Worst to Best : Starz

Η δισκογραφία του σπουδαιού hard rock / glam σχήματος στο μικροσκόπιο.

Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Είναι μέλος ενός άλλου άτυπου big-4, ίσως το βασικότερο μαζί με τους Kiss συγκρότημα που αποτέλεσε τη μετάβαση μεταξύ των δύο σημαντικότερων glam περιόδων. Της πρώτης που ξεκίνησε με τους πρίγκιπες David Bowie και Marc Bolan, και της δεύτερης που ανδρώθηκε στο Sunset Strip με την πληθώρα συγκροτημάτων που γνωρίζουμε και αγαπάμε. Οι Starz, μαζί με Kiss, Angel (του Gregg Giuffria) και Legs Diamond, ήταν η πρώτη γραμμή κρούσης του είδους στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 70, όπου και ο hard rock ήχος είχε πάρει μια πιο αυστηρή και δεδομένη ίσως μορφή, με τα στακάτα τραγούδια του tempo 4/4 να έχουν την πρωτοκαθεδρία και το images να πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Η μικρή αλλά σημαντικότατη δισκογραφία τους έχει να δείξει από αρκετά καλές έως πάρα πολύ καλές στιγμές, η δε επιρροή τους σε σχήματα όπως οι Poison και οι Black n Blue είναι δεδομένη, κατά δήλωση φυσικά των ίδιων των πρωταγωνιστών της σκηνής των 80s.

Σήμερα η μπάντα παραμένει ενεργή με κάποιες αλλαγές στο lineup, περιοδεύοντας ανά καιρούς για το μικρό αλλά φανατικό κοινό που δημιούργησε κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Στις παρακάτω γραμμές θα επιχειρήσουμε να βάλουμε τα albums των Starz σε μία τάξη, καθώς δεν έχουν σίγουρα μεγάλες διαφορές στο ύφος αλλά και στην ποιότητα, κάτι που δυσχεραίνει το εγχείρημα ενός ranking. Οι συλλέκτες του είδους και σχετικών ήχων καλό είναι να σπεύσουν να εξερευνήσουν τη σπουδαία αυτή μπάντα, καθώς το ποιοτικό hard rock των late 70s έχει πολλά περισσότερα να δώσει από τις τελευταίες τεράστιες στιγμές των Kiss, και πριν πάρει τη metal μορφή με την οποία θριάμβευσε τα επόμενα χρόνια. Πάμε λοιπόν!


5) Attention Shoppers (1978)

Έχοντας κυκλοφορήσει τα από κάθε άποψη δύο καλύτερα τους albums πολύ νωρίς, οι Starz κυκλοφορούν έναν δίσκο ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν είναι άσχημος, ωστόσο καμιά φορά οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Τουτέστιν σε σχέση με τα Starz και Violation, το Attention Shoppers μοιάζει με leftovers τραγουδιών από τα προαναφερθέντα, και τις όποιες καλές ιδέες σχετικά πρόχειρα δοσμένες. Ίσως θα έπρεπε να περιμένουν έναν χρόνο ακόμα ώστε να ξαναδουλευτεί το συγκεκριμένο υλικό αλλά φυσικά ότι γράφει δεν ξεγράφει. Το album έχει αρκετά καλά riffs, κάποιες πιο light στιγμές από τους προκατόχους του, ενώ δείχνει να παίζει συνεχώς τραμπάλα ανάμεσα στο ανερχόμενο είδος της power pop και το χύμα hard rock των πρώτων ημερών. Θα ξεχωρίσει το ζόρικο X-Ray Spex και κυρίως το Don't Think, το οποίο έχει το καλύτερο Thin Lizzy riff που δεν γράψανε ποτέ οι Thin Lizzy. Σε καμία περίπτωση κακό album, οι Starz όμως στο πέρασμα των χρόνων θα μείνουν γνωστοί για τα υπόλοιπα δημιουργήματα τους.


4) Requiem (1992)

13 χρόνια μετά την πρόωρη διάλυση τους, κι ενώ στο ενδιάμεσο κάποια μέλη είχαν δημιουργήσει τους βραχύβιους Hellcats, οι Starz θα επανέλθουν με μια ανεξάρτητη κυκλοφορία, έχοντας χάσει τον original μπασίστα τους Peter Sweval που έφυγε από τη ζωή το 1990. To Requiem είναι μια συλλογή από επανεκτελέσεις παλαιοτέρων κλασικών (με την καταχρηστική έννοια του όρου) τραγουδιών τως, καθώς και καινούργιου υλικού που έμεινε στα αζήτητα όλα αυτά τα χρόνια. Κάκιστα θα σκεφτεί κανείς ακούγοντας το, καθώς το group στο ακυκλοφόρητο αυτό υλικό, δείχνει να περνάει μια δεύτερη νεότητα, καθώς ακούγεται σαν μια μίξη από Ratt, Slaughter και συναφείς ήρωες, με τη φωνάρα του Michael Lee Smith να είναι ακμαιότατη. Εν έτει 1992, αυτή η μουσική δεν έχει ελπίδα να ακουστεί παραέξω, αυτό όμως δεν εμποδίζει τους φανατικούς του group να αναγνωρίζουν το Requiem για αυτό ακριβώς που είναι, τη μεγάλη επιστροφή ενός group στο οποίο θα έπρεπε η βιομηχανία να έχει δώσει και άλλες ευκαιρίες.


3) Coliseum Rock (1979)

Επιστροφή των Starz στο πολύ καλό hard rock υλικό στο οποίο καλοέμαθαν το κοινό τους, ύστερα από το αμφιλεγόμενο ηχητικό πλαίσιο του Attention Shoppers. Από την αρχή του So Young So Bad (με το talkbox να ξεχωρίζει, πολύ πριν τον Richie Sambora και τα καμώματα του), γίνεται φανερό πως η μπάντα θα επιχειρήσει να επαναφέρει τον ήχο των δύο πρώτων δίσκων, κάτι που καταφέρνει με σχετική ευκολία, χωρίς όμως να πιάνει το αντίστοιχο songwriting επίπεδο. Θα ξεχωρίσει το Take Me με την φοβερή εισαγωγή στο μπάσο και lead κιθάρα, το Don't Stop Now (σίγουρα ένα top 10 τραγούδι των Starz) και τέλος το It's A Riot στο οποίο οι Starz θα πειραματιστούν με όσο περιθώριο τους αφήνει το είδος που έχουν επιλέξει. Στο μπάσο συναντάμε τον Orville Davis των (αγαπημένων) Hydra. Το Coliseum Rock έμελλε να είναι το τελευταίο σπουδαίο album των Starz καθώς στη συνέχεια η Capitol Records αποφάσισε να τους αποβάλλει από το roster της, με το group να οδηγείται νομοτελειακά στη διάλυση.


2) Starz (1976)

Αρχή λοιπόν για το συγκρότημα, τη μαγική για το rock χρονιά του 1976. Υλοποιώντας μια πετυχημένη συνταγή, οι Starz θα βάλουν πέντε όμορφες φάτσες στο προσκήνιο, ένα καλαίσθητο λογότυπο, αλλά κυρίως θα βάλουν την τέχνη του songwriting να δουλέψει προς όφελος τους. Με συμπαγή hard rock τραγούδια, σοβαρότατες rhythm και lead κιθάρες (ενίοτε με όμορφες δισολίες) και κυρίως με εξαιρετικά refrain, κάτι που αποτελεί και την πεμπτουσία του είδους, οι Starz δε θα δυσκολευτούν ιδιαίτερα να κυκλοφορήσουν ένα δίσκο που μπορεί να μην είναι ο υπερκλασικός δίσκος των 70s, σίγουρα όμως κοσμεί κάθε ενημερωμένη σχετική δισκοθήκη. Το συγκρότημα θα πατήσει σε μεγάλο βαθμό στους Kiss, ωστόσο είναι σίγουρο πως κατά την ακρόαση του δίσκου θα ανακαλυφθούν και άλλες επιρροές, από την έτσι κι αλλιώς πολύ πλούσια παρακαταθήκη του πρώτο μισού της δεκαετίας. Στα highlights ανήκουν το εισαγωγικό Detroit Girls, το Tear it Down και ο οδοστρωτήρας Over and Over.


1) Violation (1977)

Στο Violation οι Starz κάνουν αυτό που κάθε group που σέβεται τον εαυτό του κάνει στο sophomore album του. Πατούν στην επιτυχημένη συνταγή του ντεμπούτου τους, ακούγονται εμφανώς πιο δεμένοι και δουλεμένοι, πηγαίνοντας έτσι τις συνθέσεις τους ένα βήμα παραπέρα. Ο δίσκος είναι γεμάτος από τραγούδια με τη στόφα του κλασικού, δεν έχει καμία παραπανίσια νότα, είναι ένα πραγματικά εξαιρετικό και άρτιο hard rock album, χαρακτηριστικό εκείνης της εποχής. Η αυτοπεποίθηση των Starz φαίνεται και από το γεγονός ότι δε διστάζουν να αυξήσουν το tempo όπου χρειάζεται, ενώ η παραγωγή του Jack Douglas (γνωστός από τις δουλειές του με John Lennon, Cheap Trick και New York Dolls) είναι ιδανική, κάνοντας τα μουσικά όργανα ευδιάκριτα και δωσμένα στην κατάλληλη ένταση. Κάθε fan έχει σίγουρα τα αγαπημένα του τραγούδια από το δίσκο, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει το αισθηματικό Cherry Baby που ανοίγει το δίσκο, το Rock Six Times με την party διάθεση του και κυρίως τον κεραυνό Subway Terror. Το Violation ΕΙΝΑΙ οι αγαπημένοι μας Starz.


59 Προβολές0 Σχόλια