Worst to Best : Cream


Ιδιάζουσα περίπτωση οι Cream. Ναι μεν αποτέλεσαν ένα από τα πρώτα, αν όχι το πρώτο, supergroup της ιστορίας, ωστόσο η δισκογραφία τους αν και σύντομη είναι πληρέστατη. Το κυριότερο δε είναι πως είναι ιδιαίτερα επιδραστική, θέτοντας ισχυρές βάσεις και καμβά για το βρετανικό ροκ των αρχών των 70s. Με θητεία σε συγκροτήματα όπως οι John Mayall & The Bluesbreakers και Blind Faith, τα μέλη των Cream βρήκαν μια εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, αφήνοντας συνολικά μια κληρονομιά τεσσάρων studio albums, που κυμαίνονται από πολύ καλά εώς ανεπανάληπτα. Στο κάτω κάτω, μιλάμε για τον Jack Bruce, 10ο μπασίστα όλων των εποχών κατά το Rolling Stone, τον προσφάτως αποθανόντα Ginger Baker, που μαζί με τον Carmine Appice έθεσε τις βάσεις για το μοντέρνο rock drumming, φυσικά δε πάνω από όλους τον Eric Clapton για τον οποίο τα πολλά σχόλια δεν έχουν κάποια σημασία. Η δισκογραφία των Cream δε χαρακτηρίζεται από κάποια αδύναμη στιγμή, για τις ανάγκες της στήλης θα προσπαθήσουμε για άλλη μια φορά να κατατάξουμε τα studio albums από το λιγότερο καλό ως το καλύτερο. Πάντα με το κριτήριο της υποκειμενικότητας και δεχόμενοι κάθε καλοπροαίρετη κριτική.



Goodbye (1969)


Με τρία τραγούδια ηχογραφημένα σε συναυλιακό χώρο και άλλα τρία στο studio, το κύκνειο άσμα των Cream με τον ευφάνταστατο τίτλο Goodbye, θα αποτελέσει κάτι παραπάνω από ιδανικό κλείσιμο. Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, το συγκρότημα θα τιμήσει τις επιρροές του, θα δώσει για άλλη μια φορά τα διαπιστευτήρια του, θα κλείσει έναν πρώτο κύκλο για τους μεγάλους μουσικούς που το αποτελούσαν. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, ωστόσο είναι φανερό πως δείχνει ένα group το οποίο έχει κλείσει τον κύκλο του, έχει πει ό,τι είχε να πει και έχει αφήσει τον ξεχωριστό του ήχο παρακαταθήκη για τους επόμενους, ώστε να τον φιλτράρουν και να δημιουργήσουν τη ροκ κληρονομιά της επόμενης δεκαετίας. Bluesy όπως πάντα, με ιδιαίτερες funky πινελιές εδώ κι εκεί, θα ξεχωρίσει για διάφορα μεμονωμένα τραγούδια, εκ των οποίων το εισαγωγικό I'm so glad μπαίνει άνετα στην κορυφή των Cream τραγουδιών. Το single "Badge" θα πάει αρκετά καλά στα charts, αξιοσημείωτο είναι δε πως το συνυπογράφει ο George Harrisson.


Fresh Cream (1966)


Είναι δεδομένη η συνεισφορά των blues στη διαμόρφωση του hard rock και heavy ήχου πολλών δεκαετιών. Και αν υπάρχει ένα album που στηρίζει ακλόνητα αυτή την άποψη, αυτό είναι το ντεμπούτο των Cream. Με ήχο που πατάει στην τεράστια αμερικανική blues κληρονομιά, οι τρεις νεαροί Βρετανοί φιλτράρουν τα ακούσματα τους μέσα από την αισθητική της British Invasion, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα καλαίσθητο και επιδραστικό άκουσμα. Ωστόσο σε κάθε περίπτωση, το album προδίδει πειραματισμό και εξερεύνηση, κάτι που φάνηκε απόλυτα στους δύο επόμενους δίσκους του συγκροτήματος. Δίσκους στους οποίους το προσωπικό στίγμα των Cream σμιλεύτηκε και φανερώθηκε στην ολότητα του. Ένας ιδανικός συνδυασμός των διδαχών των (κάθε) Animals με τις αντίστοιχες των Muddy Waters και Willie Dixon, την επιρροή του οποίου προδίδει η εξαιρετική διασκευή στο πασίγνωστο Spoonful, που κοσμεί το δίσκο. Τα καλύτερα για τους Cream θα αργούσαν ελάχιστα ακόμα.


Wheels of Fire (1968)


Το πρώτο εκ των δύο υπερκλασικών albums των Cream, πως να μη συμβεί κάτι τέτοιο δε όταν ξεκινάει με ένα άσμα όπως το White Room. Ήχος ξεκάθαρος, hard rock στην ολότητα του (εν έτει 1968 πάντα), με τις blues επιρροές να έχουν γίνει πλέον δυσδιάκριτες, αλλά ταυτόχρονα τόσο ουσιαστικές για τον ξεχωριστό ήχο της μπάντας. Για του λόγου το αληθές, το Sitting on the top of the World του bluesman Chester Burnett θα ακουστεί ως το ηχόχρωμα που έδωσε την κατάλληλη πάσα σε μπάντες όπως οι Black Sabbath και Budgie, ενώ κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το πασίγνωστο Born Under a Bad Sign. Σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα κι ο υπόλοιπος δίσκος, με τις ψυχεδελικές πινελιές εδώ κι εκεί να του δίνουν το κάτι παραπάνω. Όλα τα τραγούδια έχουν κάτι να πουν, θα ξεχωρίσουν ίσως οι straight rockers των Those Were the Days και Politician. Θα ήταν φυσικά το καλύτερο album του συγκροτήματος αν δεν είχε έλθει στη ζωή μας το...


Disraeli Gears (1967)


... αδιαφιλονίκητο δεκάρι των Cream, ένας από τους καλύτερους, πληρέστερους και heavy δίσκους ολόκληρων των 60s. Με σούπερ παραγωγή από τον Felix Pappalardi (μετέπειτα στους Mountain μαζί με τον Leslie West), το Disraeli Gears φανερώνει ένα συγκρότημα που φιλοδοξεί να οριοθετήσει την εποχή του και να ηγηθεί της ροκ πραγματικότητας. Ιδανικό μπάσιμο με το Strange Brew, ώστε να ακουστεί το highlight του δίσκου στη συνέχεια, το πασίγνωστο Sunshine of your Love, ένα από τα κλασικότερα riffs όλων των εποχών. Το μπάσο του Jack Bruce, ο Clapton δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα να καταδείξει το τεράστιο ταλέντο του, ο Ginger Baker τέρμα ουσιαστικός αλλά και χωρίς να χάνει ευκαιρία να παρουσιάσει κάποια fills-οδηγό για μεταγενέστερους τυμπανιστές. Εξαιρετικά τα Dance the Night Away, Take it Back και Swlabr, ωστόσο το επόμενο μεγάλο τραγούδι είναι ξεκάθαρα το Tales of Brave Ulysses, τραγούδι που μαζί με άλλα διαμόρφωσαν αυτό που στην πορεία ονομάστηκε επικός ήχος, τραγούδι που άκουσε πολύ κι ο Dave Wyndorf των Monster Magnet απ'ότι φαίνεται... Ένας παραπάνω από κλασικός δίσκος, απαραίτητος για κάθε σοβαρή δισκοθήκη του είδους.


Όπως γίνεται κατανοητό, συγκρότημα με τρεις βεντέτες είναι πολύ δύσκολο να αντέξει στο χρόνο. Έτσι λοιπόν μετά από συνεχείς διαμάχες, ιδιαίτερα μεταξύ των Jack Bruce και Ginger Baker, οι Cream διέλυσαν ακολουθώντας ξεχωριστούς δρόμους. Από λαμπρές προσωπικές καριέρες, μέχρι και αξιοσημείωτα projects, όπως οι Baker Gurvitz Army, η δισκογραφία των οποίων θα αναλυθεί ιδιαιτέρως στο μέλλον. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Gary Moore θα συμμετέχει με το rhythm section των Cream στο ιστορικό ΒΒΜ album Around The Next Dream του 1994. Έναν δίσκο ο οποίος συνέχισε, έστω και προσωρινά, την κληρονομιά του συγκροτήματος.


In memoriam :

Ginger Baker (1939-2019)

Jack Bruce (1943-2014)

Gary Moore (1952-2011)


Μπάμπης Καλογιάννης


55 Προβολές0 Σχόλια