Underrated X : Whitesnake


Τα μεγάλα groups και καλλιτέχνες που έγραψαν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στο ροκ πάνθεον, η δισκογραφία τους, τα b-sides, τα hits, όλη η επιτυχία και η λάμψη έχουν και τις παράπλευρες απώλειες τους. Μία από αυτές, σε μουσικό επίπεδο, είναι η "καταδίκη" κάποιων πολύ αξιόλογων τραγουδιών να μείνουν στην αφάνεια προς χάριν άλλων δημοφιλέστερων, ή τουλάχιστον να μην απολαμβάνουν το μέγεθος της δημοφιλίας των τελευταίων. Σε αυτή τη νέα στήλη, το Vinylian θα επιχειρεί κάθε φορά να εντοπίζει τέτοια τραγούδια, περιορίζοντας τα στον αριθμό 10 (εξ ου και το Underrated X), εκτός και αν αυτό είναι ανέφικτο, πράγμα που ευχόμαστε να συμβαίνει συχνά..


Ξεκίνημα με τους Whitesnake του David Coverdale και τον δισκογραφικό τους πλούτο. Εννοείται πως η παράθεση των τραγουδιών περιέχει πάντα το προσωπικό στοιχείο και κάθε πρόσθεση ενός ή παραπάνω τραγουδιών είναι ευπρόσδεκτη. Η παρακάτω λίστα δεν έχει κάποια χρονολογική ή αξιολογική σειρά.


1) Gambler (Slide it In - 1984)

Το εισαγωγικό τραγούδι ενός εκ των κορυφαίων δίσκων των Whitesnake, είχε την ατυχία να βρίσκεται σε ένα album το οποίο στη μέση του έχει τραγούδια όπως τα Love ain't no Stranger και Slow N'Easy, χάνοντας ένα μέρος της δημοτικότητας που ίσως του άξιζε. Αρχοντικό, mid tempo με μεγαλοπρεπή εισαγωγή και ακόμα πιο μεγαλοπρεπές βασικό riff, το Gambler έχει μια ιδιαίτερη 70s αισθητική, παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε το 1984. Έτσι κι αλλιώς η ηχητική διαφορά του Whitesnake 1987 με τις προηγούμενες δουλειές του group, αποτελεί ένα case study από μόνη της. Εξαιρετικό και το σημείο στη μέση με χρήση πλήκτρων που προσθέτει ιδιαίτερο χρώμα, χωρίς να κλέβει χωρίς λόγο την παράσταση.


2) Trouble (Trouble - 1978)

Από εκείνα τα αργόσυρτα τραγούδια στα οποία ο David Coverdale μπορούσε να φανερώσει στο μέγιστο της δυνατότητες της αισθαντικής φωνής του, όπως και το Child of Babylon που θα δούμε στη συνέχεια. Από έναν πολύ καλό δίσκο, ο οποίος δυστυχώς χάνει στα σημεία συγκρινόμενος με την υπόλοιπη εξαιρετική 80s δισκογραφία των Whitesnake. Μέσα από ιστορίες για γυναίκες, ποτά και ξενύχτια, από τις κλασικές του τραγουδοποιού, το Trouble έχει έναν κλασικό mid 70s ήχο, με τα πλήκτρα του Jon Lord να προσθέτουν εξαιρετικές πινελιές. Οι κιθάρες των Bernie Marsden και Micky Moody για σεμινάριο όπως πάντα, ένα από τα πλέον κορυφαία κιθαριστικά δίδυμα στην ιστορία του hard rock.


3) Young Blood (Saints & Sinners - 1982)

Άλλο ένα πολύ καλό εισαγωγικό τραγούδι, ενός album που χωρίς να'ναι κακό κατατάσσεται μάλλον δικαίως προς τη μέση της δισκογραφίας των Whitesnake. Και αυτό διότι, κακά τα ψέματα, σε έναν δίσκο που περιέχεται η αυθεντική έκδοση του Here I go Again, όλα τα άλλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Έτσι λοιπόν ο straight rocker του Young Blood έμεινε και μένει ως μεγάλο συναυλιακό απωθημένο σε πολλούς fans του σχήματος. Κλασικός early 80s Whitesnake ήχος, που κορυφώθηκε στο Slide it In, ενώ ο Ian Paice βρίσκει ευκαιρία, σε ένα μη απαιτητικό τεχνικά τραγούδι, να αποδείξει για μια ακόμα φορά πόσο μεγάλος drummer είναι. Από τα καλύτερα intro σε δίσκο του συγκροτήματος.


4) Children of the Night (Whitesnake - 1987)

Όσα hits και να έχει ένα τεράστιο album σαν το 1987, πάντα θα υπάρχουν τα 1-2 τραγούδια τα οποία δεν εκτιμήθηκαν όσο θα έπρεπε, ή τουλάχιστον θα απέκτησαν μια κάποια λιγότερη δημοσιότητα. Ένα τέτοιο είναι ξεκάθαρα το Children of the Night, στη σκιά ύμνων όπως Still of the Night, Gimme all your Love και Is This Love. Ίσως ακόμα και στη σκιά του Bad Boys (με το οποία μοιράζονται την ίδια αισθητική), το οποίο μετά το σοκ του Still of the Night σε πιάνει από το λαιμό και σε αποτελειώνει. Ένας David Coverdale πιο αλητήριος από ποτέ, ζωγραφίζει πάνω στο φοβερό riff του John Sykes, riff από τη μεγάλη του Jake E. Lee σχολή που επηρέασε κόσμο και κοσμάκη.


5) Ain't Gonna Cry No More (Ready an' Willing - 1980)

Τραγούδι που αποτελεί χρυσή ευκαιρία για unplugged εμφάνιση, από έναν δίσκο ο οποίος είναι πολύ ψηλά στις τάξεις των φανατικών των Whitesnake, αλλά ίσως μόνο αυτών. Πέρα βέβαια από την προφανή δημοφιλία του Fool for your Loving. Το Ain't Gonna Cry No More έρχεται μετά από το ιδιαίτερα βαρύ και μελαγχολικό Blindman, δίνοντας μια αισιόδοξη νότα με το ακουστικό πρώτο μέρος του. "I'll try hard to remember, so I won't be fooled again" τραγουδάει ο Coverdale και το εννοεί. Το mid-tempo κιθαριστικό μέρος της συνέχειας αποζημιώνει τον ακροατή, σε ένα πολύ καλό τραγούδι, ίσως όχι πρώτης γραμμής αλλά συνθετικά άρτιο σε κάθε περίπτωση.

6) Mean Business (Lovehunter - 1979)

Σε έναν αρκετά καλό δίσκο, που δεν έδωσε κάποια ιδιαίτερη επιτυχία αν εξαιρέσουν την όποια δημοφιλία του ομώνυμου τραγουδιού, το Mean Business κερδίζει εύκολα τον τίτλο ενός από τα highlights του album. Αρκετά σπιντάτο για τα δεδομένα των Whitesnake, στο γνωστό στιχουργικό πλαίσιο του Coverdale, το τραγούδι χαρακτηρίζεται από ένα όμορφο και ευκολομνημόνευτο ρεφρέν, ενώ ισόποση φαίνεται η μοιρασιά μεταξύ κιθάρας και πλήκτρων. Οι Whitesnake έχουν ξεκάθαρο hard rock προσανατολισμό, ωστόσο οι blues rock επιρροές φαίνονται στα ψιλά γράμματα, κυρίως στα κιθαριστικά solos. Το αντίστοιχο των πλήκτρων μυρίζει Deep Purple από χιλιόμετρα, κάτι το απόλυτα θετικό.


7) Take me with You (Trouble - 1978)

Ύστερα από δύο προσωπικά albums του David Coverdale, το σχήμα των Whitesnake παίρνει σάρκα και οστά. Ο εισαγωγικός οδοστρωτήρας Take me with You φαντάζει ως η ιδανική συνέχεια του ήχου που καλλιέργησαν και τελειοποίησαν σε μεγάλο βαθμό οι Deep Purple, μέχρι την πρόωρη διάλυση τους. Και ως τέτοιους θα θεωρήσει το ευρύ κοινό τους Whitesnake, καθώς η κατεύθυνση των Rainbow ήταν σαφώς πιο επική και μεγαλοπρεπής, με τραγούδια όπως τα Stargazer και Gates of Babylon. Το Take me with You τιμάται στα live του συγκροτήματος, ωστόσο είναι δεδομένο πως δύσκολα θα μπει σε μια πρώτη δεκάδα αγαπημένων WS τραγουδιών, σε περίπτωση που δε μιλάμε για hardcore fan του group.


8) Good to be Bad (Good to be Bad - 2008)

Σαν το παλιό καλό κρασί, οι Whitesnake μετά από 30 χρόνια καριέρας έναν δίσκο που κερδίζει με άνεση το βραβείο του Classic Rock album της χρονιάς (του Classic Rock Magazine). Το φοβερό ομώνυμο κομμάτι είναι η ιδανική γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος του group, που αποδείχτηκε αρκετά ενδιαφέρον παρά τις υποψίες για κάτι διαφορετικό. Με ένα mid tempo riff οδοστρωτήρα, η αισθητική των Whitesnake περνάει μέσα από ένα πιο σύγχρονο πρίσμα, πατώντας πολύ γερά στις στέρες βάσεις ενός παρελθόντος ιδιαίτερα στέρεου ώστε να φοβηθεί τον όποιο πειραματισμό. Μεγάλη, πολύ μεγάλη υπόθεση ο Doug Aldrich, ο μεγάλος αυτός κιθαρίστας, αναπόσπαστο κομμάτι της ύστερης επιτυχίας των Whitesnake.


9) Child of Babylon (Come an' Get it - 1981)

Το Come an' Get it δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό album, ωστόσο αν εξαιρέσει κανείς την επιτυχία του Don't Break my Heart Again, δείχνει να υστερεί σε δημοφιλία σε σχέση με τον προκάτοχο του Ready an' Willing. Στα highlights του δίσκου ανήκει σίγουρα το Child of Babylon, ένας ύμνος στα χνάρια του Trouble που συνοψίζει την πλούσια 70s κληρονομιά του David Coverdale και την ηχογραφήσεων του. Από την εναλαγγή των classic rock riffs, μέχρι το ρεφρέν και την (για μια ακόμα φορά) εξαιρετική ερμηνεία του Coverdale, το Child of Babylon χάθηκε ίσως λόγω της μεταστροφής του ήχου από το 1987 κι έπειτα, μεταστροφή που κατά κάποιο τρόπο κατέστησε υλικό σαν κι αυτό ανεπίκαιρο.


10) Guilty of Love (Slide it In - 1984)

Όπως προαναφέρθηκε, το μεσαίο τμήμα του Slide it In έχει τέτοιο πλούτο που άθελα του "χαντάκωσε" τον υπόλοιπο δίσκο. Ιδανικό όμως είναι και το τελείωμα του album, με ένα ακόμα εξαίρετο closer στην καριέρα των Whitesnake. Με ανεβασμένη ταχύτητα και διάθεση, το Guilty of Love παραδίδει με κάποιο τρόπο ένα τέλος εποχής, όχι μόνο για το συγκρότημα αλλά και για ένα ολόκληρο είδος. Από το 1985 κι έπειτα, η επιτυχία των Motley Crue αλλάζει το παιχνίδι, αλλά γερόλυκοι σαν τον David Coverdale δεν έχουν πει ακόμα την τελευταία τους λέξη. Το 1987 ήταν το απόλυτο game changer για rock συγκρότημα, ήταν το statement ενός βετεράνου που έλεγε "Κοιτάξτε να δείτε πως γίνεται". Κι όντως τους έδειξε.


Μπάμπης Καλογιάννης


Πηγή φώτο :

Getty Images

Whitesnake.com



87 Προβολές0 Σχόλια