Worst to Best : The Doors

Πόσα είναι τα groups που είναι καταχωρημένα στη rock’n’roll εγκυκλοπαίδεια που θεωρούνται θρυλικά και πόσα από αυτά έχουν έναν από τους πιο εμβληματικούς και ιδιαίτερους front man; Μάλλον δεν πρέπει να μετριούνται πάνω από τα δάχτυλα και των δύο χεριών μας και νομίζω ότι ένα από αυτά σίγουρα είναι οι Doors. 9 studio albums είναι καταγεγραμμένα στην επίσημη δισκογραφία του group. Στο παρακάτω κείμενο παραθέτω επιγραμματικά τη σειρά προτίμησης μου για τα albums τους, ταξινομημένα από το χειρότερο τους προς το καλύτερο τους.



“An American Prayer (1978)”. 7 χρόνια μετά το θάνατο του Jimάκου και 5 από την οριστική διάλυση του group, υποτίθεται ότι οι εναπομείναντες Doors επανασυνδέθηκαν για να μελοποιήσουν κάποια ποιήματα του Jim Morrison. Κάποια από αυτά όμως μας ήταν ήδη γνωστά και έχουν χρησιμοποιηθεί σε κομμάτια όπως τα “Peace frog”, “The WASP”, “Riders on the storm”, κάποια άλλα που δεν τα ξέραμε μουσικά είναι κάπως ουδέτερα, στα σημεία που απαγγέλει μόνος του ο Jimάκος δεν βρίσκω κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, οπότε αυτό το album κρίνω ότι είναι μια κυκλοφορία πιο πολύ για τους πολύ φανατικούς της ποίησης του Morrison. 



Μετά το θάνατο του Jim Morrison οι εναπομείναντες Doors έκαναν το ατόπημα και συνέχισαν ως Doors και κυκλοφόρησαν ακόμα δύο δίσκους. Το “Other Voices (1971)” είναι χρονολογικά ο 1ος από αυτούς, η συγγραφή κάποιων κομματιών μάλιστα γι’αυτό είχε ξεκινήσει πριν το θάνατο του Morrison, καθώς οι υπόλοιποι τρεις τον περίμεναν να γυρίσει από το Παρίσι, όπου ως γνωστόν εκεί άφησε την τελευταία του πνοή. Μουσικά το “Other voices” είναι κάτι σαν μια συνέχεια του “LA Woman”, εξάλλου κυκλοφόρησαν την ίδια χρονιά, κυμαίνεται στο ίδιο Blues – Rock – Psychedelic στυλ, τα φωνητικά τα έχουν αναλάβει οι Robbie Krieger και Ray Manzarek, οι οποίοι όσο φιλότιμα κι αν προσπαθούν να εκτελέσουν τα νέα τους καθήκοντα, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να υποκαταστήσουν έναν Jim Morrison. Δε χωράει αμφιβολία ότι είναι ένας αξιοπρεπής δίσκος, εξάλλου κανείς εκ των Ray Manzarek, Robby Krieger και John Densmore δεν ήταν τυχαίος μουσικός, αλλά ένας δίσκος κάτω από το brand name “The Doors” χωρίς τον Jim Morrison στα φωνητικά, είναι καταδικασμένος να μείνει στον πάτο της λίστας. 



Το “Full Circle (1972)” είναι ο 2ος δίσκος που κυκλοφόρησαν οι Doors μετά το θάνατο του Jim και εκτός του ότι προφανώς απουσιάζει ο τελευταίος, είναι ελάχιστα αυτά θυμίζουν τους κλασσικούς Doors ακόμη κι αυτή η ίδια η μουσική. Μέχρι και το χαρακτηριστικό ηλεκτρικό πιάνο του Ray Manzarek σχεδόν απουσιάζει. Η μουσική που παίζουν πλέον οι εναπομείναντες Doors στο “Full Circle” είναι μια καθαρή Jazz fusion, με κάποιες υποψίες funk και rock’n’roll με ευτυχώς σχετικά λίγα φωνητικά γιατί και όπου αυτά υπάρχουν είναι πολύ μέτρια. Αν λοιπόν θέλεις να αντιμετωπίσεις το συγκεκριμένο album ως έναν one off δίσκο ενός τέτοιου σχήματος μπορεί και να βρεις κάποια ενδιαφέροντα πραγματάκια εδώ μέσα όπως τα “Verdilac”,”Mosquito”, “The piano bird”. Μην περιμένεις όμως να ακούσεις κάτι που να σου θυμίζει τους κλασσικούς Doors. Αντίστοιχο ατόπημα με τους εναπομείναντες Doors, που συνέχισαν δηλ χωρίς τον εμβληματικό front man τους, είχαν κάνει και οι Talking Heads αλλά τουλάχιστον εκείνοι φρόντισαν να παραφράσουν το όνομα κάτω από το οποίο συνέχισαν ως “The Heads” και να κυκλοφορήσουν έναν one off δίσκο το “No Talking, Just Heads”. Αν το έκαναν αντίστοιχα και οι Doors και άλλαζαν το όνομα τους ως “No Doors, Just the Frames” τουλάχιστον θα ήταν πολύ πιο τίμιο. Οι διαφωνία μεταξύ Manzarek και Krieger για το ποια πορεία θα έπρεπε να ακολουθήσει το group μετά το “Full circle” καθώς και η λήξη του συμβολαίου της μπάντας με την Elektra το 1973 ήταν και η αιτία τελικά οι Doors να διαλυθούν οριστικά.  



Ο λιγότερο καλός δίσκος των Doors της κλασσικής περιόδου τους είναι το “Waiting For The Sun (1968)”, το 3ο album του group που μετά τους δύο πρώτους ογκόλιθους ίσως και να θεωρήθηκε αποτυχημένος. Βέβαια εδώ έχουμε κάποια εξαιρετικά κομμάτια όπως τα “Hello I love you”, “Love street”, “The unknown soldier” και βέβαια το “Spanish caravan” με εισαγωγή από το “Asturias” του Isaac Albeniz. Το “Not to touch the earth” είναι από τα πιο εκνευριστικά τραγούδια των Doors ενώ τα υπόλοιπα είναι κάπως πιο μέτρια. Ο Jimάκος τραγουδάει και υπόσχεται πολύ αγάπη και έρωτα στο “Waiting for the sun”, τα 5 από τα 11 τραγούδια έχουν μέσα τη λέξη Love, overall όμως κρίνω ότι το “Waiting for the sun” είναι το πιο αδύναμο album της κλασσικής τους περιόδου. 



Το “The Soft Parade (1969)” είναι ένας δίσκος με μπόλικα πνευστά και έγχορδα, με κάποια αρκετά καλά, αλλά από τα πιο παραγνωρισμένα singles του group όπως τα “Tell all the people”, “Running blue” και “Wishful sinful”. Επίσης πολύ καλά είναι και το “Touch me”, το πιο πολυακουσμένο hit από το album, το πολύ συμπαθητικό ροκενρολάκι “Easy ride”, τα πολύ ιδιαίτερα “Shaman’s Blues” και “Do it”, και βέβαια το 8λεπτο “The soft parade” άλλο ένα πολύ ενδιαφέρον μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι, από αυτά που συνηθίζουν να βάζουν οι Doors στο τέλος κάθε album τους, αλλά και που είναι αισθητά το λιγότερο συγκλονιστικό τους σε σχέση με τα άλλα μεγάλης διάρκειας κομμάτια τους. Αρκετά συμπαθητικό, ενδιαφέρον και πολυσυλλεκτικό το “Soft Parade”, έχει μέσα του αρώματα από ροκ εν ρολ, country, blues, ψυχεδέλεια και μπόλικα ορχηστρικά περάσματα. 



“Morrison Hotel (1970)” το 5ο album του group που κυκλοφόρησε το 1970. Θεαματική αλλαγή προς το καλύτερο σε σχέση με τα δύο προηγούμενα μέτρια albums, δηλ το “Waiting for the sun” και ‘The Soft Parade”. Άλλο ένα πολυσυλλεκτικό album, οι Doors εισάγουν σιγά σιγά και το blues στοιχείο στη μουσική τους κι αυτό φαίνεται αρχικά σε ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια του group που υπάρχει εδώ, το “Roadhouse blues” αλλά επίσης και στο “The Spy”. Το κομμάτι “Waiting for the sun” μάλλον γράφτηκε για το album “Waiting for the sun” κι αν είναι έτσι είναι να απορείς πως έμεινε έξω από αυτό και χώρεσε στο “Morrison Hotel”. Εξαιρετικά και τα “You make me real”, “Peace frog”, “Ship of fools”, “Maggie McGill” αλλά και τα πιο συναισθηματικούλια και μελαγχολικά “Blue Sunday” και “Indian summer”. 



Το “Strange Days (1967)” κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το ντεμπούτο. Επίκαιρα και προφητικά τα κομμάτια με τη λέξη strange μέσα τους, δηλ τα “Strange days” και “People are strange”. Μουσικά το album δεν έχει και μεγάλες διαφορές από το “The Doors”, γιατί τα περισσότερα τραγούδια του γράφτηκαν στα ίδια sessions με αυτού. Μερικές φορές μάλιστα έχω την αίσθηση ότι κράτησαν τα καλύτερα κομμάτια για τον 1ο, αν και στο “Strange days” υπάρχουν κάποια εξίσου εκπληκτικά κλασσικά Doors κομμάτια όπως τα “Love me two times”, “People are strange” και βέβαια το καταπληκτικό 11λεπτο “When the music’s over” που κλείνει το δίσκο, το οποίο είναι ένα κομμάτι ορισμός του ότι μουσική δεν είναι μόνο οι νότες αλλά και οι παύσεις και αν μου ζητούσε κάποιος να του ονομάσω το κατά την άποψη μου καλύτερο τραγούδι της μπάντας θα έλεγα: “When the music’s over”! Είναι απορίας άξιο δε πως ο Jimάκος έγραφε στίχους όπως “Cancel my subscription to the ressurection, Send my credentials to the house of detention”, εν έτει1967. 



Καταπληκτικό album το κύκνειο άσμα του Jim Morrison με τους Doors το “L.A. Woman (1971)”! Εκτός από το χαρακτηριστικό ψυχεδελικό ροκ ήχο του, το group έχει ενσωματώσει πλήρως σε αυτόν και τα νέγρικα blues, που είπαμε και πιο πριν στο “Morrison Hotel”, και που είναι πολύ έντονα σε κομμάτια όπως τα εξαιρετικά “Been down so long”, “Cars hiss by my window” και στο “Crawling king snake” του Johnny Lee Hooker. Τα καλύτερα κομμάτια του “LA Woman” για μένα όμως είναι τα συγκλονιστικά “Love her madly” και “Texas radio and the big beat” μαζί βέβαια με τα all time classics “L.A. Woman” και “Riders on the storm”. Επίσης και το “Hyacinth’s house” έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον χωρίς να υστερούν καθόλου και τα υπόλοιπα. 3 μήνες μετά την κυκλοφορία του “L.A. Woman” δυστυχώς ο Jimάκος θα αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο στην υπερβολικά τρυφερή ηλικία των 27 ετών, πληρώνοντας κι αυτός της αλόγιστες καταχρήσεις του, αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη ροκ μουσική η οποία έχασε έναν από τους μεγαλύτερους αντισυμβατικούς ποιητές της. 



Στην κορυφή των albums των Doors τo ομώνυμο “The Doors (1967)”. Απίστευτα ώριμο για ντεμπούτο album, έχει μέσα αξεπέραστα κομμάτια όπως τα “Break on through (to the other side), “Alabama song”, “Back door man”, “Take it as it comes”, έχει κάποια άλλα κρυφά διαμαντάκια όπως τα “Soul kitchen”, “The Crystal ship”, “I looked at you”, με αποκορύφωμα βέβαια τα δύο αριστουργήματα που κλείνουν την κάθε πλευρά δηλ τα “Light my fire” που κλείνει την 1η και το “The End” που κλείνει τη 2η. Ακόμα και τα πιο αδύναμα κομμάτια του album όπως “20th century fox” και το “End of the night” ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω ακούγονται αρκετά καλά, αλλά το πιο τρομερό της υπόθεσης είναι ότι δεν έχω την αίσθηση ότι αυτό το album ηχογραφήθηκε το 1966 (κυκλοφόρησε το 1967) δηλ ότι είναι μεγαλύτερο κι από μένα. Πραγματικά έχω την αίσθηση, και πάντα την είχα, ότι αυτό το album όπως και το “Strange days”, κάθε φορά μου ακούγονται τόσο φρέσκα σα να είναι ηχογραφημένα.

Πάνος Αντύπας

69 Προβολές0 Σχόλια