Worst to Best : Deep Purple

Η πρώτη μου και μεγαλύτερη μου αγάπη… Ο λόγος που ξεκίνησα να ακούω αυτή την μουσική… Θα μπορούσα να γράφω για μέρες ατελείωτες για τα πεπραγμένα τους και να ξεφτυλιστώ σε όλους σας, σαν καλός fanboy που είμαι, θα γράψω όμως μόνο ότι οι ΜΕΓΙΣΤΟΙ Deep Purple, στα 54 (ΟΛΟΓΡΑΦΩΣ ΠΕΝΗΝΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ) χρόνια που διδάσκουν εμάς τους απλούς θνητούς δεν έχουν πραγματικά ΚΑΚΟ δίσκο! Έχουν κάποιες αδύναμες στιγμές, αλλά ούτε ένα ολοκληρωμένο έργο που είναι για τα σκυλιά! Η συγκεκριμένη λίστα επικεντρώνεται μόνο στις στούντιο κυκλοφορίες τους, είναι καθαρά προσωπική και άλλαξε 352 φορές μέχρι την τελική της μορφή! 

Ξεκινάμε λοιπόν! 


22. The House of Blue Light (1987)

Η ανακωχή Ian Gillan και Ritchie Blackmore κράτησε μόλις ένα δίσκο, οι παλιές κόντρες ξεκίνησαν σε χρόνο dt και η ομάδα (γνωστή και σαν ομάδα ψυχολογίας) παραδίδει έναν δίσκο με καταπληκτκές στιγμές, αλλά και κάτι fillers που όμοια τους δεν έχει. Βέβαια, όταν στην κακή σου μέρα σκοράρεις με κάτι Bad Attitude και Dead Or Alive, εκεί δείχνεις το επιπεδό σου σαν θρύλος.






21. Shades of Deep Purple (1968)

Άγουροι νεανίες, φουλ επιρρεασμένοι από flower pop, δίχως κατεύθυνση σε σημεία, αλλά και πάλι να δείχνουν από το ξεκίνημα το τί θα μας επιφύλασσε το μέλλον! And the address (θα το συναντήσουμε και παρακάτω…), Hush για να κάνουμε κεφάλι με γκολ από τα αποδυτήρια και μια ΔΙΑΣΚΕΥΑΡΑ στο Hey Joe, όπου ο αείμνηστος Jon Lord και ο μεγάλος Blackmore παρουσιάζουν μια πρώτη «κόντρα» απο αυτές που θα λατρεύαμε στα 70ς! 




20. Abandon (1998)

Δεύτερος δίσκος μετά την μεταγραφή του Steve Morse (την πιο πολυσυζητημένη μεταγραφή μετά από αυτή του Φίγκο) και η ομάδα παρουσιάζει ενα εντελώς διαφορετικό στυλ παιχνιδιού από το Purpendicular. Πιο metal-ικοί από ποτέ, μοντέρνοι και δυναμικοί, αλλά με αρκετές μέτριες στιγμές και μια επανεκτέλεση του Bloodsucker η οποία δεν θα έλειπε σε κανέναν αν δεν υπήρχε. Βεβαίως όταν ο γράφων άκουσε το Watching The Sky ζωντανά, κόντεψε να σκάσει τα πνευμόνια του…!



19. Bananas (2003)

Πρώτος δίσκος δίχως τον μεγάλο Jon Lord, αλλά με την διάνοια που λέγεται Don Airey στην θέση του. Η ομάδα συνεχίζει στο μοτίβο του προηγούμενου δίσκου, αλλά με καλύτερη παραγωγή, πανομοιότυπο μοτίβο και επίπεδο συνθέσεων και πειραματισμούς οι οποίοι τους “βγαίνουν” στη συντριπτική πλειοψηφία τους. 







18. The Battle Rages On (1993)

Ο δίσκος που κάποιοι λατρεύουν να αποκαλούν «ο χειρότερος των Deep Purple», αλλά επιτρέψτε μου να διαφωνήσω! ΝΑΙ, οι κόντρες μεταξύ των δύο (έλα τώρα που με ρωτάτε ποιοί δύο…) είναι πιο συχνές από ποτέ… ΝΑΙ, ο Ian Gillan δεν πρόσεχε καθόλου και ήταν σε σημεία για μούντζες.. ΑΛΛΑ, κομμάτια σαν το ομώνυμο (η πιο heavy στιγμή της μπάντας), όπως και κάτι Anya, κάτι Nasty Piece Of Work και η προσωπική μου ΙΧ απόλαυση Time to Kill δεν γράφονται κάθε μέρα. Οπότε, θέση 18/22, κάπου εδώ αρχίζω να ακούω και τις πρώτες γκρίνιες…


17. Rapture of The Deep (2005) 

Δεύτερος δίσκος για τον Don Airey, δεύτερος (και τελευταίος) δίσκος με τον Michael Bradford και η ομάδα δείχνει να βρίσκει σταθερή ταυτότητα, η οποία θα γίνει ακόμα πιο ξεκάθαρη στους επόμενους δίσκους. Το ομώνυμο κομμάτι είναι το απόλυτο πάντρεμα ¨παλιών¨και ¨νεότερων¨ Deep Purple και βρίσκεται χαλαρά μέσα στα καλύτερα κομμάτια που έχει κυκλοφορήσει η μπάντα, βάλε και κάτι Clearly Quite Absurb και Money Talks από κοντά και έχουμε έναν δίσκο που αν και στην αρχή ξένισε, μεγάλωσε όμορφα! 


16. Stormbringer (1974)

Θα το πω και ας με χορτάσετε όλοι μούντζα: ο λιγότερο αγαπημένος μου δίσκος από την κλασσική εποχή της μπάντας. Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτή την λίστα το είχα ακόμα χαμηλότερα, αλλά τελικά οι κομματάρες τύπου Lady Double Dealer, Gypsy, το ομώνυμο και η γνωστή σε όλους μας μπαλάντα επισκίασαν κάτι ντίσκο-ποπ ντροπές, τύπου Hold On…






15. The Book Of Taliesyn (1968)

Μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο η μπάντα παρουσιάζει τεράστια ωρίμανση και βετίωση από το ντεπούτο της. Εδώ θα βρούμε το καλύτερο κομμάτι που έβγαλε η μπάντα στα 70ς, το ανατριχιαστικό The Shield (κομμάτι για αρχόντους), αλλά και το instrumental Wring That Neck και το σχήμα δείχνει να αρχίζει να ρολλάρει! 








14. Slaves And Masters (1990)

…και κάπου εδώ ξεκινάνε οι μπαχαλάκηδες να κράζουν και να βρίζουυυν… ”΄Ελα μωρέ με τον φλώρο τον JTL”, ”Περπλ Ρέηνμποου μας έβαλες τόσο ψηλά, ρε Γιουρουσάγκα;;” και άλλα τέτοια στραβοστόμικα… Πάμε να τα κάνουμε ταληράκια: Είναι υπερβολικά mellow και μελωδικό; ΕΙΝΑΙ! Θυμίζει περισσότερο Rainbow από ότι Purple; NAI! Αλλά… Είναι ΔΙΣΚΑΡΑ, ΓΕΜΑΤΗ ΚΟΜΜΑΤΑΡΕΣ; Άσε, θα απαντήσω εγώ: King of Dreams, Fortunteller, The Cut Runs deep, Wicked Ways, δεξί κροσέ – αριστερό ντιρέκ και ΓΚΟΛ! Άντε… 


13. Turning To Crime (2021)

Το μέγιστο καλό της καραντίνας λόγω κόβιδ-19 (φύγε επιτέλους ρε κ@λοαρρώστια – πονάνε τα μυαλά μας!) ήταν (εκτός από το φιλτράρισμα friend list από παρατήρηση συμπεριφορών) ότι πολλές μπάντες άραξαν την πέτσα τους και κάνανε πράγματα που δεν θα δοκίμαζαν σε άλλες περιπτώσεις. Εδώ οι μέγιστοι μας παρουσίασαν για πρώτη φορα έναν δίσκο διασκευών – ΕΠΙΣΚΕΥΩΝ. Προσοχή! Όχι επανεκτελέσεις, αλλά διασκευές ΜΕΡΑΚΛΗΔΗΚΕΣ και 100% στο στυλ της μπάντας. Σε σημείο να σκάει το ριφφ του Peter Green και να πέφτεις στα πατώματα και να φωνάζεις ”Μωρή Κ…γρια πονάω – φδώσε μου το σταφφ!”


12. inFinite (2017)

Καλώς ήρθες στην φαμίλια, τιτανοτεράστιε Bob Ezrin! Ειλικρινά, θυμάμαι ελάχιστες περιπτώσεις στις οποίες παραγωγός και μπάντα ταίριαξαν ΤΟΣΟ και όλο αυτό από τον 2ο μόλις δίσκο! Ο θείος Bob έρχεται και αναδυκνύει όλο το λυρισμό, την πίκρα και το αίσθημα του «δικέ μου μεγαλώσαμε» που ξεκίνησε από το προηγούμενο δίσκο κιόλας. Πλέον η κινητήριος δύναμη  τς μπάντας είναι ξεκάθαρα το ντουέτο Airey/Morse και η παλιοσειρά είναι εκεί για να βάλει τις πιπεράτες πινελιές. Βάλτε ουισκάρα, χαμηλώστε φώτα, βάλτε το The Surprising να παίζει… τα λέω καλά;

11. Who do we think we are (1973)

Πως ένας δίσκος που δεν έχει κακό κομμάτι έχει φτάσει στο σημείο να ακούγεται κακός;;; Ήρεμα ρωτάω; ΟΚ, είχε την ατυχία να πέσει ανάμεσα σε δυο μνημεία (ποιον άλλο δίσκο τους μου θυμίζει άραγε;; χμμμ..), η μπάντα ουσιαστικά ήταν υπο-διάλυση, ο Man In Black κρατούσε τα καλά κομμάτια για την πάρτη του και έπαιζε κυρίως από G, αλλά ΔΙΑΟΛΕ – δεν υπάρχει κακό κομμάτι! Instant κλασσικό το Woman From Tokyo, λατρεμένα Rat Bat Blue, Smooth Dancer, Super Trooper και κλείσιμο με Our Lady, έτσι για να μας παίξουν μπάλα και με σβηστή μηχανή! 


10. Deep Purple (1969)

Ο καλύτερος δίσκος της MKI σύνθεσης! Μέσα σε 3 δίσκους είναι σαν να ακούς μια εντελώς διαφορετική μπάντα! Τόσο μεγάλη ήταν η συνθετική και παικτική βελτίωση, που ίσως μόνος ένα μεγαλειώδης ψυχοπαθής σαν τον μέγιστο Ritchie Blackmore (ο οποίος εδώ έχει πάρει τα ηνία και την μπάντα από το χεράκι) θα άλλαζε σύνθεση μπάντας μετά από τέτοιο δίσκο… τι να σκεφτόταν άραγε;;;





09. Whoosh! (2020)

Όσοι εν έτη περιμένετε ακόμα την επιστροφή του Ritchie Blackmore, performance και συνθέσεις 70ς, θα σας θυμίσω ότι η μπάντα είναι ηλικιακά στα 70ς της και ότι έτσι αδικείτε έναν ΥΠΕΡΟΧΟ (από την αρχή ως το τέλος) δίσκο! Σύμφωνοι, ότι το hard έχει σχεδόν εκλείψει από το rock τους και στη θέση του έχει μπει μια prog αισθητική. Σας χαλάει; Εμένα όχι! Διότι όπως έχει πει ο Gillan ”παλαιότερα καβαλούσαμε άλογα mustang – now we enjoy riding the pony”



08. Come Taste the Band (1974)

Υπέροχε Tommy Bolin! Ποιός άλλος θα μπορούσε να πάρει την θέση του GOAT και να μην γονατίσει; Ritchie out λοιπόν και η μπάντα κάθεται για πρώτη φορά μετά από χρόνια να δουλέψει σαν ομάδα. Το αποτέλεσμα απλά ΕΠΙΚΟ (στο στούντιο τουλάχιστον). Κομμάτια πολυδιαστατα, γεμάτα μελωδίες, γεμάτα ριφφάρες και μια μπάντα γεματη διάθεση να γυρίσει σελίδα. Δυστυχώς, οι καταχρήσεις και οι ντρόγκες δεν τους επέτρεψαν να πετύχουν αυτό που μπορούσαν. 



07. Now What?! (2013)

Ο θάνατος… η απώλεια του φίλους σου, με τον οποίο ξεκίνησες μαζί αυτό το ταξίδι… Τώρα τι; Ο πιο θλιμμένος, ο πιο σκοτεινός δίσκος της μπάντας. Στίχοι εσωτερικοί, γεμάτοι απογοήτευση, πάνω σε ένα μινόρε ρέκβιεμ, όπως το ένιωθε η μπάντα τότε. Στην παραγωγή για πρώτη φορά ο Bob Ezrin (6ο μέλος της μπάντας ουσιαστικά) ο οποίος βοηθάει την μπάντα να εκφράσει τα συναισθήματα της όπως αυτή ήθελε. Διότι σε μιά κηδεία κάποιες φορές θέλεις απλά να ξεσπάσεις.. και όταν αυτό γίνεται μέσα από ένα καλλιτεχνικό έργο, τότε αυτό είναι ανατριχιαστικό… 


06. Perfect Strangers (1984)

Καλησπέρα σας! Είμαστε οι καλύτερη μπάντα στο κόσμο, μπορεί να μην συμπαθούμε ο ένας τον άλλο τόσο πολύ, αλλά θα μαζευτούμε για την πλάκα μας, θα σας πετάξουμε 8+2 κομματάρες στην μάπα (2 από δαύτα instant classics) και θα σας αφήσουμε με το στόμα ανοικτό! Και όσοι από εσάς αναρωτιόσαστε ”μα τί έχουν να προσφέρουν οι δεινόσαυροι με τα Hammond; Τώρα στην μόδα ειναι τα σύνθια”, παρακαλείστε να γυρίσετε και το άλλο μάγουλο και ΦΑΠ! -Χαστούκι-




05. Purpendicular (1996)

Δεύτερο και τελικό (;;;) Ritchie_Out, καλως ήρθες στην φαμίλια Steve! Το αποτέλεσμα;;; Το ίδιο και καλύτερο μετά την πρώτη αποχώρηση! Η μπάντα ανασαίνει, κάθεται χαλαρά, με καλό κλίμα και ουσιαστικά τζαμάρει σαν να μην υπάρχει αύριο! Εξερευνεί νέους δρόμους, κάνει πράγματα που δεν είχε δοκιμάσει ποτέ και βγάζει έναν δίσκο τόσο μοντέρνο, τόσο δροσερό, τόσο urban, τόσο γ…ΣΤΕΡΟ! 26 χρόνια από την πρώτη φορά που άκουσα το Loosen My Strings και ακόμα ανατριχιάζω σε κάθε αρμονική της κιθάρας. Α ναι… περιέχει και ένα κλασσικό κομματάκι που ίσως ξέρετε.. Sometimes I Feel Like Screaming το λένε! 


04. Burn (1974)

”Κομμάτι που δεν εντυπωσιάζει δεν μπάινει στον δίσκο”, δηλώνει ο Blackmore, αμολάει όλα τα ριφφ που φυλούσε από το προηγούμενο δίσκο και αφήνει το σύμπαν να αναρωτιέται πως έγινε όλο αυτό; Η προσθήκη νέου αίματος δίνει μια εντελώς διαφορετική νότα στην μπάντα – βασικά κλωτσιά στο πωπαρίνο της δίνει- και η μπάντα παίζει ξανά στα κόκκινα, γεμίζει αρένες και σπέρνει το τρόμο στο διάβα της. Ούτε μια αδύναμη στιγμή (άντε ίσως το instrumental βάλαμε για να γεμίσει η πλευρά…), ούτε μια αδιάφορη μελωδία, ούτε μια μέτρια ερμηνεία, σε έναν από τους δίσκους που γεννήσανε αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν metal! 


03. Fireball (1971)

Αγαπημένος, λατρεμένος ΔΙΣΚΑΡΟΣ! Αν μου έβαζαν με το πιστόλι στο κρόταφο να διαλέξω 2 δίσους, ο ένας θα ήταν ξεκάθαρα αυτός! Σοβαρά ρε Ritchie, τί στο καλό δεν σου άρεσε σε αυτό το δίσκο; Επειδή γράφτηκε υπο πίεση και στο δρόμο;; Ε και;; Σπείρατε και πάλι! Κομμάτια ύμνοι, το ενα καλύτερο από το άλλο, πειραματισμοί δίχως τέλος, τεχνική αρτιότητα… Κοινώς, όσα μας έκαναν να αγαπήσουμε αυτή την μπάντα! ΔΕΚΑΡΙ από τα λίγα! 




02. Machine Head (1972) 

Κάπου εδώ, γονατίζουμε και προσκυνάμε ταπεινά την χάρη και το μαγαλείο τους! Μπήκαν στο στούντιο να αποδείξουν το ποιοί είναι – λες και δεν είχαν προηγηθεί δυο δισκάρες μνημεία. Τι να γράψεις για δίσκο που ξεκινάει με ύμνο που γέννησε το μισό power και έχει το πιο γνωστό ριφφ όλων των εποχών; Θα με ρωτήσεις τώρα, τσιπιτέ, γιατί το έχω στην δεύτερη θέση… οκ, μισό…




01. In Rock (1970) 

Αντικειμενικότατα θα πω ότι εδώ μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο όλων των εποχών, τον δίσκο ο οποίος γέννησε τα πάντα, τα κοάλα και ότι θέλετε εσείς! Έχει 24 χρόνια από τότε που έπεσε στα χέρια μου σε βινύλιο και δεν έχω σταματήσει να τον ακούω σαν να είναι εκείνη η πρώτη η φορά.  Αυτό που με κάνει να τον λατρεύω λίγο παραπάνω από Fireball & Machine Head είναι η όρεξη με την οποία η μπάντα παίζει. Όλα στα κόκκινα, από την εισαγωγή του Speed King μέχρι το fade out του Hard Loving Man. 5 larger-than-life μουσικές περσόνες που ο ένας προκαλεί κ τραβάει τον άλλο προς τα πάνω… 7+1 ύμνοι…

Μετά από αυτό, τπτ δεν ήταν το ίδιο! 


Γιώργος Γιουρούσης

13 Προβολές0 Σχόλια