Underrated X : UFO (Michael Schenker era)


Fact. Ο Michael Schenker είναι πολύ άνετα στο top 10 κιθαριστών της hard rock μουσικής. Fact 2. Ο Michael ποτέ δεν κατάφερε να ξεπεράσει σε δημοτικότητα τον αδερφό του Rudolf. Με πέρασμα από τους Scorpions, με προσωπικό ήχο και εξαιρετική τεχνική (πολύ καλύτερη του Rudolf), με δισκογραφία που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες καλλιτεχνικά στιγμές των Σκορπιών, ο Michael Schenker θα κοιτάξει το συγκρότημα του αδερφού να πιάνει εμπορικά ύψη που ο ίδιος του δεν κατάφερε ποτέ. Η τετράδα των Animal Magnetism, Lovedrive, Blackout και Love At First Sting (μαζί με τη συνέχεια και το αποκορύφωμα του Wind of Change) θα αφήσει τον μικρό Michael στη σκιά του Rudolf. Ωστόσο, θα παραμείνει μέχρι σήμερα ένα πολύ ισχυρό fan base, που πίνει νερό στο όνομα τόσο των προσωπικών του albums, όσο και της καριέρας του με τους μεγάλους UFO.


Η περίοδος των UFO με τον Michael Schenker στη κιθάρα (τόσο στα 70s, όσο και στο reunion των mid 90s κι έπειτα), είναι γεμάτη από κορυφαία albums και ύμνους όπως Rock Bottom, Lights Out, Love to Love, φυσικά το Doctor Doctor και αρκετά άλλα. Τα υποτιμημένα τραγούδια όμως αυτού του hard rock κολοσσού δεν πάνε πίσω. Στην παρούσα λίστα παρουσιάζονται δέκα από αυτά, με την αντίστοιχη λίστα των φανατικών του group να είναι σίγουρα μεγαλύτερη.


1) Let it Roll (Force It - 1975)

Το Force It δεν έδωσε το μεγάλο hit, όπως ο προκάτοχος του Phenomenon των Doctor Doctor και Rock Bottom, αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι ο δίσκος έχει έλλειψη ποιοτικού υλικού. Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα. Το Let it Roll που ανοίγει το δίσκο, είναι ένα καταιγιστικός rocker του tempo 6/8 (ρυθμός που θα χρησιμοποιούσαν κατά κόρον οι Running Wild, οι Gamma Ray και λοιποί power ήρωες), ίσως η καλύτερη εισαγωγή σε album των UFO σε όλη την καριέρα τους. Ο Michael Schenker δείχνει ένα σημαντικό μέρος του ταλέντου του, ενώ η μπάντα θα ακουστεί πολύ πιο δεμένη από το Phenomenon, όπου παρά τα hits που προαναφέρθηκαν, ήταν η πρώτη απόπειρα του συγκροτήματος στο από κοινού songwriting.


2) Quicksilver Rider (Sharks - 2002)

Στην τελευταία του παράσταση με τους UFO, ο Michael Schenker παρέδωσε για άλλη μια φορά μαθήματα ανόθευτου hard rock, σε μια εποχή που όσο χιλιοπαιγμένος και να ήταν ο συγκεκριμένος ήχος, εντούτοις υπήρχε πληθώρα δίσκων που διατηρούσε το μύθο καταξιωμένων συγκροτημάτων. Το Quicksilver Rider είναι ένα από τα πολύ καλά τραγούδια του δίσκου, με εξαιρετικό εισαγωγικό riff, δείγμα υψηλής τεχνικής του Schenker, καθώς επίσης και έναν σχετικά mid-tempo, καθηλωτικό που υποβόσκει την κορύφωση στο ρεφρέν. Στα τύμπανα ο πολύς Aynsley Dunbar, με μεγάλη καριέρα στους Journey, Frank Zappa και David Bowie, δίνει το κάτι παραπάνω στη σύνθεση του ντουέτου Schenker και Phil Mogg.

3) Queen of the Deep (Phenomenon - 1974)

Οποιοδήποτε άλλο τραγούδι από τον πλέον επιτυχημένο (βάσει "hits") δίσκο των UFO ήταν καταδικασμένο. Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει κανέναν να αναγνωρίσει την αξία του υπόλοιπου υλικού και πιο συγκεκριμένα του έπους Queen of the Deep που κλείνει το δίσκο. Το Queen of the Deep αποτελεί την πεμπτουσία του classic rock ήχου εκείνη της εποχής, απομακρυσμένο ωστόσο από τις ταχύτητες των hits του δίσκου. Βασισμένο στις φόρμες των Mountain, ο Michael Schenker τιμάει τις επιρροές του όπως ο Leslie West (προφανώς), ο Jimmy Page, τους ήρωες του πρωτοδιαμορφωμένου classic rock ήχου, ενώ ταυτόχρονα κλείνει το μάτι σε blues ήρωες όπως ο Johnnie Winter και πολλοί άλλοι.


4) Getting Ready (Lights Out - 1977)

Υπάρχει πολύς κόσμος που υιοθετεί την άποψη ότι το Lights Out είναι το τελευταίο μεγάλο album των UFO. Παρόλο που αυτή η άποψη είναι λαθεμένη για πολλούς λόγους, εντούτοις καταδεικνύει το μέγεθος και την ποιότητα του εν λόγω δίσκου. Το Getting Ready είναι από τα ξεκάθαρα υποτιμημένα τραγούδια του album, κάτι που γίνεται ξεκάθαρα διότι ακολουθεί τον ομώνυμο οδοστρωτήρα, το συνθετικό ίσως αποκορύφωμα του Schenker με τους UFO, τουλάχιστον όσον αφορά το κομμάτι του heaviness. Το Getting Ready κινείται σε mid tempo ρυθμό, με ένα απλό και ουχί απλοϊκό riff, "γλυκιά" μελωδία και αντίστοιχο refrain, αποτελώντας μια πολύ καλή προσθήκη στο υπόλοιπο εξαιρετικό υλικό του δίσκου.


5) Miss the Lights (Covenant - 2000)

Δεύτερο από τα τρία albums της επανένωσης, το πολύ καλό Covenant του 2000 δείχνει ένα group σε ιδιαίτερα καλή φόρμα και στάδιο έμπνευσης. Το Miss the Lights είναι μια στακάτη σύνθεση με κάποια από τα πιο ωραία κιθαριστικά παιχνιδίσματα του Michael Schenker και τη φωνή του Phil Mogg σε εξαιρετική κατάσταση. Με οδηγό τη δοκιμασμένη πετυχημένη συνταγή των 70s, οι UFO προσαρμόζουν τον συγκεκριμένο ήχο σε πιο σύγχρονη καθαρή παραγωγή, με το τραγούδι να ακούγεται σαν κάποιο πολύ καλό απομεινάρι του Force It που επανηχογραφήθηκε.


6) Martian Landscape (No Heavy Petting - 1976)

Το No Heavy Petting είναι ένα από τα πολύ καλά albums των UFO, και ταυτόχρονα αυτό που έδωσε την ίσως μεγαλύτερη επιτυχία τους, το Belladonna φυσικά. Ως εκ τούτου υπάρχει σίγουρα υλικό το οποίο έχει αδικηθεί και υποτιμηθεί. Το Martian Landscape που κλείνει το δίσκο, κατά κάποιο τρόπο περικλείει το σύνολο της καριέρας του συγκροτήματος στα 70s. Με τον ήχο της εισαγωγής να παραπέμπει αμέσως στο space rock ξεκίνημα των UFO, το τραγούδι κρύβει τόσο δυναμισμό μέσα του που δύσκολα χαρακτηρίζεται ως μπαλάντα, παρά το αργό του ρυθμού του. Συγκλονιστικός Phil Mogg, σε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του με το group και άνετα (συνολικά) στις 20 πιο σημαντικές φωνές της δεκαετίας.

7) Venus (Walk on Water - 1995)

Μετά από πολλά χρόνια, και στις απαρχές της μεγάλης επιστροφής του κλασικού ήχου (μετά την κυριαρχία του alternative), το κλασικό line up των UFO επανενώνεται για έναν δίσκο που από το εξώφυλλο μέχρι τον αέρα των συνθέσεων, καταδεικνύει ένα group που δεν έχει (και καλά κάνει) να αποδείξει τίποτα. Αυτό έχει άμεση επίπτωση στις συνθέσεις, που είναι γεμάτες φρεσκάδα, παρόλο το ότι στηρίζονται σε κλασικές rock φόρμες. Στα σίγουρα highlights του δίσκου το Venus, ένας mid tempo rocker, ιδιαίτερα συναισθηματικός, σε μία από τις πολύ καλές ερμηνείες του Phil Mogg, με τη φωνή του όχι απλά να μην έχει υποχωρήσει αλλά να ακούγεται καλύτερη και ωριμότερη από ποτέ.


8) This Kid's / Between the Walls (Force It - 1975)

Σε έναν δίσκο που όπως προαναφέρθηκε δεν έδωσε το μεγάλο hit, μπορούμε κάλλιστα να βρούμε πολλές ποιοτικές στιγμές, κλασικού ήχου του μέσου των 70s, κοινώς της εξέλιξης του classic rock των αρχών της δεκαετίας σε πιο στακάτες μορφές. Το This Kid's είναι μια αρκετά heavy για τα δεδομένα της εποχής σύνθεση, bluesy ως αισθητική και τεχνοτροπία, και την κιθάρα του Michael Schenker απελευθερωμένη να μας χαρίζει ένα από τα καλύτερα solos του με τους UFO. Το τελείωμα του Between the Walls, μπαλαντοειδές στο μοτίβο των Scorpions, αποτελεί το ιδανικό κλείσιμο για έναν δίσκο που έχει περίοπτη θέση στις προτιμήσεις των φανατικών οπαδών του συγκροτήματος.


9) Dreaming of Summer (Walk on Water - 1995)

Μέσα των 90s και παρόλο που θα περίμενε κανείς τα παλαιότερα groups να προσαρμόζουν τον ήχο τους, οι UFO κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, απλά με πολύ καλύτερο ήχο. Το Dreaming of Summer είναι το διαμαντάκι που κλείνει το Walk on Water, μια σύνθεση κατευθείαν από το καλούπι του ιστορικού Love to Love (από το Lights Out album). Το αργόσυρτο tempo με το αντίστοιχο riff του Schenker, η μεταστροφή της διάθεσης στο refrain, τα παιχνιδίσματα της φωνής του Mogg, όλα τα στοιχεία που έκαναν τους UFO αγαπητούς και δημοφιλείς. Μόνιμη επίσης η συνεισφορά του βράχου Pete Way (RIP), παρόλο που συνθετικά παραγκωνίστηκε στο εν λόγω album, ώστε να λάμψει o Michael Schenker.


10) One More for the Rodeo (Obsession - 1978)

To Obsession ήταν το τελευταίο studio album με τον Michael Schenker κατά την πρώτη του θητεία στο συγκρότημα, δεν είναι δε λίγοι οι φανατικοί οπαδοί του group που το θεωρούν ως το "παράνομο" καλύτερο album των UFO. Το One More for the Rodeo που κλείνει το δίσκο είναι ένα κλασικό όσο δεν πάει UFO τραγούδι, στακάτο, με τον ήχο-ταυτότητα του group, δηλαδή πολύ καλά rhythm και lead μέρη από τον Schenker, μαζί με ακόμα μία φοβερή ερμηνεία από τον Phil Mogg. Ήχος που συναντάται κυρίως στο υλικό του group από το No Heavy Petting κι έπειτα, όταν και το group "βρισκόταν με κλειστά μάτια" όσον αφορά τη σύνθεση των τραγουδιών. Από τον εν λόγω δίσκο ξεχώρισε κάπως το εισαγωγικό Only you can Rock me, ωστόσο είναι γεγονός πως στο πέρασμα του χρόνου, έχει αδικηθεί σε σχέση με το προηγούμενο υλικό των UFO. Γεγονός που φυσικά δεν αφαιρεί τίποτα από την ποιότητα των συνθέσεων, και δη ενός mini διαμαντιού όπως το εν λόγω One More for the Rodeo.


UFO Studio albums (Schenker era):


1974 Phenomenon

1975 Force It

1976 No Heavy Petting

1977 Lights Out

1978 Obsession

1995 Walk on Water

2000 Covenant

2002 Sharks


Μπάμπης Καλογιάννης


Πηγή φώτο :

Fin Costello/Redferns

42 Προβολές0 Σχόλια