The Hellacopters : Eyes of Oblivion

Η μεγάλη επιστροφή των αγαπημένων Σουηδών garage rockers, με ένα album αντάξιο της θρυλικής δισκογραφίας τους.



Tracklist:


1. Reap A Hurricane

2. Can It Wait

3. So Sorry I Could Die

4. Eyes Of Oblivion

5. A Plow And A Doctor

6. Positively Not Knowing

7. Tin Foil Soldier

8. Beguiled

9. The Pressure's On

10. Try Me Tonight



17 χρόνια είναι πάρα πολλά. Τόσα ακριβώς πέρασαν από την τελευταία φορά που ακούσαμε ολοκληρωμένο album με νέο υλικό από τους αγαπημένους Σουηδούς Garage Hard Rockers The Hellacopters. Από το Rock 'n' Roll is Dead δηλαδή του 2005, ένα ακόμα εκρηκτικό πακέτο rock 'n' roll ύμνων το οποίο ακολούθησε τα δύο αριστουργήματα του group, τα High Visibility και By the Grace of God, στις αρχές του millenium. Τρία χρόνια αργότερα ακολούθησε το Head Off που αποτελείτο αποκλειστικά από διασκευές, στο ενδιάμεσο όμως οι Hellacopters είχαν ήδη προβεί σε επίσημη δήλωση διάλυσης του group, διάλυση που είχε απογοητεύσει τους fans τους καθώς δε διαφαινόταν κανένα σημάδι κόπωσης ή εκπτώσεων στο εξαιρετικό υλικό τους. Από τότε μέχρι σήμερα, το project του πολύ Nicke Andersson, οι εξαιρετικοί Imperial State Electric (μαζί με άλλες συνεργασίες όπως οι Lucifer), δρούσαν ως υποκατάστατο για την απουσία των Hellacopters με ένα ιδιαίτερο Garage Rock meets Beatles στυλ τους, στυλ που έδωσε μια σειρά από πολύ καλά albums από τα οποία ξεχώρισαν το ομώνυμο album του 2010 αλλά και το Honk Machine πέντε χρόνια αργότερα. Με τα πολλά, το 2016 οι Hellacopters θα επανενωθούν για να γιορτάσουν τα 20χρονα του ντεμπούτου τους Supershitty to the Max!, θα πάρουν σβάρνα τα φεστιβάλ και πολύ γρήγορα θα καταλάβουν ότι έχουν πολλά ακόμα να δώσουν, κάτι για το οποίο οι fans τους δεν αμφέβαλλαν ποτέ. Ο Nicke Andersson δηλώνει ξεκάθαρα πως δε θέλει να καταντήσουν ως μία greatest hits περιοδεύουσα μπάντα, η κραταία Nuclear Blast υπογράφει μαζί τους την περασμένη χρονιά, και το κάτι παραπάνω από πολυαναμενόμενο Eyes of Oblivion κυκλοφορεί την πρωταπριλιά του τρέχοντος έτους. Σαν ψέμα...


Σίγουρα ο κάθε fan είχε χτίσει το ιδανικό σενάριο στο μυαλό του, όσον αφορά το album της επανένωσης. Αυτοί που πόνταραν στην επιστροφή σε ηχητικά μονοπάτια αντίστοιχα με τα Suppershitty to the Max! και Payin' the Dues, μάλλον πόνταραν σε κουτσό άλογο. Αντίστοιχα κουτσό είναι και το άλογο αυτών που περίμεναν ένα δίσκο ισάξιο με ένα High Visibility. Η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως στη μέση. Το Eyes of Oblivion είναι το album που ήθελε η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών των Hellacopters να ακούσει, είναι ο δίσκος που συνεχίζει ακριβώς από εκεί που σταμάτησε το Rock 'n' Roll is Dead, καταφέρνοντας με μαεστρία να ακούγεται τόσο retro (για τα δεδομένα του group πάντα) όσο και φρέσκος. Το συγκρότημα συνθέτει με περίσσεια άνεση υλικό του οποίου την τέχνη κατέχει πλήρως και προσθέτει ακόμα μερικά τραγούδια σε μελλοντικό υποτιθέμενο best of (με ένα δύο εξ αυτών να "χτυπάνε" στα ίσα ένδοξες στιγμές της δισκογραφίας τους). Με τη διαδικασία της σύνθεσης να έχει ξεκινήσει πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας του Covid-19, οι Hellacopters είχαν την ευκαιρία να δουλέψουν με προσοχή σε κάθε λεπτομέρεια του δίσκου, κυκλοφορώντας τελικά ένα δυναμικό πάκετο 10 (λίγα για τα δεδομένα των δίσκων τους) τραγουδιών και κάνοντας τους εαυτούς τους relevant για μια ακόμη φορά.

Εν προκειμένω, το συγκρότημα έκανε και μία από τις καλύτερες επιλογές single που είδαμε ποτέ. Όταν πλασάρεις το Reap a Hurricane (εισαγωγικό τραγούδι του δίσκου) ως προπομπό του νέου album, αναγκάζεις όλο τον κόσμο να (ξανα)ασχοληθεί μαζί σου. Το Reap a Hurricane, πέρα από τυπικότατο Hellacopters τραγούδι που είναι και το ζητούμενο, έχει φοβερή γέφυρα και αντίστοιχο refrain, ενώ οι στίχοι είναι ξεκάθαρα μανιφέστο της επιστροφής του group. "Let's sow the wind and reap a hurricane" μας λέει ο Andersson, δίνοντας θετικότατο νόημα στην κατ' εξοχήν αρνητικά χρησιμοποιούμενη φράση περί ανέμων και θυελλών. Το Reap a Hurricane είναι ένα κλασικό Hellacopters τραγούδι. Ήδη. Can it Wait till Tomorrow? αναρωτιέται στη συνέχεια, στο ίδιο μοτίβο με το Reap a Hurricane (αρκετά περίμενε κι αυτός κι εμείς είναι η αλήθεια για την κυκλοφορία του δίσκου), ενώ η συνέχεια με το γνωστό εδώ και κάποιες μέρες So Sorry I Could Die, αποτελεί την απόπειρα των Hellacopters να αποδώσουν τα σύγχρονα blues, σε μια μάλλον απλά καλή στιγμή του δίσκου, που απέχει όμως πολύ από το να χαρακτηριστεί ως filler. Πόσο μάλλον όταν υπάρχει κι αυτό το γαμάτο γύρισμα αλά Dazed and Confused (Led Zeppelin) στη μέση. Επιστροφή σε up tempo με διάθεση με το ομώνυμο, έτερο highlight μαζί με το Reap a Hurricane, με παρόντα όλα αυτά τα στοιχεία που αγαπήσαμε στο συγκρότημα. Τα φοβερά leads, το "παιχνιδιάρικο" ρεφρέν του Nicke Andersson, τη μελαγχολική διάθεση συνδυασμένη με τα σπιντάτα garage riffs που γεννά συνεχώς ο ιθύνων νους του group. To Α Plow and a Doctor μάλλον θα ξεχαστεί μετά από κάποιο διάστημα, ωστόσο το Positively not Knowing με τον ξέφρενο ρυθμό του και τις φοβερές φωνητικές γραμμές, μπαίνει χαλαρά στα 3-4 καλύτερα τραγούδια του δίσκου. Απλά κολλητικό. Εξίσου καλή και η συνέχεια με το Tin Foil Soldier να είναι ένα ιδιαίτερο για το συγκρότημα τραγούδι, σε boogie φόρμες (βλέπε Status Quo με ολίγη από Thin Lizzy), έχοντας για μια ακόμη φορά ένα εξαιρετικό ρεφρέν. Το Beguiled επισκέπτεται εποχές Rock n' Roll is Dead συνεχίζοντας το momentum που έχει πάρει ο δίσκος, ενώ από τη δυάδα που κλείνει το album θα ξεχωρίσει το Try me Tonight, ένα από τα καλύτερα closers του συγκροτήματος, ας μην ξαναπούμε δε για το ρεφρέν γιατί καταντάει ανούσιο... Το Eyes of Oblivion είναι ένας δίσκος που ακούγεται ανεξάρτητα από τη διάθεση του καθενός, έχει συνοχή, ιδανική διάρκεια, δεν καταντάει κουραστικό σε κανένα σημείο και μεγαλώνει "μέσα" στον ακροατή, σε κάθε ακρόαση. Αποτελεί τη μεγάλη επιστροφή των Hellacopters, ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς τα εξτραδάκια που είδαν το φως τη δημοσιότητας, δηλαδή τα Done Fighting και ειδικά το If We All Ran Away, του οποίου η απουσία από το δίσκο είναι μάλλον μια μικρή αμαρτία.


Οι Hellacopters λοιπόν είναι ξανά εδώ. Με άμεσα σχέδια για το μέλλον, τόσο συναυλιακά όσο και για τη σύνθεση μουσικής, το συγκρότημα του αεικίνητου Nicke Andersson τιμάει τόσο την ιστορία του όσο και τους οπαδούς του και τις επιθυμίες τους. Με το Eyes of Oblivion να περνάει άνετα το μέσο όρο και με δεδομένη την εκρηκτική σκηνική παρουσία του, οι Hellacopters ετοιμάζονται να θυμίσουν σε όλο τον κόσμο τους λόγους που θεωρήθηκαν οι πρωτοπόροι της αναγέννησης του garage rock, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα classic rock συγκροτήματα της γενιάς τους. Το group δεν έχει ξεχάσει την τέχνη του, το Eyes of Oblivion είναι ένας ακόμα πυλώνας στη δισκογραφία τους, η δε κυκλοφορία ενός πραγματικά μεγάλου δίσκου, αντίστοιχου με τα διαμάντια προ εικοσαετίας, μοιάζει πιο κοντά από ποτέ. Ας είναι η δεύτερη καριέρα τους ευκαιρία για να τους δούμε επιτέλους στη χώρα μας, ώστε έτσι να διαγραφεί από τη λίστα ακόμα ένα μεγάλο live απωθημένο.


Μπάμπης Καλογιάννης

31 Προβολές0 Σχόλια