Το «Patient Number 9» του Ozzy και ο σκελετός στην ντουλάπα

Λίγα λόγια για το νέο άλμπουμ του Ozzy που σκαρφάλωσε στην κορυφή των charts από την πρώτη κιόλας εβδομάδα κυκλοφορίας του.

Γράφει ο Γιάννης Πούλλος.



Ομολογώ ότι είχα πάρα πολύ καιρό να αφιερώσω τόσο χρόνο ακούγοντας ξανά και ξανά μια νέα δουλειά του Ozzy. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα πρέπει να πάω πίσω στο «No More Tears» του 1991 και το πόσο βαρέως έφερα το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα τότε λεγόμενα του Πρίγκιπα του Σκότους, επρόκειτο να είναι και το τελευταίο του προκειμένου να αφοσιωθεί στην οικογένειά του. Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν 30+1 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων συνέβησαν πολλά και διάφορα. Πρώτο και κυριότερο, αυτό που το 1991 διαμορφωνόταν ως ένα ακόμα μετεφηβικό συναυλιακό απωθημένο έμελλε τελικά να πάρει σάρκα και οστά όχι μία ή δύο αλλά τρεις φορές φορές (τόσο με τους Black Sabbath όσο και μόνος του). Δεύτερον, έκτοτε ο Ozzy Osbourne έβγαλε άλλα 7 άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένου του περί ου ο λόγος «Patient Number 9»), με το κάθε ένα από αυτά να αντιμετωπίζεται ως εν δυνάμει τελευταίο του και στα οποία προφανώς δεν ήμουν ο μόνος που αφιέρωσε ελάχιστο χρόνο. Το ίδιο έκανε και ο ίδιος ο Ozzy αν κρίνουμε από τη συχνότητα με την οποία εμφανίζονται τα τραγούδια των δίσκων αυτών ακόμα και στις περιοδείες που έγιναν για την προώθησή τους, καθώς έβρισκαν με το στανιό μια θέση ανάμεσα στα αριστουργήματα του παρελθόντος του Ozzy και των Black Sabbath που μονοπωλούν το setlist.


Και εδώ ακριβώς είναι η διαφορά του «Patient Number 9» σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές του. Ότι ακούγοντάς το διαπιστώνεις πως εδώ μέσα υπάρχουν πολλά τραγούδια που θα διεκδικούσαν επάξια μια θέση ανάμεσα στα αριστουργήματα του παρελθόντος σε περίπτωση που ο Ozzy μπορέσει να υποστηρίξει το άλμπουμ με μια περιοδεία, κυρίως όμως τραγούδια που θα αντέξουν στο χρόνο πολύ περισσότερο από χιτάκια του πρόσφατου παρελθόντος που περνούσαν στα αζήτητα μόλις έβγαινε το επόμενο άλμπουμ.




Το «Patient Number 9» είναι γεμάτο από ριφάκια και μελωδίες που σου κολλάνε από την αρχή και σε κάνουν να πατάς το repeat για να διαπιστώσεις αν η πρώτη εντύπωση ήταν όντως τόσο καλή. Το «Immortal» θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια σύνθεση ξεχασμένη στα συρτάρια της εποχής του «No Rest For The Wicked», ενώ το «No Escape From Now» ξερνάει Σαμπαθίλα. Η συνολική ποιότητα των συνθέσεων πιστώνεται φυσικά τόσο στην πληθώρα φανερών πρωταγωνιστών, μεταξύ των οποίων και βαριά ονόματα (από τον Tony Iommi, τον Jeff Beck και τον Eric Clapton μέχρι τον Robert Trujillo, τον Josh Homme και τον αδικοχαμένο Taylor Hawkins), όσο και στους αθέατους με μπροστάρη τον παραγωγό και συνθέτη Andrew Watt, η μοντέρνα προσέγγιση του οποίου είναι υπεύθυνη για τη φρεσκάδα που αποπνέει μια δουλειά που στην ούγια έχει την υπογραφή ενός 73χρονου ασθενούς, ο οποίος με το καλημέρα φωνάζει «I wanna go home», κραυγή που ακούγεται πολύ πιο αληθοφανής από το «Mama I’ m Coming Home» του 1991…


Το «Patient Number 9» κρύβει φυσικά και έναν σκελετό στην ντουλάπα που δεν είναι άλλος από την εύλογη απορία που έχουν όλοι όσοι δυσκολεύονται να ταιριάξουν την εικόνα του ταλαιπωρημένου κορμιού που μετά βίας στέκεται χωρίς βοήθεια με τη φωνή που ακούμε στο άλμπουμ. Ένα άλμπουμ που, ειρήσθω εν παρόδω, έχει κάνει την πιο δυναμική είσοδο στα charts από οποιοδήποτε άλλο άλμπουμ του Ozzy φτάνοντας στην κορυφή του Billboard από την πρώτη κιόλας εβδομάδα κυκλοφορίας του δίνοντάς μας ένα λόγο παραπάνω να κλείσουμε την ντουλάπα και να το απολαύσουμε.

46 Προβολές0 Σχόλια