Worst to Best : Black Sabbath

Το μύθο των Black Sabbath καθόλη τη διάρκεια της καριέρας τους, που πιάνει κάτι λιγότερο από μισό αιώνα, τον συντήρησε ο Tony Iommi. Ειδικά από το 1978 κι έπειτα, οπότε και απολύθηκε από το group ο Ozzy. Ωστόσο αποτελεί προσωπική άποψη ότι Black Sabbath και Ozzy Osbourne αποτελούν κάτι το αδιαίρετο. Ο Ian Gillan, ο Dio αλλά και ο Glenn Hughes αποτελούν τραγουδιστές που έχουν σίγουρα περισσότερες δυνατότες από τον Ozzy φωνητικά, αλλά εξίσου προσωπική είναι και η άποψη ότι δε θα έπρεπε τα albums με τους εν λόγω τραγουδιστές να αποτελούν μέρος του brand των Black Sabbath.


Οι παρακάτω είναι καθαρά οι αποκλειστικές προτιμήσεις του γράφοντα και μόνο. Τούτου λεχθέντος, εσύ ο fan των Black Sabbath που θα διαβάσεις το άρθρο και διαφωνείς, αλλά ακόμη κι αν συμφωνείς, feel free ώστε γράψεις τα σχόλια σου, τις αντιρρήσεις σου και τις δικές σου προτιμήσεις.


Ξεκινάμε...



19. Forbidden (1995), εντελώς αποτυχημένο πείραμα και μέγα ατόπημα το μπλέξιμο με τη ραπ, αχαρακτήριστη και ασυγχώρητη επιλογή σε ένα flat από πλευράς συνθέσεων και έμπνευσης album. Μια εντελώς generic heavy rock παράσταση, πράγματα χιλιοπαιγμένα, ένα εντελώς forgeτtable album, που δεν προσθέτει απολύτως τίποτα στην ιστορία της μπάντας. Ίσως το track No. 7, απ’τα πλέον αδιάφορα του album, το “Sick and tired”, να περικλείει το απαύγασμα του συγκεκριμένου εγχειρήματος. Μια κυκλοφορία που θα έμελλε να ήταν η τελευταία τους αν δεν επέστρεφε για 3η φορά στα παλιά του λημέρια ο Ozzy και δεν ηχογραφούσαν το εξαιρετικό “13”.



18. Cross Purposes (1994), κλασσικό αλλά τετριμμένο heavy metal, βαρετό και αδιάφορο album, ξανά Tony Martin στη θέση του Ronnie James Dio, 15η συνολικά αλλαγή προσώπου στα lead vocals... Κλασσικοί σκοτεινοί στίχοι, για το κακό, για το θάνατο, άντε και λίγη αγάπη με θάνατο στο “Dying for love”. Δεν υπάρχει κανένα κρυμμένο πετράδι στο album, έχεις την αίσθηση ότι είναι καθαρά διαδικαστικό, ακόμα και η αναφερθείσα power μπαλάντα είναι αδιάφορη, το album επανήλθε στη μνήμη μας μόνο για τις ανάγκες του συγκεκριμένου άρθρου, και μάλλον, μεγάλη μπουκιά φάε..., θα παραμείνει στο ράφι επ’αόριστον.



17. The Eternal Idol (1987), πρώτο με τον Tony Martin στα lead vocals. Όταν το μόνο κομμάτι που θυμίζει το ένδοξο παρελθόν σου είναι το instrumental “Scarlet pimpernel” κι απ’τα υπόλοιπα διασώζονται κάπως τα “Ancient warrior”, “Lost forever” κυρίως λόγω του solo στην κιθάρα και το ομότιτλο κυρίως λόγω ατμόσφαιρας, όταν ο ήχος σου ως Black Sabbath ακολουθεί τις προσταγές της εποχής, γιατί μην ξεχνάμε ότι είμαστε προς τα τέλη της δεκαετίας του ‘80, και τη χρονιά που κυκλοφόρησε το “Eternal Idol” είχες να συναγωνιστείς τα “Appetite for Destruction”, “Hysteria”, “Whitesnake”, “Hold your fire” ακόμα και το “The house of blue light”, τότε είσαι τουλάχιστον εκτός ανταγωνισμού. Αξιοπρεπές albumάκι, μέτριο όμως, χωρίς κάτι το ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο. Άποψη της στήλης: η φανέλα των Black Sabbath ήταν πολύ βαριά για τον Tony Martin.



16. T.Y.R. (1990), λίγο πιο διαφορετικό από τα υπόλοιπα albums με front man τον Tony Martin, λίγο πιο μελωδικό, πιο πολύ επικό metal, αγγίζει αρκετά το λεγόμενο progressive metal, παρά το γνωστό doom στυλ του group. Από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του TYR είναι κάποιες σφυριές του Cozy Powell, ειδικά σε εισαγωγές μερικών κομματιών, κάποια ενδιαφέροντα riffs του Iommi σε κομμάτια όπως “Tha law maker” και “Feels good to me”, ενώ κάποια κομμάτια ακούγονταν πάντα αρκετά αστεία όπως τα “Jerusalem” και “Valhala”. Συμπαθητικό album, που αν κλείσεις τα μάτια και αναλογιστείς ότι ακούς ένα progressive metal group των 90’s, το οποίο όμως είναι αρκετά σκαλοπάτια κάτω από κάποιους Fates Warning, θα μπορούσες να το δεις και με μεγαλύτερη συμπάθεια. Ως Black Sabbath album όμως είναι κι αυτό καταδικασμένο να μείνει χαμηλά στη λίστα.



15. Headless Cross (1989), στο ίδιο επίπεδο με το “TYR”, ίσως και λίγο καλύτερο, που σημαίνει ότι είναι και το καλύτερο με τον Tony Martin ο οποίος δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ένας καλός τραγουδιστής, ίσως να είναι υποτιμημένος, ίσως και αδικημένος, η φωνή του κολλάει καλύτερα στα τραγούδια που είναι από mid-tempo και προς το πιο slow, ίσως εάν τα albums των Black Sabbath στα οποία είναι ο front man έβγαιναν κάτω από κάποιο άλλο όνομα αντί για “Black Sabbath” να είχαν καλύτερη τύχη, αλλά ίσως και πάλι όχι. Το “Headless Cross” είναι ένα καλούτσικο δείγμα hard rock και γι’αυτό που θέλει να αντιπροσωπεύσει, ξεχωρίζουν το ομώνυμο “Headless Cross”, το “Devil and daughter” και το “When death calls” με συνδρομή στην κιθάρα από τον Brian May των Queen.



14. Dehumanizer (1992), επιστροφή των Geezer Butler και Ronnie James Dio μετά από ένα διάλειμμα 10 ετών, περίπου, από το group και για τους δύο. Πολύ λιγότερα keyboards στο Dehumanizer, μετά από 11 – 12 χρόνια ακούγονται ξανά ως Black Sabbath. Αρκετά heavy ήχος και καλύτερα τραγούδια ξανά μετά από μια περίοδο, κάπως, παράδοξων πειραματισμών με Gillan – Hughes και κυρίως Tony Martin στα φωνητικά. Η παρουσία και μόνο του Ronnie, η φωνή του οποίου ταιριάζει απείρως καλύτερα στο group απ’ότι των τελευταίων, σίγουρα τους έδινε και άλλο κύρος. Αρκετά καλό το “TV Crimes”, αρκετά ανόητο το video clip του, “Letters from the earth” αρκετά καλό με ωραίο σολάκι στην κιθάρα, “Computer god”, “Master of insanity” καλά τραγουδάκια, αλλά και πάλι, το “Dehumanizer” όχι κάτι το συγκλονιστικό, το πιο αδύναμο της Dio era, ίσως είναι και αδικαιολόγητα τεράστιο σε διάρκεια.



13. Seventh Star (1986). Ένας δίσκος ο οποίος αρχικά προοριζόταν για προσωπικός του Tony Iommi αλλά για εμπορικούς λόγους η δισκογραφική έκρινε ότι έπρεπε να κυκλοφορήσει κάτω από το brand name Black Sabbath. Μετά τον Ian Gillan λοιπόν άλλος ένας Deep Purple, δηλ ο Glenn Hughes, παρελαύνει στα lead vocals των Sabbath και είναι ένας από τους λόγους που το “Seventh star” μας αρέσει. Αρκετά καλή η power μπαλάντα “No stranger to love”, αν και Black Sabbath και μπαλάντα μάλλον είναι όροι ασύμβατοι, ενώ το ομώνυμο “Seventh star”, τα πιο speedάτα “In for the kill” και “Turn to stone” και το bluesy “Heart like a wheel” έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Είμαστε στην καρδιά της δεκαετίας του ‘80, το AOR έχει σαρώσει τα πάντα και ούτε και οι τότε Black Sabbath feat. ONLY Tony Iommi κατάφεραν να γλυτώσουν από αυτό, καθώς ο ήχος τους σ’αυτό το album έχει εξαμερικανιστεί αρκετά κι έχει γίνει αρκετά πιο εμπορικός. Άλλος ένας δίσκος που δε θα έπρεπε να είναι υπό τη σκέπη Black Sabbath και που αν κυκλοφορούσε κάτω από όνομα του στυλ “A Journey with a Foreigner and a Night Ranger feat. Glenn Hughes” θα ήταν πιο τίμιο. Απ’την άλλη μάλλον δεν θα συζητάγαμε καν τώρα για το “Seventh Star” αν όντως είχε κυκλοφορήσει ως προσωπικός δίσκος του Iommi...



12. Never Say Die” (1978). Κάποιο θα έπρεπε να είναι το λιγότερο ενδιαφέρον, για να μην χρησιμοποιήσουμε τη λέξη “χειρότερο”, album με τον Ozzy μπροστάρη κι αυτό είναι το “Never Say Die”. Δηλαδή μια χαρά album είναι, απλά είναι λίγο μπερδεμένο. Σε κάποια κομμάτια υπάρχει αλόγιστη χρήση keyboards, σε κάποια κομμάτια αγγίζουν μέχρι και τη jazz fusion και σε σημεία ακουμπάνε και λίγο southern. Εν ολίγοις δηλ είναι ο πιο progressive δίσκος τους. Ο ίδιος ο Ozzy έχει δηλώσει ότι είναι ο χειρότερος δίσκος που έχει κάνει, ότι ντρέπεται για αυτόν, τον χαρακτήρισε αηδιαστικό κι ότι ακόμα και τα ναρκωτικά είχαν σταματήσει να λειτουργούν. Αυτό βέβαια δε λέει και τίποτα για μας, γιατί και κάποιοι Pink Floyd είχαν αποκηρύξει τα “Ummagumma” και “Atom Heart Mother” που στη στήλη αρέσουν πάρα πολύ. Overall το “Never say die” δεν είναι καθόλου κακό album απλά σε σχέση με τους “ογκόλιθους” του group είναι αρκετά υποδεέστερο. Μετά το “Never say die” ο Ozzy απολύθηκε, ανοίγοντας το δρόμο στον Ronnie James Dio για τη δική του εποχή στους Black Sabbath αλλά και την ολική επαναφορά τους σε αυτό που πραγματικά ήξεραν να κάνουν.



11. Βorn Again (1983). Η μόνη Black Sabbath κυκλοφορία με έναν μανιασμένο έως δαιμονισμένο Ian Gillan στα φωνητικά, ο οποίος παρότι δεν είχε να αποδείξει τίποτα, κάνει ένα album συγκλονιστικό, εξαιρετικό, παραληρηματικό, είναι αξιοσημείωτη η παράνοια που βγάζει στο “Born Again” ειδικά στα καλύτερα τραγούδια του δίσκου: “Zero the hero”, “Born again”, “Disturbing the priest” και “Trashed”. Ίσως άλλο ένα album που δεν μπορεί να λογίζεται ως κλασσικό Black Sabbath και που αν κυκλοφορούσε κάτω από το όνομα “A Paranoid Machine Head feat. Ian Gillan” να ήταν πιο τίμιο.



10. Sabotage (1975), το κατά γενική ομολογία τελευταίο πολύ μεγάλο album των Sabbath, ένας πραγματικά πολύ καλός δίσκος, άσχετα αν τα συναισθήματα μας γι’αυτόν ήταν πάντα ανάμικτα: κάποια κομμάτια είναι εξαιρετικά όπως το σχεδόν 10λεπτο “Megalomania”, το “The writ” και τo πολύ heavy “Symptom of the universe” το riff του οποίου θεωρείται ότι ήταν ο προπομπός του thrash metal. Κάποια κομμάτια είναι εντελώς αδιάφορα όπως το “Supertzar” που είναι τελείως έξω απ’το στυλ του group και κάποια που είναι κάπως πιο μέτρια όπως τα “Hole in the sky”, “Thrill of it all” και “Am I going insane?”.



9. Mob Rules (1981). 2ο album με τον Ronnie James Dio. Είναι κάτι σαν δίδυμο αδερφάκι με το “Heaven And Hell” που είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο πιο πριν, τόσο ίδιο αλλά και τόσο διαφορετικό από αυτό. Πάρα πολύ καλό album από τα καλύτερα non-ozzy. Σκοτεινή, κλασσική Black Sabbath ατμόσφαιρα: “Turn up the night” τρομερό εναρκτήριο κομμάτι, “The sign of the southern cross” το καλύτερο και μεγαλύτερο σε διάρκεια του album με φοβερό σόλο στην κιθάρα από τον Tony, επίσης πολύ καλά και τα “Mob Rules”, “Voodoo” η 1η πλευρά καταπληκτική, η 2η κάπως πιο μέτρια. Μετά το “Mob rules” ο Tony Iommi θα τους διώξει όλους, για τα επόμενα περίπου 15 χρόνια θα περάσει κόσμος και κοσμάκης από το group, ο Tony θα κάνει τους Black Sabbath κέντρο διερχομένων έως το 1998 οπότε και θα επανασυνδεθεί η αυθεντική αρχική τετράδα ξανά, για περίπου 8 χρόνια, χωρίς όμως να ηχογραφήσουν κάποιο album.



8. Technical Ecstasy (1976). Μπορεί να είναι αρκετά πιο χαμηλών τόνων σε σχέση με τα προηγούμενα κλασσικά τους albums, μπορεί να μην έχει την κλασσική Black Sabbath heavy ατμόσφαιρα που είχαν αυτά και να μην έχει και κάποιο ιδιαίτερο hit, παρόλα αυτά είναι ένα album που άνετα μπορεί κανείς να το ακούσει ακόμα και το 2022. Όλα τα τραγούδια έχουν πολύ ενδιαφέρον και περισσότερο τα “You won’t change me”, “She’s gone”, “Gypsy”, “All moving parts” και βέβαια το “Dirty women”. Στο “It’s alright” πρώτη φωνή κάνει ο Bill Ward που όσο ωραίο κομμάτι κι αν είναι με ωραία γεμίσματα κλασσικής κιθάρας από τον Tony Iommi, είναι λίγο αμήχανο για Black Sabbath κομμάτι της Ozzy Osbourne era. Είμαστε στην εποχή της έκρηξης της πανκ και οι Black Sabbath θεώρησαν ότι για να επιβιώσουν έπρεπε να κάνουν ένα πιο τεχνικό, πιο μοντέρνο, πιο ακουστικό, πιο radio friendly album με πιο πολλά keyboards και πιο πλούσιες ενορχηστρώσεις. Η ιστορία έδειξε ότι το “Technical Ecstasy” δεν είχε την αποδοχή που οι ίδιοι οι Black Sabbath ήθελαν, ειδικά στο κοινό τους.



7. 13 (2013) το κύκνειο άσμα του group πριν την οριστική του διάλυση το 2017. 1ο album από το 1978 με τον Ozzy Osbourne στα lead vocals και μετά από πολλές δεκαετίες album στο οποίο δεν καταγράφεται πληκτράς στα credits, δεν υπάρχουν keyboards δηλ στο album. Στο “13” υπάρχει το κλασσικό Black Sabbath feeling της δεκαετίας του ‘70, αλλά με μοντέρνο heavy ήχο, με μια μοντέρνα παραγωγή, με τρομερή ενέργεια, με 7λεπτα - 8λεπτα κομμάτια που έχει νόημα να είναι 7λεπτα και 8λεπτα, με τα tempos των κομματιών να αλλάζουν εσωτερικά, όπως γινόταν και πολύ παλαιά ξανά επί Ozzy. Ένας Ozzy εξαιρετικά ώριμος, ελαφρώς γερασμένη η φωνή του, αναμενόμενο γιατί το 2013 ήταν γύρω στα 65 του ο άνθρωπος, τα riffs και τα solos του Tony Iommi καταπληκτικά ξανά, μάλλον είναι ότι καλύτερο και πιο αξιοπρεπές θα μπορούσαν να κάνουν ως πραγματικοί Black Sabbath, αν και λείπει ένας από την αρχική τετράδα ο ντράμερ Bill Ward που τον αντικαθιστά επάξια ο Brad Wilk των “Rage Against The Machine”. Στο “13” υπάρχουν φανταστικά κομμάτια όπως “God is dead” με απίθανη μπασογραμμή από τον Geezer Butler, το “Zeitgeist” που είναι πολύ ατμοσφαιρικό και θυμίζει κάπως το “Planet Caravan” από το “Paranoid”. “Age of reason” ασύλληπτο κομμάτι, στο “Damaged soul” ξαναπαίζουν και τα blues. Καταπληκτικό album!



6. Heaven And Hell (1980), 1ο και καλύτερο album με τον Ronnie James Dio ως front man του group. Οι απόλυτες κομματάρες του album είναι το εναρκτήριο “Neon knights”, το επικό ομώνυμο “Heaven and hell” και τα καταπληκτικά “Die young” και “Lonely is the word”, όλο το album όμως είναι εξαιρετικό και φυσικά είναι το καλύτερο non-Ozzy album στη δισκογραφία του group. Είναι το τελευταίο album με την τριάδα που κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά στο back κομμάτι δηλ τον Tony Iommi στις κιθάρες, τον Geezer Butler στο μπάσο και τον Bill Ward στα drums, δε θα ξαναβρεθούν ποτέ όλοι μαζί αυτοί σε κάποιο από τα επόμενα albums του group. Πολύ όμορφοι στίχοι από τον Ronnie James Dio ίσως θα άξιζε να τους διαβάσει κάποιος ακόμη κι αν δεν έχει σκοπό να ακούσει το δίσκο, κι όπως αναγράφεται και στο οπισθόφυλλο ο πιο χαρακτηριστικό στίχος του album “The world is full of kings and queens, who blind your eyes and steal your dreams, it’s Heaven and Hell”!



5. Sabbath Bloody Sabbath (1973). Το 5ο album του group, αρκετά σκοτεινό, αρκετά πιο προχωρημένο ως προς τις ενορχηστρώσεις, έχουν προστεθεί πολλά keyboards, αλλού διακριτικά και αλλού αλόγιστα, ειδικά στο πολύ ιδιαίτερο “Sabra Cadabra” από τον master του είδους Rick Wakeman. Επίσης πολύ ιδιαίτερο το “Spiral architect” με συνοδεία ορχήστρας εγχόρδων, αλλά και τα “A National Acrobat”, “Killing yourself to live”, “Looking for today” και το ομότιτλο, όλα καταπληκτικά κομμάτια με στίχους ίδια η ζωή. Εξαιρετικό το instrumental “Fluff”, ίσως το καλύτερο ορχηστρικό κομμάτι που έγραψε ποτέ η μπάντα. Στιχουργικά το “Sabbath Bloody Sabbath”, μαζί με το “Heaven and hell”, το αποκορύφωμα των Black Sabbath. Ίσως στο album να άξιζε ψηλότερη θέση...



4. Black Sabbath (1970). το ντεμπούτο album που κυκλοφόρησε αρχές του 1970. Ηχογραφήθηκε live στο studio μέσα σε δώδεκα ώρες κι έγραψε τέτοια ιστορία που διαρκεί πάνω από 50 χρόνια και μάλλον θα διαρκεί για πολλά περισσότερα ακόμα. Ένα album σκοτεινό, αφελές, συγκλονιστικό, σα να είναι το soundtrack ενός ψυχολογικού θρίλερ που κινείται σε αργούς και νωχελικούς ρυθμούς και δεν ξέρεις από ποια μεριά θα σου έρθει το κακό. Ένα album που όρισε αυτό που μετέπειτα θα γίνει γνωστό ως Heavy Metal μουσική και που επηρέασε πάμπολα groups που θα ξεπεταχτούν τα επόμενα 30 – 40 χρόνια και που θα φάνε πολύ ψωμί ελέω Black Sabbath. Και πως να μην λατρέψεις ένα album όπως το “Black Sabbath” όταν σε αυτό υπάρχουν κάποια από τα πιο κλασσικά κομμάτια του group όπως τα “Black Sabbath”, “The Wizard”, “Evil woman”, “N.I.B.” αλλά επίσης και τα “The Warning”, “Wicked world” με blues επιρροές. Από τα καλύτερα debut albums όλων των εποχών!



3. Master Of Reality (1971). Το 3ο album του group, ο ορισμός του doom metal. Μόνο αν έχεις παίξει αυτό το δίσκο σε πικάπ μ’ένα σχετικά καλό ηχοσύστημα κι έχεις αισθανθεί τις δονήσεις που σου προκαλεί μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο αυτό του δίσκου. Ο ήχος της κιθάρας κακός, με την έννοια του evil, η μουσική σκοτεινή, βαριά, σα να αναδύεται από μπουντρούμια, αλλά παρόλα αυτά το album ως επί το πλείστο αποπνέει θετικά μηνύματα και μέσα από αυτό οι Black Sabbath ζητάνε από τους επίδοξους ακροατές τους να είναι ανοιχτόμυαλοι, ειδικά σε θέματα όπως η θρησκεία. Ok, οι περισσότεροι ξέρουμε προς τι είναι ωδή το αριστουργηματικό “Sweet leaf”, απ’τα καλύτερα κομμάτια των Sabbath, από κοντά ακολουθούν τα “After forever”, “Children of the grave” και “Into the void”, αναζωογονητικά τα instrumental περάσματα “Embryo” και “Orchid” για το απαραίτητο γέμισμα της μπαταρίας, εξαιρετικό και το πολύ ήρεμο “Solitude” που όλα τα όργανα τα παίζει ο Tony Iommi: πιάνο, φλάουτο και κιθάρα. Ολόκληρο το “Master Of Reality” είναι εξαιρετικό και για πολλούς μάλιστα fans των Black Sabbath βρίσκεται στην κορυφή των προτιμήσεων τους.



2. Vol. 4 (1972). Το “Tomorrow’s Dream” μαζί με τα “Man on the silver mountain” των Rainbow και το “Riders on the storm” των Doors πρέπει να ήταν τα τρία πρώτα τραγούδια που άκουσε στη ζωή του ο γράφων, οπότε γενικότερα κάθε ακρόαση του “Vol.4” παραπέμπει σε μνήμες, εικόνες και αρώματα μιας υπερβολικά τρυφερής ηλικίας, Απ’την άλλη είναι ευρέως γνωστό ότι η άσπρη σκόνη υπάρχει παντού σ’αυτό το album, η ενοικίαση του studio Record Plant για την ηχογράφηση του “Vol.4” στοίχησε λιγότερο από τη σκόνη που εισερχόταν σε αυτό σε πλάκες σαπουνιού. “Vol.4” λοιπόν, ένα πειστικότατο και σκοτεινό heavy metal αριστούργημα που το φάσμα των κομματιών του απλώνεται από τη στυγνή συνειδητοποίηση της ματαιότητας των όλων του “Wheels of confusion” και την εύθραυστη μπαλάντα “Changes” που είναι βασισμένη στο πιάνο, έως τη σπαραχτική αμεσότητα του “Tomorrow’s dream” και τα classic doom κομμάτια “Supernaut”, “Snowblind” και “Under the sun”. Ενδιάμεσα τα instrumental περάσματα, το μεν ακουστικό “Laguna sunrise” σε χαλαρώνει λίγο, το δε “FX” σε τσιτώνει αφόρητα. Μετά τα τρία πρώτα εκπληκτικά albums της μπάντας, το “Vol.4” συνέβαλε κι αυτό στα μέγιστα στο να εξαπλωθεί ο μύθος των Black Sabbath!



1. Paranoid (1970). Το πιο εμβληματικό album των Black Sabbath! Κυκλοφόρησε μόλις 7 μήνες μετά το ντεμπούτο και μέσα σε αυτό υπάρχουν κάποια από τα πιο κλασσικά τους τραγούδια όπως το αντιπολεμικό “War pigs”, το mega hit, το πάντα διαχρονικό και επίκαιρο “Paranoid”, και το “Iron man” που γνώρισε κι αυτό τεράστιο airplay τελευταία λόγω της ταινίας “Iron man”. Ότι και να πεις γι’αυτό το album είναι λίγο, είναι ολόκληρο εξαιρετικό, είναι από τα πιο κλασσικά και αριστουργηματικά albums της ροκ μουσικής, όλοι οι Black Sabbath δίνουν τα ρέστα τους σε αυτό, κι ο κάθε ένας τους ζωγραφίζει πολύ ιδιαίτερα με το κυρίως του όργανο κάποια από τα τραγούδια, π.χ. ο Iommi το “Electric funeral”, ο Geezer Butler με την απίστευτη μπασογραμμή του στο “Iron man” και ο Bill Ward με το δικό του σόλο στο “Rat salad”, ενώ τι να πεις για τον Ozzy... Έντονο χαρακτηριστικό του album είναι ότι οι Sabbath με απίστευτη μαεστρία αλλάζουν εσωτερικά τους ρυθμούς των περισσότερων κομματιών, είναι από αυτά τα albums που δεν πετάς ούτε μία νότα και όπως δε θα ήθελες και καμία παραπάνω, και που βέβαια όσο πολυπαιγμένο και πολυακουσμένο κι αν είναι, είναι το απόλυτο No.1 τους!


Πάνος Αντύπας

196 Προβολές1 Σχόλιο