Worst to Best : Rainbow

Ανήμερα της 47ης επετείου από την κυκλοφορία του ντεμπούτου των Rainbow, το Vinylian επιχειρεί να βάλει μια τάξη στη μεγαλειώδη δισκογραφία τους.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης



Σήμερα κλείνουν 47 χρόνια από την κυκλοφορία του θρυλικού Ritchie Blackmore's Rainbow. Το Ουράνιο Τόξο θα αποτελούσε το προσωπικό όχημα του κιθαρίστα, ύστερα από τη φυγή του από τους Deep Purple, φυγή που αργότερα οδήγησε στην προσωρινή διάλυση τους. Οι Rainbow θα έδειχναν εξαρχής μια διαφορετική ηχητική προσέγγιση από τον Blackmore, ενώ η δισκογραφία τους θα αποτελούσε σημείο αναφοράς τόσο την εξέλιξη του classic rock από τα mid 70s κι έπειτα, όσο και για το hard rock/AOR των αρχών των 80s.

Τα πράγματα για το τεράστιο αυτό γκρουπ είναι λίγο πολύ γνωστά, ωστόσο αξίζει να αναφερθεί πως υπάρχει μια μερίδα οπαδών που δείχνει σαφή προτίμηση προς τα albums του Blackmore με τον Ronnie James Dio (αλλά και τα μετέπειτα), θεωρώντας ίσως την περίοδο των Deep Purple ως μια περίοδο που ο κιθαρίστας έδειχνε λίγο πολύ το χειμαρρώδη εαυτό του, αφήνοντας χώρο στη μεγαλομανία τόσο του Jon Lord όσο και του Ian Gillan να κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Σε κάυε περίπτωση, η δισκογραφία των Rainbow αποτελεί ένα ξεχωριστό σημείο αναφοράς για τη rock μουσική, σε κάθε περίοδο και έκφανση της, με albums μοναδικά ως ένα βαθμό, με πολλά δε τραγούδια ποτισμένα από τη στόφα του κλασικού.


Στις επόμενες σειρές ακολουθεί μία όσο πιο αντικειμενική γίνεται προσέγγιση της δισκογραφίας τους, από το λιγότερο καλό έως το καλύτερο (δεν υπάρχει κακό album Rainbow), με τη σειρά των albums φυσικά να αποτελεί προσωπική επιλογή του καθενός και να τίθεται προς εποικοδομητικό διάλογο.


NJoy!


Bent Out of Shape (1983)

Αγαπημένος δίσκος πολλών εκ των οπαδών των Rainbow, αλλά και του AOR εν γένει, πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο που απλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ανάμεσα στο top του είδους του. Ο Ritchie Blackmore διοχετεύει πλέον την εκρηκτικότητα του στις συναυλίες, αλλά στο studio συνθέτει υλικό το οποίο κουμπώνει απόλυτα με τη φωνή του επί τρία χρόνια πλέον συνεργάτη του Joe Lynn Turner. Είναι γνωστό πως ο Turner έχει αρκετούς εχθρούς εκεί έξω, κυρίως διότι όπου κι αν πήγε το συγκρότημα ή ο καλλιτέχνης ακολούθησαν μια πιο light κατεύθυνση, ωστόσο αυτό δε σημαίνει απαραίτητα κάτι εξ ορισμού κακό για την ποιότητα των δίσκων όπου τραγούδησε. Το Street of Dreams είναι ένα κλασικό τραγούδι του είδους, με πολύ μεγάλο airplay ακόμα και στη χώρα μας, ενώ άλλες πολύ καλές στιγμές αποτελούν τα Desperate Heart, το εισαγωγικό Stranded αλλά και το Can't Let You Go που απολαύσαμε ζωντανά κάποτε με την tribute μπάντα των Over the Rainbow.


Straight Between the Eyes (1982)

Η hard rock κατεύθυνση έχει πλέον παγιωθεί, βρισκόμαστε σε μια χρονιά όπου το παλαιότερο κλασικό υλικό των Rainbow μοιάζει κάπως ανεπίκαιρο, ο Ritchie Blackmore προσαρμόζεται στις επιταγές της εποχής που θέλουν 3λεπτα και 4λεπτα hits, ικανά να δώσουν την απαραίτητη δημοφιλία μέσω ραδιοφώνου. Ένας πολύ καλός hard rock δίσκος, με τον πασίγνωστο πλέον Don Airey (στους Deep Purple εδώ και πάρα πολλά χρόνια) να αποχωρεί δίνοντας τη θέση του στον David Rosenthal. Φρενήρης εισαγωγή με το Death Alley Driver, ένα από τα πλέον heavy τραγούδια των Rainbow, ενώ ο υπόλοιπος δίσκος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα με τον Joe Lynn Turner να επιδίδεται σε αξιοπρεπέστατες ερμηνείες. Stone Cold, Bring on the Night και Miss Mistreated θα ξεχωρίσουν ανάμεσα σε σχετικά ίσα τραγούδια, ενώ ο Roger Glover αποδεικνύει με τις μπασογραμμές γιατί θεωρείται από τους σημαντικότερους του χώρου.


Down to Earth (1979)

Πρώτο album χωρίς τον Ronnie James Dio και τελευταίο με τον Cozy Powell, το Down to Earth αποτελεί κομβικό σημείο στην ιστορία των Rainbow, καθώς αποτελεί ξεκάθαρα το σημείο αλλαγής πλεύσης για το Ουράνιο Τόξο σε πιο εμπορικά μονοπάτια. Υπάρχουν πολλοί από εμάς που λατρεύουν τη φωνή του Graham Bonnet, ένα από τα καλύτερα "γρέζια" που άφησαν το στίγμα τους στη rock μουσική, και το Down to Earth είναι ένας από τους βασικούς λόγους, αν όχι ο βασικότερος (λόγω Alcatrazz), στους οποίους εστιάζεται η αγάπη αυτή. 8 τραγούδια το ένα καλύτερο από το άλλο, στακάτο hard rock από τους μάστορες του είδους, ωστόσο είναι τα συγκεκριμένα 4 άσματα τα οποία ο κόσμος θα μνημονεύει μέχρι σήμερα. Το θυελλώδες Lost in Hollywood, το συναισθηματικό Eyes of the World, κυρίως δε το ντούετο ύμνων All Night Long (είχαν τα καλύτερα openers οι Rainbow ξεκάθαρα) και το Since You Been Gone, σύνθεση ενός τεράστιου και αφανούς rock ήρωα, του Russ Ballard. Απαραίτητο.


Stranger in us All (1995)

Βρισκόμαστε στα μέσα των 90s, με τη μουσική να έχει τραβήξει τα μονοπάτια τα οποία όλοι γνωρίζουμε και ουδεμία σχέση είχαν με τις προηγούμενες δύο δεκατίες (χωρίς αυτό να έχει κατά το απαραίτητα κακό). Η είδηση της επανασύνδεσης των Rainbow, ύστερα κι από την δεύτερη αποχώρηση του Blackmore από τους Deep Purple, κάνει τον κόσμο να κρατάει μικρό καλάθι καθώς οι εποχές του μεγαλείου έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ο γερόλυκος Ritchie δεν έχει πει την τελευταία του λέξη και το Stranger in us All μας πιάνει όλους αδιάβαστους. Σύγχρονος ήχος, φοβερά riffs από τον Blackmore, και μια αποκάλυψη που ακούει στο όνομα Doogie White, μια πολύ δυνατή φωνή η οποία όμως στο μέλλον δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο να μνημονεύσει, πέρα από τον εν λόγω δίσκο και την audition στους Iron Maiden. Το εισαγωγικό Wolf to the Moon μοιάζει σαν να βγήκε κατευθείαν από το πειρατικό του Rock n Rolf, το Black Masquerade είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Rainbow στη μετά Dio περίοδο, η μπαλάντα Ariel κοιτάει στα μάτια το αντίστοιχο παλιό υλικό, η δεύτερη διασκευή στο Still I'm Sad είναι απλά εκπληκτική. Οι Rainbow μας αποχαιρέτησαν με έναν μεγάλο δίσκο.


Difficult to Cure (1981)

Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου οι μεγάλοι Foreigner βρίσκονται στο δημιουργικό τους απώγειο και ο Ritchie Blackmore, ακομπλεξάριστος σε τέτοια θέματα, θα εκφράσει το θαυμασμό του. Μέσα από τον δίσκο που ετοίμαζε θα εκφράσει και την επιρροή του γκρουπ του Lou Gramm, καθώς το Difficult to Cure συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το Down to Earth, με μια κατεύθυνση όμως στην οποία τα πλήκτρα θα παίξουν πιο σημαντικό ρόλο. Ο δίσκος δε θα μπορούσε να είναι χαμηλότερα σ'αυτή την κατάταξη καθώς είναι τέτοια η ποιότητα του υλικού και η κληρονομιά των τραγουδιών του album, που το Difficult to Cure μπαίνει για πολύ κόσμο στην ίδια μοίρα με τα θρυλικά albums με τον Ronnie James Dio. O Russ Ballard κάνει το θαύμα του με το τεράστιο I surrender, το Spotlight Kid θέτει τις βάσεις για αυτό που αργότερα θα εξελιχθεί σε power ήχο, τα Can't Happen Here και Freedom Fighter είναι κλασικά και χαρακτηριστικά Rainbow τραγούδια της δεύτερης περιόδου. Το δε ομώνυμο, διασκευάζει με εξαιρετικό τρόπο την 9η του Μπετόβεν, φέρνοντας στα 80s τις κλασικότροπες επιρροές, επιρροές με τις οποίες πορεύτηκαν πολλοί πνευματικοί υιοί του Blackmore αργότερα.


Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)

Το album που κλείνει σήμερα τα 47 του χρόνια, το νέο ξεκίνημα του Ritchie Blackmore ύστερα από τους Deep Purple και ουσιαστικά το album με το οποίο ο μεγάλος Ronnie James Dio συστήνεται στο ευρύ κοινό, ύστερα από τη θητεία του στους Elf. Το νέο όχημα του κιθαρίστα διαφέρει αισθητά από τους Purple, έχει πιο συγκροτημένο songwriting και βασίζεται στις rock φόρμες όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί στα μέσα της δεκαετίας. Το βασικό όμως συστατικό είναι το πόσο εύκολα οι Rainbow θα συγγράψουν τραγούδια τα οποία χαρακτηρίζονται κλασικά με ιδιαίτερη άνεση, βρίσκονται στα χείλη εκατομμυρίων οπαδών μέχρι σήμερα, κάνοντας το εν λόγω album (και τα δύο επόμενα) φυσικά, κάτι παραπάνω από απαραίτητα για κάθε σοβαρή δισκοθήκη. Man on the Silver Mountain, 16th Century Greensleaves, Catch the Rainbow και η πρώτη διασκευή στο Still I'm Sad των Yardbirds, ο δίσκος δε θα μπορούσε να αποτελέσει πιο ιδανικό ξεκίνημα για το Ουράνιο Τόξο.


Long Live Rock n Roll (1978)

Τα πράγματα σοβαρεύουν επικίνδυνα καθώς πλησιάζουμε στην κορυφή, με το Long Live Rock n Roll να αποτελεί το τελευταίο album της Αγίας Τριάδας, και σίγουρα μία από τις καλύτερες ερμηνείες του Dio που ακούσαμε ποτέ. Έχοντας πάρει φόρα από το έπος του 1976, για το οποίο θα πούμε αμέσως παρακάτω, οι Rainbow συνεχίζουν στο ίδιο epic hard rock στυλ με λυρικούς ύμνους να διαδέχονται hard rock δυναμίτες με μαεστρικό τρόπο. Η μπαλάντα Rainbow Eyes κλείνει ιδανικά τον δίσκο, αλλά πιο πριν ο δύσμοιρος ακροατής προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ. Lady of the Lake, Long Live Rock n Roll, ένα Kill the King να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμα του και φυσικά, το Gates of Babylon να στέκεται οδηγός για την πλειοψηφία των epic συγκροτημάτων εκεί έξω, με την ανατολίτικη μελωδία του να στοιχειώνει τους fans για μια ζωή. Θα ήταν ξεκάθαρα το magnum opus των Rainbow εάν δεν υπήρχε το ...


Rising (1976)

Λίγο πολύ τα πάντα έχουν ειπωθεί για το εν λόγω album, αλλά δε χάνουμε τίποτα να τα επαναλάβουμε. Με παραγωγό τον μεγάλο Martin Birch (RIP) και με συνεργάτες τους θρύλους Jimmy Bain, Cozy Powell και Tony Carey στα πλήκτρα, η δυάδα Blackmore/Dio θα δημιουργήσει ένα από τα 10 καλύτερα albums μιας ζάμπλουτης δεκαετίας, έναν δίσκο που πήρε από το χέρι όλη τη ροκ κληρονομιά και την εξέθεσε με τον καλύτερο τρόπο, για όλες τις επόμενες γενιές. Ο Birch είχε πάντα την τάση να κάνει τα γκρουπς να ακούγονται στο studio όπως και στα live, κάτι που δίνει μια ξεχώριστη ατμόσφαιρα και έναν κρυστάλλινο ήχο που αναδεικνύει το κάτι παραπάνω από εξαιρετικό υλικό του δίσκου. Τα 4 hard rock διαμαντάκια της πρώτης πλευράς του βινυλίου δίνουν τη θέση τους σε μια δυάδα τραγουδιών για την οποία τα λόγια απλά είναι πενιχρά. Πρέπει κάποιος να βιώσει την εμπειρία που λέγεται Stargazer / A Light in the Black, η προσπάθεια αποτύπωσης των συναισθημάτων σε χαρτί και πληκτρολόγιο αδικεί τόσο τα τραγούδια όσο και τους δημιουργούς τους.

Τo Rising είναι ένας από τους μεγαλύτερους δίσκους στην rock ιστορία.


676 Προβολές0 Σχόλια