Underrated X : Lynyrd Skynyrd

Τα τραγούδια του μεγαλύτερου southern rock σχήματος που παραγκωνίστηκαν, στην σκιά των θρυλικών επιτυχιών τους.


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Ζόρικο το σημερινό εγχείρημα. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι με την θρυλική πρώτη πεντάδα δίσκων, οι Lynyrd Skynyrd όρισαν (μαζί με τους Allman Brothers Band κυρίως) ολόκληρο rock υποείδος. Είναι και το ότι οι οι ηγέτες του southern rock κατάφεραν και ξεπέρασαν μία από τις χειρότερες τραγωδίες στη μουσική ιστορία, καταφέρνοντας χρόνια αργότερα να μετατρέψουν ένα tribute reunion στον απόλυτο θρίαμβο, τόσο από την ποιότητα του μετέπειτα υλικού, όσο και σημειολογικά. Ο Ronnie Van Zant καμαρώνει εδώ και πολλά χρόνια τον αδερφό του Johnny από ψηλά, ο δε τελευταίος στο μικρόφωνο κατάφερε αφενός να δώσει χρώμα στις νέες συνθέσεις των Skynyrd με το γρέζι του, αλλά ταυτόχρονα να αποδώσει με πλήρη σεβασμό και εξαιρετικά αποτελέσματα, το υλικό που τραγουδούσε για πολλά χρόνια ο Ronnie, μέχρι και το θάνατο του.


Η δισκογραφία των Lynyrd Skynyrd δεν έχει κάποιο κακό δίσκο όλα αυτά τα χρόνια, είτε στα 70s είτε από το reunion κι έπειτα. Πέρα από τα μεγάλα hits και τα σχετικά γνωστά, ή τουλάχιστον πιο γνωστά από άλλα, άσματα του συγκροτήματος, υπάρχει πλήθος υλικού το οποίο θα έπρεπε να έχει γνωρίσει μεγαλύτερη αποδοχή, πολύ καλό υλικό που χάθηκε ανάμεσα σε ύμνους που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον σε κάποιο album, είτε ανάμεσα σε δίσκους που αγκομαχούσαν για αναγνώριση, όντας είτε άνισοι είτε ανεπίκαιροι. Μετά από αρκετό κόπο έγινε η επιλογή των παρακάτω δέκα τραγουδιών, με τη λίστα να μπορούσε φυσικά να είναι πολύ μεγαλύτερη, περιμένοντας τις προσθήκες και παρατηρήσεις των αναγνωστών. Τα τραγούδια παρουσιάζονται χωρίς κάποια ιδιαίτερη χρονολογική ή αξιολογική σειρά :


1) You Got That Right (Street Survivors, 1977)

Όταν λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου γνωρίζεις το πλέον σκληρό και τραγικό πρόσωπο της ζωής, το πρόσφατο έργο σου δεν έχει και μεγάλη τύχη για δημοσιότητα. Το Street Survivors θα μείνει γνωστό πρωτίστως για το That Smell και δευτερευόντως για το What's your Name?, το υπόλοιπο υλικό ωστόσο είχε τις εξίσου δυνατές στιγμές του. Μία εξ αυτών ήταν το You Got That Right, ένα από τα πλέον up tempo και ανεβαστικά τραγούδια της πρώτης περιόδου των Skynyrd, με το δυναμικό ρεφρέν και το πιάνο του Billy Powell να κλέβουν την παράσταση. Στα φωνητικά ο Steve Gaines θα τραγουδήσει πάνω στη σύνθεση του, σε μια τελευταία αναλαμπή πριν χάσει τη ζωή του στο μοιραίο δυστύχημα.


2) Life's Twisted (Last of a Dyin' Breed, 2012)

Το Last of a Dyin' Breed μάλλον θα είναι το τελευταίο studio album των Lynyrd Skynyrd (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) και ως τέτοιο αποζημιώνει με το παραπάνω σαν δίδυμο αδερφάκι του πολύ καλού God & Guns. Το Life's Twisted έρχεται προς το τέλος του album να ξεχωρίσει, ύστερα από τις καλές συνθέσεις που προηγήθηκαν, έχοντας τη στόφα του κλασικού αλλά και ένα πολύ δυνατό songwriting. Στίχοι, κουπλέ, γέφυρα και εξαιρετικό ρεφρέν, συντελούν στη δημιουργία μιας ιδιαίτερα αξιομνημόνευτης σύνθεσης, με τον Johnny Van Zant να δίνει μια από τις top 10 ερμηνείες του με το group, τουλάχιστον μέσα στο studio. Το Life's Twisted, μαζί με το ομώνυμο του album, παίρνουν το Last of the Dyin' Breed από το χέρι και το πλασάρουν περήφανα δίπλα στις μεγάλες στιγμές των Skynyrd.


3) Workin' (Edge of Forever, 1999)

Οι μελετητές της δισκογραφίας των Lynyrd Skynyrd θα εντοπίσουν ομοιότητες του Workin' με το Searchin' από το Gimme Back my Bullets album. Ωστόσο το πρώτο είναι ένα ογκωδέστατο και δυναμικό opener, από τα καλύτερα του group και χαρακτηριστικό τραγούδι της μπάντας με τον Johnny Van Zant πίσω από το μικρόφωνο. Τα riffs έχουν βαρύνει αισθητά, ενώ η παραγωγή είναι φυσικά πολύ καλύτερη από το παρελθόν, προσαρμοσμένη όμως πλήρως στον ήχο και την αισθητική των Skynyrd. Τα backing vocals των Dale Krantz και Carol Chase δίνουν το κάτι παραπάνω στη σύνθεση, με τις δύο κυρίες να έχουν γίνει ψιλομόνιμα και ισότιμα μέλη των Skynyrd, από το reunion κι έπειτα.


4) I Ain't the One (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd, 1973)

Το I Ain't the One είναι το πρώτο των πρώτων. Το τραγούδι με το οποίο ουσιαστικά συστήθηκαν στο κοινό, στο οποίο οι Skynyrd προσπάθησαν ως είθισται να παρουσιάσουν την κατεύθυνση στην οποία θα κινηθεί η αναζήτηση για προσωπικό ήχο. Σε ένα album το οποίο κλείνει με το Free Bird, η προσπάθεια κάθε άλλου τραγουδιού για κλοπή ενός μικρού μέρους της δόξας είναι μάταιη, ωστόσο πρέπει να αποδωθούν τα του Καίσαρος, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο κομμάτι. Από το χαρακτηριστικό βρώμικο κιθαριστικό riff στην αρχή, τα φωνητικά του Ronnie Van Zant, τους στίχους αλλά και το solo στη μέση, όλα θυμίζουν τους δικούς μας Lynyrd Skynyrd, σε μια σύνθεση που δείχνει ένα group που γνωρίζει εξαρχής τη συνταγή της επιτυχίας.


5) Southern Women (Lynyrd Skynyrd 1991, 1991)

Πρώτο album ύστερα από την επανένωση με τον Johnny στο μικρόφωνο και όλοι περιμένουν με αγωνία να δουν το νέο πρόσωπο του αγαπημένου τους συγκροτήματος. Το album σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, ωστόσο γίνεται αισθητό το ότι οι "νέοι" Lynyrd Skynyrd έχουν ακόμα κάποιο δρόμο να διανύσουν ώστε να ξαναδέσουν πλήρως, αλλά και να προσαρμόσουν τον ήχο τους σε ένα νέο μουσικό περιβάλλον, σχεδόν 15 χρόνια μετά τη διάλυση τους. Το Southern Women ξεχωρίζει από μακριά για το κλασικό southern riff του και αντίστοιχη ατμόσφαιρα, οι κυρίες Krantz και Chase ομορφαίνουν ιδιαίτερα τις φωνητικές γραμμές, ενώ η slide κιθάρα προσφέρει ένα πανέμορφο solo. Το Southern Women είναι η απτή απόδειξη ενός group το οποίο ακόμα το "έχει" και "πρέπει" να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις που το ίδιο δημιούργησε.


6) Travelin' Man (One More for the Road - 1976, Twenty - 1997)

Είναι πραγματικά αμαρτία αυτό το τραγούδι να μη μνημονεύεται μαζί με ύμνους όπως τα Free Bird, Gimme Back my Bullets, Saturday Night Special και τα συναφή. Συγκλονιστική southern μελωδία και ένας Ronnie Van Zant σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του, σε ένα τραγούδι ορισμό της αισθητικής των Lynyrd Skynyrd και του ξεχωριστού τους χαρακτήρα. Από τα καλύτερα mid tempo τραγούδια του group, πρωτοεμφανίστηκε στο θρυλικό live One More for the Road, ενώ η studio εκτέλεση του το 1997, με τον Johnny Van Zant στα φωνητικά, έδωσε στο τραγούδι τη θέση που του άξιζε. Τη θέση ενός από τα βασικά όπλα ενός studio album της μπάντας, πιο συγκεκριμένα του πολύ καλού Twenty, που συνέχισε το σερί πολύ καλών δίσκων του group στα 90s. Αξεπέραστο.


7) The Last Rebel (The Last Rebel, 1993)

Αναφέραμε αρκετά πράγματα για τη δεύτερη φάση των Lynyrd Skynyrd, από το reunion κι έπειτα. Υπάρχει ένα σεβαστό ποσοστό των fans τους που θεωρεί το The Last Rebel ως το καλύτερο τους album για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και αυτή η άποψη έχει τα σημαντικά επιχειρήματα της. To The Last Rebel ακούγεται ιδιαίτερα σύγχρονο με μοντέρνο ήχο, αλλά ταυτόχρονα είναι ίσως το album που ηχητικά προσομοιάζει περισσότερο στα θρυλικά πέντε πρώτα albums του group. Το ομώνυμο τραγούδι κόβει ιδανικά το album στη μέση, με τον αργόσυρτο μεγαλοπρεπή ρυθμό του να καθηλώνει τον ανυποψίαστο ακροατή, σε μία σύνθεση που τολμώ να πω πως οι Skynyrd δε θα μπορούσαν να είχαν γράψει στη χρυσή περίοδο του. Εκπληκτικό ρεφρέν και άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία από τον μόνο άνθρωπο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει έναν Ronnie Van Zant, τον μικρό του αδερφό.


8) Cry for the Bad Man (Gimme Back my Bullets, 1976)

Ίσως το πιο αδικημένο τραγούδι της πρώτης χρυσής περιόδου. Ένα 100% Lynyrd Skynyrd τραγούδι με ένα από τα πιο badass riffs που έγραψαν ποτέ, αργόσυρτο, κατάφερε και βρήκε τη θέση του σε κάποια live albums, ωστόσο ποτέ δεν αναγνωρίστηκε όσο ίσως θα έπρεπε, ακόμα και σε ένα album όπως το Gimme Back my Bullets, το οποίο σίγουρα χάνει σαν σύνολο σε σχέση με τα προηγούμενα πονήματα των Skynyrd. Το τραγούδι γράφτηκε για τον πρώην manager Αlan Walden, κουμπάρο του Van Zant ο οποίος μάλιστα ήταν και ο μόνος ο οποίος δεν ήταν σύμφωνος με την απομάκρυνση. Λίγο πριν φύγει από τη ζωή θα δηλώσει πως μετάνιωσε που έγραψε, κάτι που ίσως προσδίδει έναν παραπάνω cult τόνο στο έτσι κι αλλιώς cult τραγούδι.


9) Home is Where the Heart is (Twenty, 1997)

Το Twenty συνέχισε το πολύ καλό momentum που απέκτησε το συγκρότημα από το The Last Rebel, όντας μια δουλειά που τιμούσε το παρελθόν αλλά κοιτούσε φανερά προς το μέλλον. Το Home is Where the Heart is είναι ένα τραγούδι που μαρτυρά ένα group που δε φοβήθηκε στο λεπτό να αναπροσαρμόσει τον ήχο του σε μία νέα εποχή, ένα τραγούδι που χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με το παρελθόν των Skynyrd, ταυτόχρονα ακούγεται τόσο δικό τους, όσον κι αν αυτό ακούγεται περίεργο. Mid Tempo με ένα ακόμα πολύ καλό ρεφρέν, παραγκωνίστηκε ίσως στη γενικότερη αύρα των 90s, η οποία με την κυριαρχία του alternative και του grunge δεν άφηνε περιθώρια για ευρεία αναγνώριση τέτοιων τραγουδιών.


10) On the Hunt (Nuthin' Fancy, 1975)

Ίσως όχι τόσο αδικημένο, με το σκεπτικό ότι έχει ένα σημαντικό fan base ανάμεσα στο κοινό των Lynyrd Skynyrd, ωστόσο το On the Hunt δε θα πλασαριστεί ποτέ σε καμία λίστα με τα πέντε ή επτά top τραγούδια του group. Είχε δε την ατυχία να πέσει στη χρυσή περίοδο του group, ωστόσο σε κάθε περίπτωση, όπως και το Cry for the Bad Man ως συναφές ηχητικά, μπορεί να καταδείξει τη συνθετική χημεία του group, σε αργά καθηλωτικά τραγούδια, τα οποία αποδείχτηκαν εξαιρετικές επιλογές για την ποιότητα δίσκων όπως το Pronounced.. και Nuthin' Fancy, αλλά πολύ δύσκολα θα στέκονταν ως μεμονωμένα singles και hits. Στο τελευταίο μάλιστα, θα συμπέσει μαζί με Whiskey Rock n Roller, Am I Losin', αλλά και με ένα Railroad Song το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν σε αυτή τη λίστα. Ίσως σε κάποιο δεύτερο μέρος...


Πηγή φώτο :

ndstatefair.com

Mike Blake / Reuters

Michael Occs Archives / Getty Images



57 Προβολές0 Σχόλια