The Writing on the Wall : Τι μας άφησε η συναυλία των Iron Maiden

Μια μεγάλη μπάντα που γεμίζει αρένες στην καθισιά της, οι γνωστές παθογένειες μιας ελλιπούς διοργάνωσης και το “greek c@nt” που δοκιμάζει τη σχέση με ένα παθιασμένο και ταγμένο κοινό.


Γράφουν οι Μάνος Μαρκόπουλος, Αλέξανδρος Κώτσης

Μάνος :


Μέχρι το number of the beast περνάγαμε μια χαρά! Μια μπάντα – μύθος, με άρτιο επαγγελματισμό, ακριβή υπολογισμό αλλά και κέφι, εκτελούσε στα γνωστά υψηλά standards της, το προβλεπόμενο playlist της τρέχουσας περιοδείας. Εισαγωγή με τα 3 κομμάτια του Senjutsu, με το Writing on the Wall να δεσπόζει με την arena δομή του αλλά και τον Bruce Dickinson να περιπαίζει έξυπνα το κοινό για το διακαή και φολκλορικών διαστάσεων, πόθο της live εκτέλεσης σε ελληνικό έδαφος του Alexander the Great.


Alexander the Greeeeat… (ιαχές από κάτω), didn’t see the writing on the wall, σε μια εκπληκτική, χατζηπαναγήσια ντρίμπλα που αν και μας γλέντησε, παραδεχτήκαμε ως έξυπνη. Revelations, Blood Brothers, Flight of Icarus, Sign of the Cross, Fear of the Dark, Hallowed be thy Name είναι όλα crowd favorites και συνταγή για να σαγηνεύσεις ένα ήδη υποταγμένο κοινό. Τι μπορεί λοιπόν να πάει στραβά σε μια ήδη κερδισμένη βραδιά; Watch this…


Είμαστε στο Number of the Beast, ένα από τα καίρια σημεία δηλαδή ενός Iron Maiden setlist. Στα πρώτα λόγια της εισαγωγής, αποσβολωμένοι ακούμε από τα χείλη του Bruce ένα ακατάληπτο κρεσέντο από fuck και όλα τα παράγωγά του μαζί με άναρθρες βρισιές για… κάποιον που άναψε ένα καπνογόνο σε κοντινή απόσταση από τη σκηνή. I can’t sing with a fucking flair, you cocksucker, youGREEK c@nt. Ώπα. Κοιταζόμαστε μεταξύ μας. Τι έγινε ρε παιδιά; Είναι δυνατόν, τι μόλις ξεστόμισε ο "Μπρούσαρος" ; O frontman των Maiden αποχωρεί (!!!) από τη σκηνή ενώ η υπόλοιπη μπάντα συνεχίζει να παίζει κανονικά. Σε δεύτερο χρόνο επιστρέφει, τραγουδώντας τους στίχους φανερά εκτός ρυθμού και μάλιστα για αρκετή ώρα, κάνοντας πολλούς από μας να υποπτευθούμε ότι το κάνει επίτηδες και καθαρά για… σπάσιμο. Στιγμές καθόλου τιμητικές για έναν επαγγελματία τέτοιου επιπέδου και που απομυθοποιούν -αν μη τι άλλο- την εικόνα του ως εμβληματικού τραγουδιστή και metal icon.

Η υπόλοιπη συναυλία; Νομίζω ότι τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Το γυαλί είχε ήδη ραγίσει, η διάδραση κοινού με frontman είχε ήδη διαρρηχθεί, επικρατούσε μια διάχυτη ξενέρα και από τα 2 μέρη. Η μπάντα τελείωσε επαγγελματικά μεν αλλά διεκπεραιωτικά το υπόλοιπο setlist, ο Bruce Dickinson μάλιστα αποχώρησε σχεδόν αμέσως μετά το τέλος, με έναν τυπικό χαιρετισμό, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα 5 μέλη των Maiden που έμειναν στη σκηνή και χαιρέτησαν με θέρμη τον κόσμο.


Ok, η γεύση ήταν μάλλον γλυκόπικρη. Τι έγινε όμως ακριβώς;

Ξεκινάμε το σχόλιο μας, λέγοντας ότι όταν είσαι διοργανωτής σε ένα τόσο μεγάλο event στο οποίο συναθροίζεται πάνω από 40.000 κόσμος, είναι πρώτιστη επαγγελματική σου και αστική σου υποχρέωση να τηρείς αυστηρά τους κανόνες ασφάλειας. Όταν μιλάμε για καπνογόνα, μιλάμε για βασικό και πρώτο επίπεδο ελέγχου που πραγματοποιείται κατά τον έλεγχο των εισιτηρίων και πριν διαβείς την πόρτα για να μπεις στο χώρο. Ανοίγουμε τσάντες, κάνουμε την τυπική σωματική έρευνα, τα αυτονόητα δηλαδή. Έγινε αυτό χθες; Όχι. Περνούσες και… ούζι αν ήθελες, μέσα στην τσάντα σου.


Η χρήση καπνογόνων σε οποιοδήποτε ανοιχτό ή κλειστό χώρο βρίσκεται συγκεντρωμένος κόσμος, είναι ποινικό αδίκημα. Όποιος φέρει μαζί του καπνογόνο, κανονικά θα έπρεπε να συλλαμβάνεται και να τιμωρείται. Όσο δεν συμβαίνει αυτό, αυτός που θέλει να ανάψει καπνογόνο δύσκολα θα αποτραπεί κι έτσι τα καπνογόνα θα συνεχίσουν να υπάρχουν εσαεί σε γήπεδα, συναυλίες και λοιπά συναθροιστικά τεκταινόμενα.


Πέραν όμως της ποινικής διάστασης είναι και ζήτημα ατομικής ευθύνης του καθενός και στάσης απέναντι στο συνάνθρωπό του. Ανάβεις το καπνογόνο για την καύλα σου, «επειδή είναι μέταλ συναυλία και όχι λυρική σκηνή» αλλά δεν λογίζεσαι τον διπλανό σου και το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι. Γιατί πέρα από τον κίνδυνο πυρκαγιάς, τραυματισμού ή και εγκαύματος (ακόμα και αυτοπυρπόλησης), μπορείς να προκαλέσεις ανεπανόρθωτες βλάβες στον άτυχο που θα βρεθεί δίπλα σου. Αν δε, ο άτυχος αυτός αντιμετωπίζει αλλεργικό άσθμα, ή σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, μπορείς να τον αφήσεις άκλαφτο στον τόπο. Γιατί; Επειδή «είναι μέταλ συναυλία και όχι η Λυρική Σκηνή…».


Αυτό δεν νομιμοποιεί σε καμία περίπτωση κανέναν frontman - μύθο μέταλ μπάντας να προβαίνει σε τέτοιο αχαρακτήριστο και ανεξέλεγκτο rant κατά το σύνολο του κοινού, γιατί σε αυτό εν τέλει απευθύνθηκε με τόσο αισχρό τρόπο. Βάζοντας το συνθετικό greek ξεφεύγεις από την προσβολή σε προσωπικό επίπεδο, αποχαρακτηρίζεις την πράξη του αυτή καθαυτή και συνδέεις την εθνικότητα κάποιου με την όποια ηλιθιότητά του. Ακόλουθο είναι ένα από τα πιο φιλικά αλλά και υποστηρικτικά κοινά για σένα τον ίδιο αλλά και την μπάντα στην οποία δραστηριοποιείσαι να προσβληθεί και μάλιστα με τόσο άγαρμπο τρόπο.

Ας δεχθούμε ότι το είπε εν τη ρύμη του λόγου (αν και το είπε τελευταίο μέσα σε όλες τις βρισιές, αργά, καθαρά και κυνικά, που δείχνει ότι είχε πλήρη συνείδηση αυτών που έλεγε), Αποχωρεί επιπλέον στη διάρκεια του κομματιού και επιστρέφει πολύ αργότερα κάνοντας «καψόνια» στο κοινό, τραγουδώντας εκτός ρυθμού και καταστρέφει τη στιγμή, το vibe και τολμώ να πω και όλη τη βραδιά. Έστω ότι ήταν συγχυσμένος και ξενερωμένος κάτι που είναι αναμενόμενο, κατανοητό και ανθρώπινο. Όλα αυτά που έκανε όμως αμέσως μετά το ατυχές συμβάν, έδειξαν έναν άνευ προηγουμένου αντι-επαγγελματισμό και ανεπάρκεια για μια υπηρεσία για την οποία αμοίβεται αδρά: Na διασκεδάσει/ψυχαγωγήσει το κοινό που ήρθε για να περάσει καλά, να εμπνευστεί και να δώσει τροφή στη ψυχή του.


Όταν συμβαίνει μια άσχημη κατάσταση κατά τη διάρκεια ενός show οφείλεις και να την διαχειρίζεσαι αλλά και να ελέγχεις τον εαυτό σου. Η χθεσινή συμπεριφορά του Bruce Dickinson δεν είναι αποδεκτή.


Kαι μάλιστα μιλώντας για έναν τετραπέρατο και βαθιά οξυδερκή άνθρωπο που προσωπικά έχω θαυμάσει και παρακολουθήσει στενά σε πολλά του από τα εγχειρήματα. Από του οποίου το βιογραφικό μόνο να εμπνευστεί κάποιος μπορεί. Έναν άνθρωπο που έχεις την εντύπωση ότι μπορείς να συνδεθείς μαζί του, ότι μπορείς να τον ψυχολογήσεις. Εχθές όμως ήταν αψυχολόγητος, τουλάχιστον. Κηλίδωσε σε μεγάλο βαθμό την εικόνα που είχα χτίσει για αυτόν, εδώ και 30+ χρόνια. Ξενέρωσα. Για το greek c@nt; Nαι, για το greek c@nt! Kαι για όσα ακολούθησαν του greek c@nt. Μέχρι να τελειώσει το number of the beast νομίζω ότι οι περισσότεροι βιώσαμε 4 μαρτυρικά λεπτά παγωμάρας και αμηχανίας.


Από κει και πέρα, όπως είπαμε, τραβήχτηκε μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή. Είχαμε τους maiden πριν το number of the beast και τους μετά. Όλο αυτό αποτυπώθηκε στο άψυχο και στυγνό performance του Bruce μέχρι να τελειώσει το σετ και να μας καληνυχτίσει με τη ψυχή στα πόδια.


Μια βραδιά που προμηνυόταν σούπερ, τελείωσε μάλλον άδοξα. Χωρίς λόγο ρε γαμώτο! Η μπάντα πετούσε. Γιατί;


Ο τραγουδιστής των Iron Maiden έχει μεγάλη ευθύνη για την τροπή που πήραν τα πράγματα. Ο Bruce Dickinson δεν ήταν χθες στα καλά του. Κρίμα.


Αλέξανδρος :


Βρέθηκα κι εγώ μετά από μήνες ανυπομονησίας στο ΟΑΚΑ χτες για να απολαύσω το μεγαλειώδες show της μάλλον, κατά τεκμήριο, μεγαλύτερης (ή έστω από τις μεγαλύτερες) μέταλ μπάντας, των τελευταίων 40 ετών στον πλανήτη.


Έχω μια περίεργη σχέση με τους Iron Maiden. Πήγαινα Ε’ δημοτικού όταν κυκλοφόρησε ένας από τους καλύτερους δίσκους τους, το Seventh Son of a Seventh Son, που έμελλε να είναι το πρώτο μουσικό έργο που αγόρασα σε οποιοδήποτε format: κ α σ σ έ τ α. Την οποία και έχω ακόμα σε άριστη κατάσταση. Την είχα λιώσει! Μαζί με το Somewhere In Time, τους θεωρώ ακόμα τους 2 καλύτερους δίσκους τους (αν και δεν ξέρω αν είμαι ασφαλές κριτήριο αντικειμενικότητας και εμβρίθειας).


Είχαν προηγηθεί λίγα χρόνια πριν, βινύλια του αδερφού μου: Killers, The Number of the Beast. Το Prisoner ήταν μάλλον το πρώτο τραγούδι Maiden που άκουσα ever. Και οι δυο αυτοί δίσκοι έλιωσαν επίσης πάνω στο πικάπ.


Αποκορύφωμα το Fear of the Dark γα μένα. Τέλος πάντων, κάπου εκεί έχασα τη συνεπή και αδιάλειπτη δισκογραφική επαφή μου μαζί τους, εξ ου και δεν ξέρω αν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω ποιοι είναι οι καλύτεροι δίσκοι, αν και νομίζω ότι η χρυσή τους εποχή ήταν, ούτως ή άλλως, η πρώτη περίοδος της μπάντας. Πήγα και τους είδα λίγα χρόνια μετά στο Περιστέρι με frontman, πλέον, τον Blaze Bayley, αλλά σίγουρα δεν ήταν το ίδιο… Η επιστροφή του Dickinson αναθέρμανε το ενδιαφέρον μου και επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια κατάφερα και ικανοποίησα ένα μεγάλο μου απωθημένο: στη Μαλακάσα το 2008 απολαύσαμε ένα show – δυναμίτη!


Σίγουρα δεν είμαι τεράστιος φαν του μέταλ, αφού μόνο με λατρεία στους Maiden και τους Metallica, και μάλιστα στις πιο παλιές τους μέρες, δεν συγκαταλέγεσαι στους σκληροπυρηνικούς του είδους ή ακόμα και τους «ειδήμονες». Από την άλλη, σίγουρα δεν συγκαταλέγομαι και στους αντίστοιχους με αυτούς που πάνε σε συναυλία των Depeche Mode για να ακούσουν το Enjoy the Silence και 3-4 άλλα (Καλογιάννη σ’ αγαπάω! J ).


Ιδού λοιπόν my 2 cents για τα χτεσινά.


Έχοντας χάσει το, κατά κοινή ομολογία, μεγαλειώδες live του 2018, είχα αποφασίσει ότι φέτος δεν το έχανα! Πήγα χτες από νωρίς, παρότι τα 2 προηγούμενα σχήματα σίγουρα δεν ήταν my cup of tea.


Όλα σούπερ, στις 9 η ώρα, ξεκινάμε, πάμε, φοβερά! Τρελή δίψα από μπάντα, από κόσμο, από όλους. Και ξαφνικά ήρθε η ώρα που αντιπαρατέθηκαν το «κτήνος» (pun intended) και ο … κρετίνος… Μαντέψτε ποιος κερδίζει στο τέλος της ημέρας… O (crazy) malakas (airbourne do you hear me? J ) φοβάμαι πως είναι ανίκητος. Κι αυτό αγαπητέ Μπρους, θα έπρεπε να το ξέρεις….


Εξηγούμαι: Συμφωνώ και με τον Μάνο και με τον Μπάμπη: καπνογόνα α-πα-ρά-δε-κτα. Και έχει δίκιο ο Μάνος, σας το λέει κάποιος που έχει αλλεργικό άσθμα, έστω και ήπιο. Και προσυπογράφω τα όσα λέει και ο Μάνος, και από νομικής άποψης.


Ξαφνικά, ακούω τον Bruce Dickinson, να βρίζει, χωρίς αρχικά να έχω αντιληφθεί γιατί. Μόλις ακούω δε το “Greek c@nt” στιγμιαία και ενστικτωδώς, παγώνω. Δεν είναι ότι ακούς έναν άνθρωπο που θαυμάζεις και θεωρείς κάποιου υψηλού πνευματικού επιπέδου, με σπουδές στην κλασική Ιστορία (αν δεν απατώμαι) να τσαντίζεται και να βρίζει σκαιότατα. Αυτό μπορεί να συμβεί σε όλους, μπορεί και όχι. Άνθρωποι είμαστε.


Άλλο είναι το θέμα μου. Το Greek c@nt υποκρύπτει, αν δεν φανερώνει διάχυτα, μια στερεοτυπική προκατάληψη, για να μην πω ρατσιστική (προ)διάθεση. Τι σημασία έχει και τι παραπάνω θα προσδώσει στην ηλιθιότητα του ανεγκέφαλου; Στην Αγγλία δεν θα έβριζε τον αντίστοιχο ανεγκέφαλο, αποκαλώντας τον English cunt. Και αυτό είναι φουλ ξενερωτικό γιατί δεν περιμένεις από μια πολυσχιδή προσωπικότητα του διαμετρήματος του Bruce Dickinson να εκφέρει λόγο white trash Άγγλου fat bastard skinhead tου φτωχού Βορρά που ψήφισε με τα μπούνια Brexit. Δυστυχώς, αυτό το τελευταίο, το μοιράζονται, κατά δήλωση του Dickinson, o οποίος δηλώνει conservative και ευρωσκεπτικιστής, από όσο διαβάζω, και βέβαια ψήφισε Leave, όπως, διαβάζω, ότι έχει πει… Αυτό μπορεί να μη λέει τίποτα, μπορεί όμως και να λέει πολλά. Και ειδικά για τα λεγόμενα uunconscious biases, τουλάχιστον εκείνα που σχετίζονται με καταγωγή, ευρωπαϊκό βορρά – νότο κλπ.


Προσωπικά, αν απλά έβριζε τον ανεγκέφαλο μέχρι το fucking cocksucker, θα έλεγα οκ, θα έπρεπε να το διαχειριστεί πιο συγκρατημένα, αλλά είχε δίκιο. Και τώρα, αρχικά δίκιο είχε ο Μπρους, αλλά τη στιγμή που προσδιόρισε εθνοτικά τη βλακεία του ανεγκέφαλου, το δίκιο του το έχασε. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω. Ελπίζω, ειλικρινά, να ζητήσει συγγνώμη, χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.


Και κάτι τελευταίο: για μένα φταίει και η διοργάνωση. Δεν μπορεί να διοργανώνεις τέτοια συναυλία, που ξέρεις ότι θα έρθουν 40, 50, 60 χιλιάδες και άρα στατιστικά αυξάνονται οι πιθανότητες να υπάρχουν στο κοινό και κρετίνοι, ειδικά όταν μιλάμε για περιστάσεις που, ούτως ή άλλως, εμφιλοχωρεί η ανοησία και κάποιες, λίγες αλλά υπαρκτές φορές, η τσάμπα μαγκιά (δεν το αποδίδω σε μουσικό είδος απαραίτητα, μην παρεξηγηθώ, καπνογόνα άναψαν και στη συναυλία του Liam Gallagher), δεν μπορεί να ξέρεις ότι ο τραγουδιστής έχει θέμα με τα καπνογόνα, το ξέρουν όλοι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ άλλωστε, δεν μπορεί να αναρτάς ειδοποιήσεις του τύπου απαγορεύονται τα καπνογόνα και να θεωρείς ότι εκπλήρωσες τις σχετικές σου υποχρεώσεις. Δεν μπορεί να μην κάνεις έναν έλεγχο για καπνογόνα τη στιγμή που δεν με αφήνεις να φέρω μέσα μπίρα, επειδή πωλείται μ΄πιρα μέσα στο χώρο της εκδήλωσης. Δεν λέω, σεβαστό και κατανοητό αυτό, αλλά ψάξε και για καπνογόνα, που ξέρεις ότι νομοτελειακά θα βρεθούν ανεγκέφαλοι να περάσουν μέσα. Δεν μπορεί τη στιγμή που ανάβουν τα καπνογόνα να μην στέλνεις επί τόπου την ασφάλεια του χώρου να τους πετάξει έξω. Θα είχαν όλα διαφορετική εξέλιξη, θα προστάτευες τον καλλιτέχνη από το να εκτεθεί έτσι και θα απολαμβάναμε όλοι τη συναυλία μας στο έπακρο. Κρίμα.


Έστω κι έτσι απολαύσαμε τη συναυλία, αλλά μας άφησες και μια άσχημη επίγευση. Στα επόμενα με υγεία.





2.810 Προβολές1 Σχόλιο