Underrated X : Kiss

Μία ματιά στη δισκογραφία του θρυλικού Αμερικανικού σχήματος, προς αναζήτηση τραγουδιών που έχριζαν μεγαλύτερης αναγνώρισης.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Μπορεί οι farewell περιοδείες τους να έχουν καταντήσει ένα μίνι ανέκδοτο, σε κάθε περίπτωση όμως έχουν κερδίσει με το σπαθί τους το δικαίωμα στον αυτοσαρκασμό, στα λάθη, σε εκείνες τις ενέργειες που αν και κατακριτέες, δεν πρόκειται να αφαιρέσουν το παραμικρό από τον τεράστιο καλλιτεχνικό, αλλά και εμπορικό, μύθο τους. Οι Kiss παραμένουν ένα από τα μεγαλύτερα case studies στο rock n roll, ένα γκρουπ το οποίο χτίστηκε γύρω από δύο περσόνες ιδιαίτερα διαφορετικές μεταξύ τους, που ακόμα κι αν μόνοι τους δεν κατάφερναν τίποτα, η χημεία τους απέδωσε τα μέγιστα και έχτισε ένα από τα μεγαλύτερα και εμπορικότερα brands στην ιστορία της μουσικής. Το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Gene Simmons (αξίζει κανείς να ψάξει τα work ethics του, προσηλωμένος σε δουλειά και σχετικά φιλοχρήματος) συνδυάστηκε άψογα με το μουσικό ταλέντο, αλλά και τα looks, του Paul Stanley. Το αποτέλεσμα ήταν μία σειρά από ιδιαίτερα αγαπημένα albums και τραγούδια, απλωμένα πλέον σε πέντε δεκαετίες.


Γίνεται σαφές λοιπόν ότι πέρα από τους σπουδαίους ύμνους που έκαναν γνωστούς και αγαπητούς τους Kiss ανά την υφήλιο, υπάρχει και εκείνο το υλικό το οποίο αδικήθηκε, παραμερίστηκε λόγω της κυκλοφορίας κάποιου single ή του ξεπετάγματος ενός τραγουδιού ως super hit. Το Underrated X επιχειρεί μια αναδρομή στην πολύ πλούσια δισκογραφία των Kiss, για να ανακαλύψει αυτό το υλικό, μέσα από τραγούδια τα οποία ίσως θα έπρεπε να έχουν τύχει ευρύτερης αναγνώρισης. Με τα δέκα φυσικά να φαντάζουν λίγα αλλά όσο γίνεται πιο ενδεικτικά για ένα συγκροτήμα αυτού του βεληνεκούς.


Ξεκινάμε. Πάντα χωρίς ιδιαίτερη χρονολογική ή αξιολογική σειρά.


I'll Fight Hell to Hold You (Crazy Nights, 1987)

Εν έτει 1987, οι Kiss αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της σκηνής του LA, με τον προσδιορισμό αυτό να είναι κυρίως μουσικός και ουχί γεωγραφικός. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι εκπρόσωποι κάτω από το Spotlight, οι γερόλυκοι δεν το βάζουν κάτω και το Crazy Nights αποτελεί μια αξιοπρεπέστατη προσθήκη, τόσο στον κατάλογο της μπάντας όσο και στις ενημερωμένες glam δισκοθήκες. Ξεχωρίζουν το ομώνυμο τραγούδι και η μπαλάντα Reason to Live, αλλά είναι το I'll Fight Hell to Hold You που αδικείται ιδιαίτερα. Τόσο τραχύ, κιθαριστικό, όσο και συναισθηματικό λόγω μίας κορυφαίας πραγματικά ερμηνείας του Paul Stanley, αποτελεί fan favourite για τα πολυάριθμα μέλη του Kiss Army, ειδικά αυτά που απολαμβάνουν εξίσου τη hair metal περίοδο του γκρουπ.


Sure Know Something (Dynasty, 1979)

Το I Was Made for Lovin You μπέρδεψε πάρα πολύ κόσμο, με συνέπεια (εκτός πολλών άλλων) το Dynasty να παρεξηγηθεί ιδιαιτέρως από τους fans των Kiss, καθώς η απέχθεια ορισμένων για το hit του δίσκου δεν τους άφηνε να εκτιμήσουν το υπόλοιπο υλικό του. Που ανάμεσα σε άλλα θα συναντήσει κανείς το διαμαντάκι Sure Know Something, ένα τραγούδι το οποίο κερδίζει το αυτί του ακροατή με ύπουλο τρόπο, καθώς πέρα από την εισαγωγή με το μπάσο του Simmons, τα ιδιαίτερα φωνητικά του Stanley και το φοβερό ρεφρέν συνιστούν έναν ύμνο που σε άλλο album, σίγουρα θα ξεχώριζε περισσότερο. Η επιλογή του εν λόγω κομματιού για το MTV Unplugged (της μόδας φυσικά στα 90s) αποδεικνύει ότι και το ίδιο το συγκρότημα είχε το τραγούδι περί πολλού.


She (Dressed to Kill, 1975)

Ένας τρίτος δίσκος που μάλλον υστερεί σε σχέση με τα δύο πρώτα albums του σχήματος, που εκτός των άλλων θα ξεχωρίσει για τον ύμνο Rock and Roll All Nite, τραγούδι ικανό να επισκιάσει οτιδήποτε άλλο βρίσκεται γύρω του. Κάτι τέτοιο γίνεται και με το She, το οποίο αποτελεί μια σπουδαία σύνθεση, πεμπτουσία του classic rock της εποχής, με ένα αργόσυρτο riff κατευθείαν βγαλμένο από τις μεγάλες στιγμές του είδους στα early 70s. Με το δίδυμο Stanley/Simmons να επιδίδεται σε μια εξαιρετική διφωνία, το She αποτελεί κάτα κάποιο τρόπο τη γέφυρα μεταξύ των δύο περιόδων, πριν από το Alive I και μετά. Η ραδιοφωνική προσέγγιση θα επικρατήσει αργότερα, δίνοντας εξίσου εξαίρετο υλικό, με πιο pop προσέγγιση. Μέχρι τότε, το She καταδεικνύει τις σπουδαίες classic rock ρίζες του γκρουπ.


Stand (Sonic Boom, 2009)

Νέος δίσκος Kiss εν έτει 2009 και πολλοί ψάχνουν να βρούνε τη σχετικότητα, εκτός φυσικά από τους hardcore fans του σχήματος. Οι οποίοι απολαμβάνουν έναν κλασικό Kiss δίσκο από ανθρώπους που δεν έχουν να αποδείξουν το παραμικρό, ούτε καν στους εαυτούς τους. Το Sonic Boom περιέχει κάποιες πολύ δυνατές στιγμές, ανάμεσα τους το εισαγωγικό Modern Day Delilah και το φοβερό Stand, βγαλμένο κατευθείαν από την mid 70s κι έπειτα περίοδο του γκρουπ. Οι Stanley και Simmons γιορτάζουν τη χημεία τους με πολύ ωραία riffs και εναλλαγές στα φωνητικά, ωστόσο το μυστικό του τραγουδιού δεν είναι άλλο από το ρεφρέν του, ένα κολλητικό κάλεσμα που γίνεται κατευθείαν τραγούδι στα χείλη όλων, το καλύτερο ρεφρέν των Kiss τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τόσο απλά.


Danger (Creatures of the Night, 1982)

Τραγούδι και δίσκος που υποδηλώνουν επιστροφή, επαναφορά σωστής πορείας, relevance για έναν νεοσχηματιζόμενο μουσικό χώρο. Με τον νέο Eric Carr να βομβαρδίζει τα τύμπανα, στη θέση του (προβληματικού τότε) Peter Criss, και τον Stanley να συνθέτει ίσως το πιο heavy υλικό της καριέρας του, το Creatures of the Night αποτελεί μια μεγάλη επιστροφή από ένα γκρουπ που εκείνη την εποχή, εν είδει και της ύπαρξης πολλών νέων σπουδαίων σχημάτων στο χώρο, πολλοί ίσως και να θεωρούσαν ξοφλημένο. Το Danger έμεινε σχετικά στην αφάνεια με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο κανείς δεν αμφισβητεί την ενέργεια του, το heaviness της κιθάρας και των τυμπάνων, την ατμόσφαιρα του, το feeling ότι οι Kiss ξαναμπαίνουν δυναμικά στο κόλπο ώστε να διατηρήσουν τα πρωτεία και στα 80s.


Makin' Love (Rock 'n' Roll Over, 1976)

To Rock n Roll Over, με το πέρασμα των χρόνων, αποτελεί ένα album που χάνει στα σημεία, πέρα από κάποια αντικειμενικά καλά έως πολύ καλά τραγούδια. Αυτό διότι είχε την ατυχία να βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ογκόλιθους όπως τα Destroyer και Love Gun, με τη σύγκριση να είναι αμείλικτη. Ωστόσο έχει κι αυτό τις δυνατές στιγμές του όπως πχ το Hard Luck Woman, όσο και το ιδιαίτερα αδικημένο Makin' Love. Με ένα riff που παραπέμπει σε Βρετανικές NWOBHM και τα γκάζια ιδιαίτερα ανεβασμένα, το τραγούδι αποτελεί σύνθεση του Paul Stanley σε συνεργασία με τον Sean Delaney, ο οποίος εκείνη την εποχή ήταν κάτι σαν πέμπτο μέλος των Kiss, με συμμετοχή σε συνθέσεις, management, PR και συναφείς δραστηριότητες. Στα συν, ένα ακόμα φοβερό κιθαριστικό solo από τον Ace Frehley.


Tears are Falling (Asylum, 1985)

Το 13ο album της μπάντας αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση αδικίας, καθώς περιέχει σπουδαία τραγούδια, τα οποία παραγκωνίστηκαν καθώς εν έτει 1985 η προσοχή του κόσμου είχε στραφεί αλλού. Ιδιαίτερα κιθαριστικό, με τον Bruce Kulick (αδερφό του Bob) να δένει ιδανικά με το συγκρότημα, μέχρι σήμερα δείχνει να είναι σχετικά χαμηλά στις προτιμήσεις των fans. Μία από τις μεγαλύτερες αδικίες φυσικά είναι αυτή του ύμνου Tears are Falling, ενός hit κατά κάποιο τρόπο ανάμεσα στο hair metal κοινό της χώρας μας, ενός τραγουδιού που έχοντας ιδανική AOR προσέγγιση και σπουδαία ερμηνεία από τον Paul Stanley στα φωνητικά, ίσως του άξιζε καλύτερη τύχη. Οξύμωρο το γεγονός πως ενώ μουσικά έχει τη συγκεκριμένη προσέγγιση, ταυτόχρονα μοιάζει τόσο Kiss όσο λίγα τραγούδια εκείνη την εποχή.


Tonight you Belong to Me (Paul Stanley, 1978)

Ακόμα κι αν τεχνικά δεν αποτελεί τραγούδι των Kiss, καθώς ανήκει στην ιδιαίτερα έξυπνη επιχειρηματική ιδέα των ταυτόχρονων solo albums του 1978, το Tonight you Belong to Me είναι ένας ύμνος που αξίζει σίγουρα να μνημονευτεί εδώ. Είναι κατά τι δεδομένο πως σε ένα album όπως το Dynasty θα είχε τραβήξει όλη την προσοχή πάνω του, ένα τραγούδι που συνδυάζει σχεδόν τα πάντα. Πανέμορφο hard rocking κιθαριστικό θέμα, καλή παραγωγή, φωνητικά (για τον Paul Stanley μιλάμε) και ως συνήθως ένα κολλητικό και ξεχωριστό ρεφρέν. Οι Kiss έγιναν διάσημοι διότι εκτός των άλλων κατείχαν την τέχνη του songwriting στο έπακρο, και τραγούδια όπως το Tonight you Belong to Me αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Ένα σπουδαίο τραγούδι, εν μέρει στη μουσική αφάνεια.


Exciter (Lick it Up, 1983)

Το Lick it Up εκείνη την εποχή προωθήθηκε μεν πολύ, αλλά όλοι γνωρίζουμε πως ο βασικός λόγος ήταν η πρώτη εμφάνιση των Kiss χωρίς make-up, εμφάνιση που έκανε πάταγο σε MTV και συναφείς "πλατφόρμες" της εποχής. Το σουξέ ανήκε στο ομώνυμο τραγούδι, αλλά και το υπόλοιπο album στέκεται στα υψηλά επίπεδα στα οποία μας είχε συνηθίσει το γκρουπ έτσι κι αλλιώς. Το εισαγωγικό Exciter παραμένει μέχρι σήμερα μια σπουδαία σύνθεση, με καταιγιστική εισαγωγή, επιθετική διάθεση και έναν οργισμένο Paul Stanley να παραδίδει hard rock μαθήματα στο υψηλότερο επίπεδο. Στην κιθάρα για δεύτερο συνεχόμενο δίσκο ο Vinnie Vincent, που αργότερα ίδρυσε τους Vinnie Vincent Invasion, ένα cult συγκρότημα στο όνομα του οποίου πίνουν νερό μέχρι σήμερα οι μύστες εκείνης της σκηνής.


King of the Night Time World (Destroyer, 1976)

Μιλώντας για υποτιμημένα τραγούδια, η βασική παράμετρος που χαρακτηρίζει κάποιο ως τέτοιο είναι φυσικά ο "περίγυρος". Όταν μιλάμε για έναν από τους δύο τρεις αντικειμενικά καλύτερους δίσκους των Kiss, όταν ένα album έχει τραγούδια όπως τα Detroit Rock City, God of Thunder και Shout it Out Loud, είναι λογικό εν μέρει να μείνει το υπόλοιπο υλικό στην αφάνεια. Ωστόσο το King of the Night Time World τα καταφέρνει περίφημα, όντας ένας διασκεδαστικός Rocker υψηλού επιπέδου, με τον καλπασμό του Peter Criss να δίνει ιδιαίτερη "νοστιμιά" στο τραγούδι, ενώ για μια ακόμα φορά ο Paul Stanley αποδεικνύει γιατί θεωρείται από τις σπουδαιότερες rock μορφές. Σε μια διόρθωση προηγούμενης σκέψης, το Destroyer μάλλον είναι το καλύτερο album των Kiss, αλλά αυτά θα ειπωθούν άλλη στιγμή..

37 Προβολές0 Σχόλια