός δίσκου.


Το εξώφυλλο το έφτιαξε ένα καταπληκτικός νέος κομίστας, ο Άλντο Σαμπάνι. Μια μέρα πίναμε μπύρες και, ξαφνικά, από μόνος του αρχίζει να μου λέει πόσο λατρεύει τον RobertJohnson, τον θρύλο των blues που η μυθολογία τον θέλει να πούλησε την ψυχή του στον διάβολο για να μάθει να παίζει κιθάρα όπως κανένας άλλος. Τρελάθηκα. Του εξήγησα ότι το μισό άλμπουμ είναι αναφορές στην ιστορία και στον μύθο του. Αφού το εξαντλήσαμε στην συζήτηση ενθουσιασμένοι, καταλήξαμε στον τυπάκο που τρέχει κυνηγημένος από τα σκυλιά της κολάσεως, σαν κλείσιμο του ματιού στο “Hellhound On My Trail”.


Τι έχουμε να περιμένουμε τα επόμενα ένα δυο χρόνια από τους The Fantastic Terrors;


Κυρίως συναυλίες αρχικά, γιατί μας λείψανε! Μετά θα δείξει.



Πως θα χαρακτήριζες τα φωνητικά σου; Υπάρχουν κάποιοι τραγουδιστές που θαυμάζεις και ίσως θα προσπαθούσες να μιμηθείς το στυλ τους, ή τουλάχιστον σε έχουν επηρεάσει πολύ στον τρόπο που τραγουδάς;


Ο τρόπος που τραγουδάω είναι μονόδρομος. Μόνο έτσι μπορώ. Σίγουρα έχω επηρεαστεί από πολλούς ήρωές μου και σίγουρα κάτι δικό τους βρίσκεται σε αυτό που κάνω. Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό ο Iggy Pop, ο Lemmy, o Ozzy, ο Jim Morrison, ο Hetfield, ο Jerry Lee Lewis, ο Howlin’ Wolf, ο Richie Havens, ο Cave, ο Danzig, ο Lux Interiorκαι βέβαια ο βασιλέας Elvis!


Πως βλέπετε την ελληνική σκηνή σήμερα; Ποια είναι η συμβολή των Fantastic Terrors σε αυτήν.


Η ελληνική σκηνή σήμερα είναι εντυπωσιακή. Ενώ λατρεύω την ιστορία της, βλέπω ότι ποτέ δεν είχε τέτοια προσφορά, τόσο έντονη κουλτούρα. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι τηρεί μια παράδοση περιθωρίου, έχει αφήσει τον προβολέα σε άλλα είδη. Θα ήθελα να διεκδικήσει πιο κεντρική θέση, γιατί της αξίζει. Οι Fantastic Terrors, προς το παρόν, συμβάλλουν σε αυτή με ένα πολύ ιδιαίτερο άλμπουμ που το αγαπάμε πολύ.



Ποιος είναι ο μέσος οπαδός των Fantastic Terrors; Σε ποιο κοινό, ηλικιακά κοινωνικά και πνευματικά, θεωρείτε πως απευθύνεστε;


Θέλω να πιστεύω σε όλους. Δηλαδή, μπορεί εγώ να γαυγίζω και να μας λένε ότι παίζουμε «πριόνια», αλλά τελικά όλοι γουστάρουν! Αρέσει και στην μεταλλού, και στον κλασσικοροκά, και στην αλτερνατιβού, και στον γκαραζοπάνκη, ε και στην μη ποιοτική μπουζουξού!


Πες μου πέντε αγαπημένα σου albums, και άλλα 5 των υπολοίπων μελών του γκρουπ εάν γνωρίζεις.


Είναι πολλά τα άλμπουμ, Μπάμπη! Το ξέρεις! Δεν γίνεται να διαλέξεις μόνο πέντε. Λοιπόν, θα σου πω πέντε αγαπημένα που μου έκαναν παρέα στα lockdown. Deep Purple “Come Taste The Band”, Tom Petty “Wildflowers”, Paradise Lost “Draconian Times”, Jimmy Smith “Back At The Chicken Shack”, Pink Floyd “Meddle”. Α, λέω και έκτο, το “Earth A.D./Wolfs Blood” των Misfits, γιατί, εντάξει, ούτε ένα τέταρτο δεν φτάνει η διάρκεια! Σφηνάκι φλεγόμενο!


Τα τελευταία λόγια δικά σας. Ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη!


Εμείς ευχαριστούμε για την φιλοξενία και για τον χρόνο σου. Τι τελευταία λόγια; Κουράγιο σε όλους, να θυμόμαστε ότι ο φόβος είναι εφεύρεση του μυαλού, κι αν δεν μας προστατεύει πρέπει να τον κατανικήσουμε. Α, και μην φοβηθείτε να ακούσετε το “Delta Punk”, ελπίζουμε να σας αρέσει και να το πείτε στους φίλους σας!

116 Προβολές0 Σχόλια