Up the Hammers: Τα σφυριά υψώνονται και πάλι ψηλά

Η επιστροφή του καλτ φεστιβάλ που έγινε σημείο αναφοράς στα συναυλιακά δρώμενα της Ευρώπης και οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής


Γράφει ο Γιάννης Πούλλος

Φωτογραφίες: Steven J. Messina

Αν πριν από μερικά χρόνια έγραφε κάποιος τις λέξεις «up the hammers» σε μια μηχανή αναζήτησης το πρώτο πράγμα που θα εμφανιζόταν θα ήταν η ιστορία των φιλάθλων της Γουέστ Χαμ που πολέμησαν εθελοντικά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολεμική κραυγή των οποίων έγινε στην πορεία το σύνθημα της αγγλικής ομάδας. Σήμερα, παρά το ότι βρισκόμαστε στην εποχή των cookies και της εξατομικευμένης αναζήτησης, στην κορυφή των αποτελεσμάτων θα εμφανιστεί ένα heavy metal φεστιβάλ που ενώ ξεκίνησε ως η απόλυτη underground διοργάνωση κατάφερε να γίνει θεσμός με αφοσιωμένους οπαδούς που συρρέουν στην Αθήνα από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Τον Μάρτιο του 2020 το Up the Hammers ετοιμαζόταν να γιορτάσει τα 15 χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης διεξαγωγής του με ένα από τα πιο ελκυστικά line up στην ιστορία του. Η πανδημία του κορονοϊού όμως είχε άλλα σχέδια και οι οπαδοί που μετρούσαν αντίστροφα έμειναν να κοιτάζουν με πόνο ψυχής τις αφίσες στους δρόμους της Αθήνας, ιδιαίτερα δε όσοι είχαν έρθει από το εξωτερικό και αναζητούσαν τρόπους να επιστρέψουν στις πατρίδες τους πριν τους προλάβει το lockdown.

Πρωτοπόρο στην ηχητική παρελθοντολαγνεία, το Up The Hammers ετοιμάζεται να γιορτάσει φέτος -με δύο χρόνια καθυστέρηση και με αρκετές αλλαγές στο line up σε σχέση μ' εκείνο του 2020- τα 15α γενέθλιά του μέσα σε πελάγη καλτ μεταλλικής ευτυχίας. Καραφλομαλλιάδες ορκισμένοι να ανεμίζουν όσες τρίχες τους έχουν απομείνει, ασπρομάλληδες που έχουν καβαλήσει ακόμα και τα δεύτερα –ήντα και κάνουν headbanging μέχρι το σβέρκο τους να φωνάξει «έλεος» ετοιμάζονται να πάρουν θέση στο Gagarin που θα φιλοξενήσει τόσο το ορεκτικό warm up show στις 9 Ιουνίου, όσο και το κυρίως πιάτο του φεστιβάλ στις 10 και 11 Ιουνίου.

Αλλά και μικρά παιδιά που οι γονείς φροντίζουν να γαλουχήσουν στην κουλτούρα του αμάνικου μπουφάν με τα καρφιά στις βάτες, στην πλάτη και στους γιακάδες του οποίου στριμώχνονται αμέτρητα ραφτά και κονκάρδες αγαπημένων συγκροτημάτων... Πάνω από όλα όμως είναι η άσβεστη αγάπη για το true metal. Το μπάσταρδο τέκνο των επικών Led Zeppelin, των Thin Lizzy, των UFO, των Black Sabbath, που έγινε κλασσικό με τους Iron Maiden και τους Judas Priest και έγραψε ιστορία στις ΗΠΑ ως US power. Ούτε post, ούτε nu, ούτε black, ούτε death, ούτε τίποτα. Μόνο metal!


«Είναι τίτλος τιμής να μας λένε γραφικούς. Είμαστε κολλημένοι με κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το κρατήσουμε ζωντανό»

Και αν όλα τα παραπάνω φαντάζουν σε κάποιους ακόμα και γραφικά, ο Μανώλης Καραζέρης, ο δημιουργός και ψυχή του φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια, είναι ξεκάθαρος: «Φυσικά και είναι καλτ το Up The Hammers! Αλλά και γραφικούς να μας πει κάποιος δεν μας ενοχλεί, ίσα ίσα μας αρέσει, είναι τίτλος τιμής. Είμαστε κολλημένοι σε κάτι που μας αρέσει πάρα πολύ και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το κρατήσουμε ζωντανό».

Τι ήταν όμως αυτό που γέννησε την ανάγκη για τη δημιουργία ενός τέτοιου φεστιβάλ στη χώρα μας; Ο Μανώλης, ως μέλος των Battleroar και των Dexter Ward που βγαίνουν συχνά για συναυλίες στο εξωτερικό εξηγεί: «Το 2004 παίξαμε με τους Battleroar στο Keep It True στη Γερμανία και αυτό ήταν το έναυσμα για μένα. Ηθελα να φέρω στην Ελλάδα την ατμόσφαιρα από αντίστοιχα φεστιβάλ, όλο αυτό το οικογενειακό κλίμα, όπου μπάντες και κοινό γίνονται ένα. Σκοπός μου στην αρχή ήταν να φέρω μόνο νέα συγκροτήματα, τα οποία είχα δει στο εξωτερικό και να τα αναδείξω και στην Ελλάδα. Δεν υπήρχε τότε πλάνο να έρθουν να παίξουν θρυλικά συγκροτήματα στο Up The Hammers. Αυτό βέβαια ήταν λάθος, γιατί χωρίς κάποιον κράχτη ο κόσμος δύσκολα θα ανταποκρινόταν».


Τα χρόνια της κρίσης και η εκτόξευση

Και μπορεί η κουλτούρα να παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου, αυτό όμως που σίγουρα έχει αλλάξει μέσα σε αυτά τα χρόνια είναι οι χώροι που στεγάζουν το Up The Hammers, γεγονός που αποδεικνύει ότι το «παιδί» του Μανώλη μεγαλώνει. Το σχεδόν κλειστοφοβικό Underworld στην πλατεία Κάνιγγος και το ιστορικό An Club στα Εξάρχεια που το φιλοξένησαν τα πρώτα χρόνια ήταν πλέον μικρά για να χωρέσουν το μέγεθος του φεστιβάλ που μετακόμισε στο Κύτταρο και από εκεί στο Gagarin 205, όπου διεξάγεται από το 2017. «Για εμένα το πιο βασικό δεν έχει να κάνει με τη χωρητικότητα του εκάστοτε χώρου, αλλά με το γεγονός ότι το Up The Hammers πλέον συγκαταλέγεται στα δύο τρία κορυφαία φεστιβάλ του συγκεκριμένου ήχου στην Ευρώπη. Πρόκειται για τεράστιο επίτευγμα ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι επιχειρούμε σε μια χώρα όπως είναι η Ελλάδα. Μεσολάβησε και η κρίση που αναγκαστήκαμε να κι εμείς μαζευτούμε, γιατί ακόμα το φεστιβάλ εξαρτιόνταν αποκλειστικά από το ελληνικό κοινό. Η παρουσία των ξένων δεν ήταν ακόμα τέτοια που να επηρεάζει τη ροή του φεστιβάλ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα όχι μόνο να μείνουμε στάσιμοι για κάποια χρόνια αλλά να πάμε και προς τα κάτω. Τότε ήταν που με αφορμή το επετειακό φεστιβάλ για τα 10 χρόνια είπα ‘όλα ή τίποτα’. Τα συγκροτήματα που ήρθαν τότε ήταν όνειρο ζωής για μένα, συνετέλεσαν ώστε να έρθει πολύς κόσμος από το εξωτερικό και να γίνει το πρώτο sold out και μάλιστα σε μεγάλο χώρο. Ηταν η χρονιά ορόσημο που άλλαξε όλο το status του φεστιβάλ».

Πραγματικά, όταν τον Μάρτιο του 2015 βγαίναμε από το Κύτταρο μαζί με τον φίλο και συνάδελφο Γιώργο Σκαφιδά, πολλές από τις σκέψεις του οποίου είναι διάσπαρτες σε αυτό το κείμενο, κοιτάζαμε να δούμε τι χρονιά έγραφε το ημερολόγιο. Είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που είχαμε βρεθεί στο ίδιο φεστιβάλ, όμως στην πραγματικότητα ήταν σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα. Ιδιες φάτσες, ίδιες εικόνες, ακόμα και κάποιες από τις μπάντες που είχαμε δει ήταν ίδιες. Και, βασικά, ίδια κουλτούρα. Στα αυτιά μας αντηχούσε ακόμα το μεγαλείο του αγνού, ανόθευτου metal των 80’s που όσο παλιώνει, τόσο σε πωρώνει. Σαν το παλαιωμένο κρασί που περνάει στο αίμα αφήνοντας μια μακρά και φίνα επίγευση. Και μόνο ένας λάτρης του καλού κρασιού σαν τον Μανώλη μπορούσε να σκεφτεί να πουλάει μαζί με τα μπλουζάκια και κρασί με ετικέτα «Up The Hammers Χ»… Σε κάθε περίπτωση η επένδυση και το ρίσκο έπιασαν τόπο, καθώς το Up The Hammers είναι πλέον brand name, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι με το που πέφτει η αυλαία ανακοινώνονται τα πρώτα ονόματα και ξεκινά η προπώληση των εισιτηρίων για το επόμενο. «Ο κόσμος μας εμπιστεύεται απόλυτα, ξέρει ότι θα έρθει και θα περάσει καλά ανεξάρτητα από το ποιοι θα εμφανιστούν. Και αυτό έχει μεγάλη αξία σε μια αγορά όπως η ελληνική που το κοινό είναι μαθημένο να αγοράζει τα εισιτήρια την τελευταία στιγμή. Αυτή η ανταπόκριση μας βοηθάει κι εμάς να κάνουμε καλύτερο προγραμματισμό και να χτυπήσουμε περισσότερα ονόματα».

Το επικό κλίμα που χαρακτηρίζει την ατμόσφαιρα σε κάθε Up The Hammers, διανθίζουν τα γηπεδικά συνθήματα που ακούγονται κατά τη διάρκεια αλλά και στα διαλείμματα ανάμεσα στα συγκροτήματα (heavy metal σ’ αγαπώ, να ξενερώσω δεν μπορώ). Την ίδια ώρα τα μικρά παιδιά που στα πρώτα χρόνια του φεστιβάλ μάθαιναν καβάλα στους ώμους των πατεράδων τους τι σημαίνει Omen, Heir Apparent, Ostrogoth, Cirith Ungol και Warlord, έχουν πλέον ξεπεζέψει και αναζητούν νέους ήρωες αφού οι παλιές καραβάνες που μπορούν να στηρίξουν «εμπορικά» το φεστιβάλ μεγαλώνουν επικίνδυνα. Kάποιους από αυτούς μάλιστα οι Βαλκυρίες τους έχουν ήδη οδηγήσει στη Βαλχάλα, όπως τον Mark Shelton των μεγάλων Manilla Road, τον άνθρωπο σύμβολο μιας ολόκληρης σκηνής και «νονό» του φεστιβάλ. Ο Μανώλης όμως δεν ανησυχεί για την επόμενη μέρα, παρά το γεγονός ότι μαζί με τον ηλικιακό μέσο όρο αυξάνονται και οι αμοιβές των συγκροτημάτων αλλά και τα λειτουργικά έχουν αυξηθεί σημαντικά.


Σοβαρότητα και επαγγελματισμός

Αν υπάρχει όμως κάτι για το οποίο ο Μανώλης έχει έναν λόγο παραπάνω να αισθάνεται περήφανος και δικαιωμένος είναι η σοβαρότητα και ο επαγγελματισμός που χαρακτηρίζουν τη διοργάνωση. Αυτό ήταν άλλωστε και το στοιχείο χάρη στο οποίο το κενό που πήγε να δημιουργηθεί κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή καλύφθηκε άμεσα, με τους διοργανωτές να επιδεικνύουν ταχύτατα αντανακλαστικά φέρνοντας τους Conception στη θέση των Titan Force.

«Όταν ξεκίνησε το Up The Hammers έκανα τα πάντα μόνος μου. Εκλεινα τα συγκροτήματα, έκανα τον οδηγό, πουλούσα τα μπλουζάκια, ήμουν κυριολεκτικά ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές. Σήμερα, το μόνο που κάνω είναι η επιλογή των συγκροτημάτων, αφού υπάρχει προσωπικό το οποίο παρέχει επαγγελματικές υπηρεσίες στα συγκροτήματα και λύνει οποιοδήποτε πρόβλημα μπορεί να προκύψει. Από εκείνους που θα υποδεχτούν τους μουσικούς στο αεροδρόμιο και θα είναι κοντά τους για ό,τι χρειαστούν μέχρι τους τεχνικούς, τους οδηγούς και το προσωπικό του merchandise».


«Κάποια περιστατικά άλλαξαν τη στάση μου απέναντι σε πολύ αγαπημένα συγκροτήματα και με έκαναν να μην ακούω πια τη μουσική τους»

Τι γίνεται όμως όταν η true metal ατμόσφαιρα επισκιάζεται από fake συμπεριφορές και καταστάσεις και αντιεπαγγελματικές συμπεριφορές που θα μπορούσαν ακόμα και να απειλήσουν την αξιοπιστία του φεστιβάλ; «Εχουμε φτάσει στο σημείο που ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις να μπορούμε να τις αντιμετωπίζουμε και μάλιστα χωρίς κανείς να καταλάβει τίποτα. Το χειρότερο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι κάποια περιστατικά άλλαξαν τη στάση μου απέναντι σε πολύ αγαπημένα συγκροτήματα και με έκαναν να μην ακούω πια τη μουσική τους».

Η περίπτωση των Titan Force και της αναβλητικότητας που επέδειξε κάποιο μέλος τους στο θέμα των διαβατηρίου του με αποτέλεσμα να χαθούν οι προθεσμίες, αλλά και της άρνησής τους να δεχτούν τις εναλλακτικές που πρότειναν οι διοργανωτές προκειμένου το συγκρότημα να έρθει και να ξαναζήσουμε στιγμές σαν εκείνες του 2015 είναι απλώς ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των… ατυχιών. Με τη διαφορά ότι για πρώτη φορά οι διοργανωτές αναγκάστηκαν να δημοσιοποιήσουν τα γεγονότα που οδήγησαν στην ακύρωση της εμφάνισης των Titan Force και την αντικατάστασή τους από τους Conception.

Όλα αυτά βέβαια δεν αποθαρρύνουν σε καμία περίπτωση τον ίδιο να ονειρεύεται ένα Up The Hammers που «παράλληλα με τη μουσική το κοινό θα μπορεί να βιώσει και μια γαστρονομική εμπειρία, με καντίνες που θα σερβίρουν ξεχωριστά εδέσματα και πάγκους όπου ο επισκέπτης θα μπορεί να δοκιμάζει τοπικά λικέρ, τσίπουρα, μπύρες και κρασιά σε ανταγωνιστικές τιμές. Για ένα φεστιβάλ που η αναλογία Ελλήνων και ξένων θεατών είναι περίπου στο 50-50 οι ξένοι επισκέπτες θα γυρίζουν στις πατρίδες τους με τις καλύτερες εντυπώσεις. Θα ήταν και μια ανταμοιβή για εκείνους που με την παρουσία τους στηρίζουν το φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς, τα γραφειοκρατικά εμπόδια είναι προς το παρόν πολλά…».

Σε λίγες μέρες (9-10-11 Ιουνίου) οι πόρτες του Gagarin θα ανοίξουν για να υποδεχθούν τα συγκροτήματα που θα τραγουδήσουν ιστορίες για μάγους, δράκοντες και άλλους ήρωες, βγαλμένες από τα διηγήματα του Τόλκιν, του Λάβκραφτ, του Μάικλ Μούρκοκ, του Τέρι Πράτσετ, της Ούρσουλα Λε Γκεν και άλλων σπουδαίων συγγραφέων φανταστικής λογοτεχνίας. Αλλά και εκείνα που στους στίχους τους ασχολούνται με τα προβλήματα της καθημερινότητας στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα. Το φανατικό κοινό θα συρρεύσει από νωρίς και δεν θα φύγει πριν ακουστούν οι τελευταίες νότες. Αν κάποιος αναρωτιέται πόσα ραφτά και πόσες κονκάρδες χωράνε σε ένα αμάνικο μπουφάν, δεν έχει παρά να κάνει μια βόλτα στο κλαμπ της οδού Λιοσίων για να λάβει την απάντηση...


Η προπώληση συνεχίζεται στο εκδοτήριο της Ticket Services (Πανεπιστημίου 39), στο κατάστημα No Remorse Records, ηλεκτρονικά μέσω του www.ticketservices.gr και τηλεφωνικά στο 210-7234567


Τιμή: 42 ευρώ

Ταμείο: 45 ευρώ


* Το παρόν κείμενο αποτελεί επικαιροποιημένη εκδοχή του αφιερώματος στο Up The Hammers που φιλοξενήθηκε στο πολιτιστικό ένθετο Docville της εφημερίδας Documento την Κυριακή 1 Μαρτίου 2020

1.446 Προβολές0 Σχόλια