Warrior Soul : Last Decade Dead Century (1990)

Ένα από τα καλύτερα debut albums των 90s, ένα group που αδίκησε κατά πολύ τον εαυτό του.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης

Πολύ μελάνι έχει χυθεί για τη rock μετάβαση στα 90s. Από τα κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα που στάθηκαν αφορμή για τη μετάβαση αυτή, ως τις ηχητικές και αισθητικές διαφορές μεταξύ των δύο εποχών. Βεβαίως και μιλώντας για το σκληρό ήχο, πάντα υπάρχουν οι διαφορές ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή και την Αμερικανική σκηνή, γεγονός που φυσικά αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στις νέες τάσεις που αναδείχτηκαν προς το τέλος της μίας και την αρχή της άλλης δεκαετίας. Κάπου ανάμεσα στην άνοδο της grunge σκηνής του Seattle, την εμφάνιση του φαινομένου που λέγεται Rage Against the Machine, αλλά και την απόπειρα των συγκροτημάτων του παρελθόντος να ακουστούν επίκαιροι στη νέα εποχή, υπάρχουν εκείνα τα groups που μπήκαν πρόχειρα υπό την ταμπέλα του alternative. Πρόχειρα διότι είναι φανερό πλέον το εύρος των επιρροών τους και η γκάμα του songwriting τους, ωστόσο όντας ξένοι μεταξύ αγνώστων σε μία εποχή που έβραζε από νέο αίμα, έπρεπε να "χωρέσουν" σε ένα νέο genre, ακόμα και αν είχαν μέχρι και ξεκάθαρες metal επιρροές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της περίπτωσης αυτής, οι αγαπημένοι Warrior Soul, αυτή η πολύ ιδιάζουσα περίπτωση της μουσικής βιομηχανίας, της οποίας το ντεμπούτο παρουσιάζεται εδώ.


Οδηγούμενοι από την εκκεντρική μορφάρα που λέγεται Kory Clarke, ιδρύθηκαν το 1987, ενώ ο Clarke είχε αρχίσει την καριέρα του από τους punk rockers L-Seven και τους southern rockers Raging Slab, αναλαμβάνοντας το ρόλο του drummer. Έχοντας στο μυαλό του απομνημονεύματα του στρατηγού Patton, θα ονομάσει το νέο του εγχείρημα Warrior Soul καταφέρνοντας να υπογράψει συμβόλαιο με την διάσημη Geffen Records, η οποία λίγο καιρό πριν είχε βρει την κότα με τα χρυσά αυγά, με το Appetite for Destruction των Guns N Roses να πουλάει σαν φρέσκο ψωμί. Παρότι ο ίδιος ο Kory Clarke δηλώνει μέχρι σήμερα οπαδός συγκροτημάτων όπως οι Ratt και οι Motley Crue, θα πει σε πρόσφατο podcast πως εκείνη την εποχή ένιωθε την ανάγκη για μια αλλαγή, για μια ώθηση σε πιο "Sabbath" μονοπάτια. Πιο συγκεκριμένα, τα λόγια του εκφράζουν και το κλίμα της εποχής :


"Έχεις ένα μάτσο άντρες να ντύνονται σαν γκόμενες, μιλώντας για βλακείες. Συναισθηματικά τραγούδια για τις συντρόφους τους. Το αντέχεις μέχρι ενός σημείου. Μπαίνοντας στα 90s, ήταν η ώρα να κοιτάξουμε τι συμβαίνει στη χώρα, όσον αφορά ανθρώπους που δεν είναι τόσο όμορφοι, που έχουν τραβήξει ζόρια. Αντί να τους κάνεις να σε προσκυνούν, δώσε τους ώθηση και κάντους να αισθάνονται cool. Αυτή ήταν η προσέγγιση μου για το πρώτο album των Warrior Soul. Ήταν ώρα για αλλαγή, και διάφοροι από εμάς στη μουσική βιομηχανία, φέραμε αυτή την αλλαγή με πολύ έντονο τρόπο".


Το ντεμπούτο των Warrior Soul, Last Decade Dead Century, κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου του 1990. Μέχρι σήμερα θεωρείται ένα από τα πλέον cult ντεμπούτα όλων των εποχών. Ένας δίσκος - κάλεσμα στο οποίο όμως δεν φαίνεται να ανταποκρίθηκε πολύς κόσμος, ο οποίος ίσως έπρεπε να περάσει πρώτα από το στάδιο της εσωστρέφειας και ενδοσκόπησης (λέγε με Cobain) και μετά αυτό της αντίδρασης. "I am the child of a new generation, the psychotic product of total frustration", ουρλιάζει στην αρχή ο Cory Klarke και ο ανυποψίαστος ακροατής μαγνητίζεται επί τόπου.

"I see the ruins" για την αρχή λοιπόν, με τον Clarke να κάνει πράξη τα περί αλλαγής, κι έναν Sabbath-ικό ήχο με alternative 90s άρωμα, να παρουσιάζει τους Warrior Soul στο ευρύ κοινό. Πολύ δυνατό solo από τον John Ricco, που μαζί με τον Pete McClanahan στο μπάσο αποτελούν το όχημα πάνω στο οποίο ο Kory Clarke απλώνει το στιχουργικό μανιφέστο του. Το We Cry Out είναι ένα από τα πρώτα μεγάλα highlights της σκηνής, με το riff του Ricco να οδηγεί ξέφρενα το ρυθμό και τον Clarke να επιδίδεται σε πολύ καλές διφωνίες. "Dying leaders, You can stay at home, Our new culture, Stands on its own", κι όμως το μήνυμα μοιάζει να έχει "βιαστεί", με το δίσκο να κυκλοφορεί σε μια εποχή όπου η 80s σκηνή σίγουρα βρίσκεται στα τελειώματα της, ωστόσο δείχνει να θέλει να κρατηθεί για κάποιο διάστημα ακόμα. Οι τόνοι πέφτουν στο The Losers, μόνο όμως στο Tempo, καθώς το momentum των Warrior Soul αλλά και η θέληση του Clarke να αναδείξει το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα είναι ξεκάθαρη. Τραγούδι για τους underdogs αυτού του κόσμου, που τόσο είχε λείψει από τα 80s. Το Downtown που ακολουθεί δε, περιγράφει τη δικιά τους Νέα Υόρκη την οποία και θέλουν να κατακτήσουν ξανά, σαν άλλοι Ramones που κάποτε κατέκτησαν το CBGB και το νότιο τμήμα του Μεγάλου Μήλου. Ο δίσκος δείχνει πολύ μπροστά, οι Warrior Soul μοιράζονται κοινά στοιχεία με τους Love/Hate (τη μουσική των οποίων περιγράψαμε εδώ), ωστόσο δείχνουν να πηγαίνουν το συγκεκριμένο ηχόχρωμα αρκετά παραπέρα. Το βρώμικο rock n roll του Trippin on Ecstasy κλείνει ιδανικά την πλώτη πλευρά του βινύλιου και της κασέτας, έχοντας μια ανεπαίσθητη επιρροή από The Cult που το ομορφαίνει ακόμα περισσότερο. Η οργισμένη εισαγωγή του One Minute Year οδηγεί στο καθηλωτικό Superpower Dreamland, θα μπορούσε δε κανείς να πει πως οι Warrior Soul επηρεάσαν ιδιαίτερα και τους Monster Magnet, τουλάχιστον στη δεύτερη φάση της καριέρας τους, εποχές Dopes to Infinity και μετά δηλαδή. Η δυναμική συνεχίζεται, το Charlie's out of Prison είναι ένα ακόμα πολύ δυνατό κομμάτι, φωνάζει 90s από χιλιόμετρα, παρουσιάζει τους Warrior Soul ως μια ξεκάθαρα emerging δύναμη. Οι ταχύτητες πέφτουν με το Blown Away, σε αντίθεση με τον όγκο και τη δύναμη που παραμένουν σταθερά. Για το τέλος δε, το έπος Lullaby αποτελεί τον ιδανικό σύνδεσμο για το κλείσιμο του album, με τον Kory Clarke σε μια ιδιαίτερα συναισθηματική ερμηνεία. Έτσι λοιπόν, το In Conclusion θα μπορούσε κανείς να πει πως περικλείει όλα εκείνα τα στοιχεία που παρουσιάσαν οι Warrior Soul στο δίσκο μέχρι τώρα. Από τα μοντέρνα και ιδιαίτερα riffs του John Ricco, τις ερμηνείες του Clarke, αλλά και τα ξεσπάσματα της φωνής του σε γέφυρες και ρεφρέν. Ένας πολύ ξεχωριστός δίσκος φτάνει στο τέλος του.


Το Last Decade Dead Century είναι ένα εξαιρετικό album, ένα θρυλικό ντεμπούτο, που θα έπρεπε να μνημονεύεται δίπλα σε άλλα αντίστοιχα του είδους. Η συνέχεια; Χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ως περίεργη. Με χρυσό συμβόλαιο με τη Geffen Records, δύο εξαιρετικά follow up με τα Drugs, God and the New Republic και Salutations from the Ghetto Nation, αλλά και γενικότερα με ένα momentum που θα ζήλευαν πολλά groups εκείνη την εποχή, από τα μέσα της δεκαετίας κι έπειτα, οι Warrior Soul χάνονται. Δεν είναι μόνο η τεράστια επιτυχία της σκηνής του Seattle που μονοπώλησε το ενδιαφέρον των fans, κάπου έχει βάλει το χέρι του κι ο ήρωας μας. Ερχόμενος σε σύγκρουση με τη Geffen Records, κυκλοφορεί το σχεδόν καταστροφικό Chill Pill και η ορμή του συγκροτήματος εξαφανίζεται. Η βιομηχανία δε είναι τουλάχιστον αμείλικτη σε αυτά, και έτσι οι (πολλοί) νέοι ήρωες της εποχής δεν αφήνουν τον Clarke να επιστρέψει στην εποχή των early 90s. Θάνατοι μελών, προβλήματα διαφόρων ειδών, οι Warrior Soul καταλήγουν να δίνουν αμφιλεγόμενα live shows μπροστά σε ελάχιστο (για την ποιότητα τους) κοινό. Το θέμα έχει ψωμί και θα αναλυθεί στο μέλλον. Μέχρι τότε η ακρόαση των τριών πρώτων δίσκων, και δη του εκπληκτικού ντεμπούτου τους, φτάνει και περισσεύει.


34 Προβολές0 Σχόλια