Worst to Best : Nazareth




Οι αγαπημένοι Nazareth θα μπορούσαν κάλλιστα να παρομοιάστουν με μια μεσαία ομάδα Α’ Εθνικής, από αυτές που χαρακτηρίζονται από στάθερη ποιότητα και πλασάρονται σε συγκεκριμένες θέσεις της βαθμολογίας. Τα highlights της καριέρας των αγαπημένων Σκωτσέζων είναι αντίστοιχα με τις εκλάμψεις των προαναφερθέντων ομάδων και σίγουρα για τις χρονιές που κυκλοφόρησαν, αποτέλεσαν κάτι παραπάνω από ευχάριστες εκπλήξεις, συνιστώντας πλέον κλασικούς δίσκους του ιδιώματος. Η hard rock αρμάδα που πήρε το όνομα της από την πόλη Nazareth της Pensylvania και όχι από την ιστορική πόλη στο Ισραήλ (Η πόλη αναφερόταν στο θρυλικό The Weight των “The Band”, “I pulled into Nazareth, was feelin’ about half past dead.”), έχει να επιδείξει εξαιρετικούς, κλασικούς, πολύ καλούς, καλούς δίσκους και σίγουρα καμία μετριότητα. Τουλάχιστον από την αρχή της καριέρας τους μέχρι και το 1979, τη χρυσή τους περίοδο κατά την οποία κυκλοφόρησαν 10 πολύ καλά έως εξαιρετικά studio albums, περίοδο την οποία και θα εξετάσουμε. Πάμε λοιπόν να ξετυλίξουμε το κουβάρι της πρώιμης δισκογραφίας τους, από το λιγότερο καλό ως το καλύτερο. 



Εννοείται πως η κατάταξη εμπεριέχει και το στοιχείο των προσωπικών προτιμήσεων και ως τέτοια πρέπει να διαβαστεί. Κάθε άλλη άποψη ευπρόσδεκτη.



Exercises (1972)

Με ξεκάθαρη κατεύθυνση προς πιο ακουστικά-folk μονοπάτια, σε σχέση με το straight rocker ντεμπούτο για το οποίο θα πούμε παρακάτω, οι Nazareth δείχνουν με τον δεύτερο τους δίσκο πως ακόμη ψάχνονται. Το album σε καμία περίπτωση δεν είναι κακό, ίσα ίσα έχει κάποια κορυφαία τραγούδια μέσα, όπως το Woke up this morning και το 1692 (Glencoe Massacre), εμπνευσμένο από την ιστορία της χώρας τους. Ωστόσο φαινόταν σαν ένα βήμα πίσω για ένα group το οποίο στο ντεμπούτο του έδειξε ξεκάθαρο hard rock χαρακτήρα και προσανατολισμό, ενώ με το Exercises ουσιαστικά δήλωνε πως ακόμα δεν έχει κατασταλάξει ως προς τον ήχο του. Κάποιες ημίσκληρες bluesy στιγμές δεν είναι ικανές να αποδόσουν hard χαρακτήρα σε αυτό το αρκετά καλό, όπως προείπαμε, album.



Play ‘n’ The Game (1976) 

Δεύτερο album για την μπάντα μέσα στην ίδια χρονιά, το ιδιαίτερα παραγωγικό 1976. Η κυκλοφορία κρίνεται κάπως άνιση καθώς τα μισά σχεδόν τραγούδια είναι διασκευές, ενώ ο υπόλοιπος δίσκος κινείται σε πιο καλογυαλισμένες rock φόρμες, κάτι που τους απομάκρυνε ιδιαίτερα από τον ήχο που τους έκανε αγαπητούς και διάσημους. Για άλλη μια φορά οι Nazareth πειραματίζονται με τον ήχο τους, με το αποτέλεσμα να μην είναι κάτι το άσχημο ωστόσο ξενίζει τους παραδοσιακούς τους οπαδούς. Αρκετές power pop και funk επιρροές, κάποια πολύ δυνατά τραγούδια όπως το εναρκτήριο Somebody to Roll και το LA Girls, ενώ τέλος το Waiting for the Man σίγουρα επηρέασε τον John Deacon των Queen ώστε να συνθέσει αργότερα μία από τις μεγαλύτερες μπασογραμμές όλων των εποχών..



Nazareth (1971) 

Ντεμπούτο album λοιπόν για το Σκωτσέζικο κουαρτέτο και κάπου εδώ αρχίζουν να σοβαρεύουν τα πράγματα. Ένα κλασικό από κάθε άποψη hard rock album του 1971, με ήχο που παραπέμπει κατευθείαν στα early 70s και όλη τη Βρετανική αφρόκρεμα της εποχής. Φανταστείτε λίγο από το ντεμπούτο των Budgie, αρκετή από την πρώιμη εποχή των Wishbone Ash προ Argus, κάποια ψήγματα από την αισθητική των Black Sabbath και το λαχταριστό γλυκό είναι έτοιμο. Το bluesy στοιχείο εξίσου έντονο, κυρίως σε tracks όπως το Dear John το οποίο αποτέλεσε και το “χιτάκι” του δίσκου. Εξαιρετική τέλος κι η διασκευή στο Morning Dew του Bonnie Dobson, Καναδού μουσικού της folk. Όλα έδειχναν μια ελπιδοφόρα συνέχεια η οποία με την εξαίρεση του δεύτερου δίσκου ευοδώθηκε.



Razamanaz (1973)

Το τρίτο album του group έμελλε να είναι αυτό που τους οδήγησε στην αρχική καταξίωση και αποτέλεσε την από κάθε άποψη πρώτη “επαγγελματική” τους δουλειά. Με τον Roger Glover των Deep Purple πίσω από την κονσόλα (υπεύθυνος και για την παραγωγή του Sin After Sin των Judas Priest θυμίζω), οι Nazareth προσφέρουν ένα ιδιαίτερα δυναμικό hard rock πακέτο που ελάχιστα είχε να μοιραστεί με το πρόσφατο παρελθόν τους. Από το καταιγιστικό ομώνυμο μέχρι την επανηχογράφηση του Woke up this Morning του Exercises, ο δίσκος αποτελεί βάση και οδηγό για τη μετέπειτα δισκογραφία του συγκροτήματος, με τον ξεκάθαρο heavy rock προσανατολισμό του. Εξαιρετικά τα Vigilante Boy, Night Woman και το Bad Bad Boy που βρίσκει θέση σε κάθε Greatest Hits των ‘Zeth.



Loud n’ Proud (1973)

Ίσως κάποιοι θα θεωρήσουν την κατάταξη του Loud n Proud χαμηλή, ωστόσο κατά την άποψη του γράφοντα, το κατά τα άλλο πολύ καλό αυτό album δεν έχει την ποικιλία και τη συνοχή άλλων δίσκων της μπάντας, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δε θεωρείται από τα κλασικά τους. Η πρώτη πλευρά είναι καταιγιστική με highlight το Not Fakin’ It, τραγούδι που διασκεύασε εκτός άλλων ο μεγάλος Michael Monroe των Hanoi Rocks, στον ομώνυμο προσωπικό του δίσκο. Όσο για την δεύτερη πλεύρα του βινυλίου περιέχει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας, τη διασκευή στο This Flight Tonight, τραγούδι της Joni Mitchell. Ο δίσκος ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένος ενώ σε χώρες όπως η Αυστρία έφτασε μέχρι και το νο 1 των charts. Ωστόσο τα καλύτερα δεν είχαν έρθει ακόμα για τη μπάντα. 



Expect No Mercy (1977)

Μετά από ένα σερί εξαιρετικών δίσκων, το οποίο διακόπηκε από την παρένθεση του Play ‘n’ The Game, οι Nazareth επέστρεψαν στον ήχο με τον οποίο μεγαλούργησαν και ακόμα ένα πολύ καλό album, μισό σκαλί πιο κάτω από τα προηγούμενα. Η πρώτη πλευρά κυλάει πολύ όμορφα με το ιδιαίτερα κιθαριστικό, απλοϊκό μεν hard rock σήμα κατατεθέν της μπάντας, ωστόσο στη συνέχεια προς τα μέσα του δίσκου έχουμε ένα εξαιρετικό σερί τραγουδιών, με τα Gimme What’s Mine, Kentucky Fried Blues και New York Broken Toy να αποτελούν την αφρόκρεμα του δίσκου, με τις bluesy και funk επιρροές τους να παραπέμπουν κατευθείαν στις καλύτερες στιγμές συγκροτημάτων όπως οι Grand Funk Railroad και άλλα συναφή. Ένα πολύ καλό από κάθε άποψη album, που τους επανέφερε στον ίσιο δρόμο όπως θα δούμε και παρακάτω..



Close Enough for Rock n Roll (1976)

Το πρώτο από τα δύο albums που κυκλοφόρησε η μπάντα το 1976 είχε ένα πολύ μεγάλο όπλο στη φαρέτρα του. Το Telegram είναι χαλαρά στα top 3-4 τραγούδια του συγκροτήματος, το δικό τους Bohemian Rhapsody αν θέλετε, η συνεισφορά των Nazareth στις μεγάλες (σε αποδοχή, επιρροή και διάρκεια) ελεγείες της ροκ μουσικής. Η ζωή στο δρόμο, τα hangovers, τα ups and downs, όλα περασμένα μέσω από ένα πληθωρικό hard rock ύμνο, που εκτός των άλλων έχει κι ένα πολύ γλυκό πέρασμα από το So you want to be a rock n roll star των Byrds, τραγούδι που διασκεύασε με επιτυχία κι ο Tom Petty. Ο υπόλοιπος δίσκος στέκει σε εξίσου υψηλά επίπεδα, με τα Vancouver Shakedown και Born under a bad sign να ξεχωρίζουν. Ο δίσκος πάντως θα απολάμβανε της ίδιας δημοτικότητας και μόνο το Telegram να υπήρχε..



Rampant (1974) 

Ίσως ο πιο αδικημένος δίσκος των Nazareth καθώς μνημονεύεται ελάχιστα ακόμα κι από τους φανατικούς οπαδούς τους, παρά την αδιαμφισβήτητη ποιότητα του. Ξεκινώντας από το επικό εξώφυλλο του, το album αποτελεί μία από τις πιο ώριμες προσπάθειες του group το οποίο έχει φανερά κατασταλάξει στον ήχο του και δουλεύει συνεχώς το υλικό του για να το αποδόσει όσο ποιοτικότερα γίνεται. Το καταιγιστικό Silver Dollar Forger και το Shangai’d in Shangai ξεχωρίζουν με την πρώτη αυτιά, ενώ η εξαιρετική μπαλάντα Loved and Lost είχε την ατυχία να συνυπάρξει μαζί με το Love Hurts και την τεράστια επιτυχία του, μένοντας τελικά σε μια σχετική αφάνεια. Εξαιρετική και η διασκευή στο πασίγνωστο Shapes of Things to come για κλείσιμο του δίσκου.



No Mean City (1979)

Αν δεν υπήρχε το νο.1 θα μιλούσαμε για τον απόλυτο Nazareth δίσκο, καθώς μέσα στην κυριαρχία του punk και της disco, η μπάντα έδειχνε πιο αποφασισμένη από ποτέ. Στην κορύφωση της καλύτερης δεκαετίας για τη ροκ μουσική, η καταιγίδα που λέγεται No Mean City κοσμεί μέχρι σήμερα κάθε σοβαρή δισκοθήκη, παρά το μετριότατο και αφελές εξώφυλλο του. Το Just to get into ΕΙΝΑΙ το καλύτερο opener για δίσκο των Nazareth, παραμένοντας μέχρι σήμερα η αγαπημένη σύνθεση του γράφοντα. Το δε May the Sunshine μπαίνει στο κλειστό club των μεγάλων anthemic τραγουδιών των 70s. Ο υπόλοιπος δίσκος δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το πλούσιο παρελθόν της μπάντας, με το φοβερό Claim to Fame να στέκει ένα σκαλοπάτι παραπάνω από τα υπόλοιπα. Θα τελειώναμε εδώ αν δεν υπήρχε το…



Hair of the Dog (1975) 

…αδιαμφισβήτητο magnum opus των Nazareth, το πιο γνωστό, το πιο επιτυχημένο και γιατί όχι το πιο ποιοτικό τους album. Και πως να αρνηθεί κανείς κάτι τέτοιο όταν τον ομώνυμο hard rock ύμνο τον ξέρουν και οι πέτρες, η διασκευή στο Love Hurts έχει ξεπεράσει το original κατά πολύ, ενώ μια νέα γενιά hard rock οπαδών πίνει νερό σε τραγούδια όπως το Please Don’t Judas Me. Το Changin’ Times είναι χαλαρά το πιο αδικημένο τραγούδι της μπάντας, ξεκινώντας σε mid tempo ρυθμούς και καταλήγοντας σε ένα κορυφαίο κιθαριστικό κρεσέντο, ενώ δεν υπάρχει filler ούτε για δείγμα. Το Hair of the Dog είναι φυσικά το album με το οποίο λίγο πολύ ο καθένας μας ξεκίνησε το ταξίδι του στη δισκογραφία των Nazareth. Προσωπικά θα πρότεινα τουλάχιστον τα πέντε πρώτα της παρούσας κατάταξης. Με κλειστά μάτια και αυτιά…



Μπάμπης Καλογιάννης

61 Προβολές0 Σχόλια