Worst to Best : Europe

Οι αγαπημένοι hard rockers του Ελληνικού κοινού, το καμάρι του Σουηδικού hard rock, οι μεγάλοι δίσκοι και το σπουδαίο reunion.


Γράφει ο Γιώργος Γιουρούσης.



Europe: μια μπάντα συνώνυμο τους σκανδιναβικού hard rock. Η μπάντα η οποία ξεκίνησε ως Force το 1979 από την Στοκχόλμη, για να κατακτήσει το κόσμο – και το κατάφερε! Μια μπάντα που δεν άφησε η μεγαλύτερη εμπορική της επιτυχία να την στιγματίσει καλλιτεχνικά. Μία σύνθεση με την οποία στην Ελλάδα έχουμε ένα ιδιαίτερο δέσιμο, καθώς έχει συνδεθεί απόλυτα με το αθλητικό έπος του 1987. Οδηγούμενοι από το δίδυμο των Joey Tempest και John Norum (με ένα μικρό διάλλειμα κάπου στα τέλη των 80ς) έχουν δημιουργήσει 11 διαμάντια αυτής της μουσικής, ενώ (βάση με όσα ποστάρουν στα social media) αναμένεται σύντομα το 12ο. Δύσκολη λίστα για μία μπάντα που δεν έχει πραγματικά ΚΑΚΗ προσπάθεια. Αποστολή από το Göteborg - Γιώργος Γιουρούσης για το Vinylian.gr


11. Prisoners in Paradise (1991)

Βρισκόμαστε στις αρχές των 90ς και η μουσική βιομηχανία έχει ήδη αλλάξει, σε σημείο μπάντες σας τους Europe να αδυνατούν να βρουν τρόπο έκφρασης. Η πρώτη επιλογή για παραγωγό τους άφησε για να αφοσιωθεί σε κάποιο Black Album κάποιων Metallica, η αρχική μορφή του δίσκου (όπως και ο τίτλος Seventh Sign) απορρίφτηκε από την εταιρία (η οποία έστειλε την μπάντα πίσω στο στούντιο να γράψει άλλα κομμάτια) και κάπως έτσι, μετά από 2 multi-platinum albums, η μπάντα δεν μπήκε καν στα charts, με αποτέλεσμα την προσωρινή της διάλυση. Στο καθαρά μουσικό κομμάτι, ο δίσκος στην μεγαλύτερη του διάρκεια είναι κενός, χωρίς συναίσθημα, δίνοντας στον ακροατή την αίσθηση ότι «βγήκε για να βγεί». Όλα αυτά μέχρι το τελευταίο κομμάτι του, το Girl From Lebanon. Ένα μικρό έπος, εντελώς παράταιρο με το υπόλοιπο του δίσκου, το οποίο μέχρι και σήμερα αποτελεί ένα από τα highlight σε κάθε εμφάνιση της μπάντας.


10. Start from the dark (2004)

Κοντά μια δεκαετία μετά την διάλυση της μπάντας, η σύνθεση του Final Countdown βρέθηκε ξανά μαζί επί σκηνής για να γιορτάσει μαζί με το κοινό της Σκανδιναβίας τον ερχομό του Millenium. Κάποια τζαμαρίσματα, μερικά ατελείωτα βράδια υπό τον ήχο των Soundgarden και των Audioslave και η σπίθα δεν άργησε να γίνει φλόγα. Αποτέλεσμα αυτού; Το Start from the Dark του 2004. Η μπάντα επιστρέφει αποφασισμένη αυτή την φορά να κάνει αυτό που οι μουσικοί της θέλουν, μακρυά από παρεμβάσεις 3ων. Ο ίδιος ο Tempest έχει δηλώσει πως «ξέραμε ότι κάποιοι θα γκρινιάξουν για το νέο μας ύφος και κάποιοι θα μας θεωρούν πάντα σαν τους τύπους του Final Countdown – αλλά δεν μας ένοιαζε!». Ξεχωρίζουν το γεμάτο νόημα Got to have faith (το οποίο ανοίγει τον δίσκο), μαζί το ανατριχιαστικό ομώνυμο κομμάτι και το Hero, σε έναν δίσκο που δείχνει μία μπάντα είναι μεν λίγο σκονισμένη, αλλά επέστρεψε με τους δικούς της όρους – και καλά έκανε!


09. Secret society (2006)

Δεύτερος δίσκος μετά την επανένωση της μπάντας και η ομάδα αρχίζει να ρολλάρει σωστά! Στο ίδιο ύφος με τον προκάτοχό του, το Secret society παρουσιάζει την μπάντα σε ακόμα καλύτερα κέφια , αλλά με καλύτερο songwritting και σαφώς δυνατότερη παραγωγή. Κομμάτια σαν το Always the Pretenders και το Let the Children Play θα βρουν χώρο στο airplay σταθμών, το Love is not the Enemy θα πάρει άμεσα θέση στο σέτλιστ, ενώ στο The Getaway Plan ο John Norum δείχνει γιατί θεωρείται ένας από τους καλύτερους και πιο ολοκληρωμένους κιθαρίστες όλων των εποχών. Οι Europe δείχνουν εδώ ότι επέστρεψαν για τα καλά και το μέλλον προμηνύεται ακόμα λαμπρότερο!


08. Out of this World (1988)

Έχεις βγάλει τον πιο πετυχημένο σου δίσκο. Έχει σκαρφαλώσει στην κορυφή των charts σε όλη την υφήλιο και έχεις μόλις γυρίσει από μια υπερ-επιτυχημένη παγκόσμια περιοδεία. Πέρα από όλα αυτά, έχεις να διαχειριστείς και την αποχώρηση του συνεργάτη σου στο έγκλημα αμέσως μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου δίσκου. Πως το διαχειρίζεσαι και τί κάνεις; Κανένα πρόβλημα για τον Tempest και την παρέα του εκείνη την εποχή! Αρχικά προσλαμβάνεις έναν άλλο guitar hero και ακολουθείς την συνταγή που σου έδωσε superstar status! Στα χνάρια του The Final Countdown, το Out of This World διατήρησε την μπάντα στην κορυφή, ενώ η απουσία του Norum περνάει αναίμακτα χάρη στο αέρινο παίξιμο του Kee Marcelo και το step up του μαέστρου Mic Michaeli. Παράδοξο το πως ενώ ο Kee δεν έχει τόσο καλό tone όσο ο προκάτοχος του, η παραγωγή είναι ακόμα πιο δυναμική από το πρόσφατο παρελθόν τους! Δώστε βάση και στα κρυφά διαμαντάκια του δίσκου, όπως το Lights And Shadows! Τις επιτυχίες του δίσκου τις γνωρίζουν όλοι.


07. Walk the earth (2018)

O πιο πρόσφατος δίσκος τους αυτή την στιγμή αυτό το άρθρο γράφεται. Ένα απίθανο, λυρικό άλμπουμ που συνδυάζει όλα τα στοιχεία που έκανε την μπάντα αυτή που είναι. Η ερμηνεία του Tempest στο εναρκτήριο ομώνυμο κομμάτι είναι ανατριχιαστική, σεμιναριακή, ενώ τα The Siege και Kingdom United που ακολουθούν, κρατάνε το επίπεδο των συνθέσεων σε υψηλότατο επίπεδο, αν και έχουμε να κάνουμε περισσότερο με δίσκο που ακούγεται σαν ολότητα – και όχι σαν ξεχωριστά. Η παραγωγή βοηθάει να αναδειχθεί το ύφος της κάθε σύνθεσης και το παίξιμο όλης της μπάντας είναι – όπως πάντα- από άλλο πλανήτη (Out of this world). Αντίθετα με τις 80ς προσπάθειες της μπάντας, εδώ έχουμε έναν δίσκο εσωτερικό, σκοτεινό, χειμωνιάτικο θα έλεγε κανείς! Χαμηλώστε το φως, γεμίστε το ποτήρια σας με ότι σας χαλαρώνει και απολαύστε τον ξανά και ξανά!


06. Europe (1983)

Το ξεκίνημα αυτής της τεράστιας καριέρας! Εδώ που τέσσερα αμούστακα 20χρονα από το Upplands Väsby (βασικά 3, μιας που ο Tempest -λόγω ηλικίας, μάλλον- είχε μουστάκι του ρεμπέτη) σκάνε μύτη από το πουθενά και αφήνουν πολύ κόσμο με το στόμα ανοιχτό. Άγουροι, με την εφηβική πώρωση εμφανή σε όλα τα σημεία του δίσκου, συνθέσεις που σε σημεία αγγίζουν το ευρωπαϊκό neo-classical (Seven Doors Motel, King Will Return), το ντουέτο Tempest/Norum να δείχνει ήδη σημάδια από την χημεία της συνεργασίας τους, με τον Jon Leven, έναν από τους πιο low profile, αλλά και ταυτόχρονα σταθερότερους μπασίστες στην ιστορία, Σιωπηλός συνοδός σαν κάτι σε σουηδό Roger Glover. Δίσκος στον οποίο επιστρέφει κανείς να ακούσει με ευχαρίστηση every now and then, ο οποίος όμως δεν προμήνυε την καταιγίδα που θα ακολουθούσε!


05. Last Look at Eden (2009)

Σε πρόσφατη συνέντευξη του, ο ίδιος ο Tempest δήλωσε: «Όταν αποφασίσαμε να επιστρέψουμε, ξέραμε καλά όλοι μας ότι θα μας πάρει δύο με τρείς δίσκους να αποτινάξουμε από πάνω πας την ταμπέλα της μπάντας του Final Countdown». Το Last Look At Eden είναι ο δίσκος στον οποίο η μπάντα το κατάφερε – και με το παραπάνω. Οι πειραματισμοί και ο μοντέρνος ήχος των 2 προηγούμενων δίσκων συναντάει πινελιές από τα 70ς, αλλά και από το 80ς παρελθόν της μπάντας και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικό! Κάπως έτσι, η μπάντα βρήκε τις τέλειες αναλογίες και ξεκίνησε ένα σερί εξαιρετικών δίσκων, το οποίο κρατάει μέχρι και σήμερα! Τα Last look at eden (με το εξαιρετικό βίντεο), New love in town (παλιά σύνθεση του Joey Tempest από εποχές Prisoners), Mojito Girl, The Beast, καθώς και το εκπληκτικό σε live No stone Unturned σημάνουν την έναρξη της νέας εποχής για την μπάντα. «Καλησπέρα! Είμαστε οι Europe και δεν είμαστε μόνο η επιτυχία μας στα 80ς»!


04. Bag Of Bones (2012)

Με αυτό το άλμπουμ, η μπάντα συμπλήρωνε τρεις δεκαετίες από το ξεκίνημα της. Όταν ζητήθηκε από τους οπαδούς να ψηφίσουν ποιο κομμάτι από την δισκογραφία τους θα έπρεπε να ανοίγει τις συναυλίες της περιοδείας, το Riches to Rags έπιασε απολυταρχικά ποσοστά! Τί καλύτερος τρόπος για να γιορτάσει η μπάντα τα 30 της χρόνια, από το να κεράσει τους οπαδούς της ένα τέτοιο αριστούργημα; Ένα μνημείο μοντέρνου hard rock το οποίο είναι σίγουρο ότι θα διδάσκεται στα σχολεία εδώ στην Σκανδιναβία. Η παραγωγή του πολύ Kevin Shirley είναι εδώ υποδειγματική, ο Joe Bonamassa προσθέτει λίγη από την μαγεία του με την slide κιθάρα του, η συνθέσεις είναι όλες μία και μία. Προσωπικά αγαπημένα το (πιο Deep Purple δεν γίνεται) Demon Head και η πρώτη σύνθεση που ολοκλήρωσε η μπάντα για το δίσκο, το zep-style Doghouse! Δίσκος που επιβάλλεται να έχουν όλοι!


03. The Final Countdown (1986)

Ο δίσκος που εκτόξευσε την μπάντα, που την πήρε από τα club stages και την πήγε στις γηπεδικές αρένες. Βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1986, (δηλαδή μήνες πριν ο τίμιος γίγαντας σηκώσει την Ελλάδα στου ώμους του) και οι δύο πρώτοι δίσκοι της μπάντα έχουν εντυπωσιάσει τόσο, που η Epic Records αποφασίζει να την υπογράψει! Όλοι πέφτουν με τα μούτρα στην δουλειά, έτσι ώστε να υποστηρίξουν τον Tempest ο οποίος από πάντα κρατούσε τα συνθετικά ηνία της μπάντας. Όλοι;;; ΟΧΙ! Διότι ο Norum (σε μια περίεργη εποχή για αυτόν – όπως παραδέχτηκε και ο ίδιος αργότερα), ξενερωμένος και ενοχλημένος από την όλο και πιο μελωδική κατεύθυνση της μπάντας, έχει κλειστεί στον εαυτό του και απέχει από την όλη προσπάθεια. Παρά το όλο εκρηκτικό κλίμα, ο Tempest βρίσκεται σε συνθετικό οίστρο και παίρνει όλο το θέμα πάνω του. Το αποτέλεσμα το γνωρίζεται όλοι. Δεν υπάρχει άνθρωπος να μην αναγνωρίζει την αρχική μελωδία του ομώνυμου έπους (με ένα από τα καλύτερα σόλο όλων των εποχών – που να μην ήταν και ξενερωμένος δηλαδή), δεν υπάρχει ερωτοχτυπημένος να μην έχει τραγουδήσει το ρεφρέν του Carrie, δεν υπάρχει ροκ πάρτι δίχως το Rock The night. “Tότε γιατί μόλις στην 3η θέση;;”, θα μου πείτε – και θα έχετε και δίκαιο, αλλά δείτε τι ακολουθεί!


02. War Of Kings (2015)

Είχα την χαρά και την ευτυχία να δω για πρώτη φορά την μπάντα live σε αυτή την περιοδεία. Είδα πρόσωπα να γυρνάνε με θαυμασμό και απορία και να αναρωτιούνται “αυτοί είναι οι φλώροι του Final Countdown?”. Έζησα το να γεμίζουν Σκανδιναβικά και Γερμανικά ροκ ραδιόφωνα με τις καινούργιες μελωδίες τους. Απαλλαγμένοι από το να πρέπει να αποδείξουν το οτιδήποτε, η μπάντα εδώ φτιάχνει έναν δίσκο καθαρά για την πάρτη της! Είναι λες και ο Tempest να χρωστούσε κάτι στον Norum από τις εποχές του Final Countdown και να αποφάσισαν μαζί να συνδυάσουν τα καλύτερα στοιχεία από τις επιρροές τους, για να μας χαρίσουν τον πιο δυναμικό δίσκο της καριέρας τους! Οι Sabbath εποχής Dio, συναντάνε Purple/Rainbow, με ολίγη από Lizzy όλα αυτά υπό το αισθητικό πρίσμα της μπάντας. Ο δίσκος έλαβε αποθεωτικές κριτικές από την μεγαλύτερη μερίδα του τύπου, σε τέτοιο επίπεδο που ολάκερος Fenriz τον χαρακτήρισε δίσκο της χρονιάς και το Days Of Rock N Roll τραγούδι της χρονιάς σε ένα από τα ραδιοφωνικά του σόου! Άλμπουμ που ακούγεται νεράκι από την αρχή ως το τέλος – ίσως ο πρώτος δίσκος τους που σε ωθεί περισσότερο να χτυπηθείς, παρά να χορέψεις! Βάλτε ένα Hole in My Pocket να παίζει… τώρα ξέρετε!


01. Wings of Tomorrow (1984)

Λιγότερο από ένα χρόνο από την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους και οι πιτσιρικάδες ακόμα Europe παρουσιάζουν τον διάδοχο του εν ονόματι Wings of tomorrow. Η βελτίωση τους σε όλα τα επίπεδα είναι τέτοια που αναρωτιέσαι αν πρόκειται για την ίδια μπάντα! Οι συνθέσεις, το παίξιμο και ο αέρας τους θυμίζουν πλέον ήδη καταξιωμένα ονόματα του χώρου, τα οποία οι Σουηδοί δεν φοβούνται να κοιτάξουν στα μάτια! Η χημεία μεταξύ των Διόσκουρων Tempest/Norum είναι μαγική σε όλα τα επίπεδα. Ο ένας χρωματίζει κάθε κομμάτι με την μελώδική, αψεγάδιαστη φωνή του, την ώρα που ο άλλος γεμίζει κάθε γωνιά με κιθαριστικές μελωδίες που ακροβατούν ανάμεσα στον Gary Moore και τον Blackmore. Οι καινούργιοι Ian Haugland και Mic Michaeli κολλάνε κατευθείαν με του υπόλοιπους, με αποτέλεσμα το συνολικά καλύτερο άλμπουμ αυτής της αρμάδας. 40 σχεδόν χρόνια μετά και ακούγεται φρέσκο και δυναμικό, λες και βγήκε πριν καμία πενταετία.

Τί συμβαίνει λοιπόν, άμα βάλεις σε ένα κοκτέιλ τις μελωδίες και την νοοτροπία των ΑΒΒΑ, με ολίγη από Bon Jovi εποχής Fahrenheit κ αρκετή από Purple, UFO, Lizzy και Heep – και όλα αυτά παιγμένα από μαέστρους στο τομέα τους; Συμβαίνει ΑΥΤΟ! Ένας δίσκος larger than life, υπέροχος από άκρη σε άκρη!




360 Προβολές0 Σχόλια