Worst to Best : Triumph

Οι Καναδοί hard rock θρύλοι, το δεύτερο μεγαλύτερο power trio της χώρας, στο μικροσκόπιο του Vinylian


Γράφει ο Μπάμπης Καλογιάννης


Καναδικό τρίο δεν είναι μόνο ένα. Μπορεί οι Rush να έχουν κερδίσει την αναγνωρισιμότητα που (έτσι κι αλλιώς) αξίζαν, ωστόσο υπάρχουν και αρκετά άλλα groups, με την αγαπημένη μορφή του power trio, τα οποία αξίζουν της προσοχής και του ενδιαφέροντος των ακροατών. Τα πιο γνωστά είναι οι θρύλοι του speed metal Exciter (παρά το γεγονός ότι υπήρξαν και κουαρτέτο) και σίγουρα η μαγική τριάδα που ακούει στο όνομα Triumph. Με αφορμή το πρόσφατο ντοκιμαντέρ "Triumph : A Rock n Roll Machine" που περιέγραφε την ιστορία του group μέσα από μαρτυρίες διαφόρων συμμετεχόντων, είναι μια καλή στιγμή ώστε να εξεταστεί η πλούσια και πολύ καλή δισκογραφία τους. Με τρία ισότιμα και ταλαντούχα μέλη, με πλήθος φοβερών δίσκων και ύμνων του hard rock, οι Triumph υπηρέτησαν για πολλά χρόνια το είδος, αποτέλεσαν επιρροή για πολύ κόσμο, και σίγουρα έχουν να πουν πολλά σε όποιο fan του είδους δεν έχει έρθει σε επαφή με τη μουσική τους.


Η τριάδα των Rik Emmett (κιθάρα-φωνητικά), Mike Levine (μπάσο-πλήκτρα), και Gil Moore (τύμπανα, φωνητικά), μας έχει χαρίσει στο παρελθόν ουκ ολίγους ύμνους όπως τα Fight the Good Fight, Lay it on the Line, Νew York City Streets και πολλά άλλα. Πάμε να θυμηθούμε τη δισκογραφία των Triumph, κατατάσσοντας τα από το λιγότερο καλό ως το καλύτερο (κακό δεν έχουν ούτε για αστείο) album, με τον υποκείμενικο παράγοντα να παίζει πάντα ρόλο σε αυτές τις περιπτώσεις, κάνοντας πάντα αυτού του είδους τα rankings ανοιχτά προς debate.


10) The Sport of Kings (1986)

Τα πράγματα έχουν αρχίσει να γίνονται φανερά από το προηγούμενο Thunder Seven, ωστόσο κανείς δεν περίμενε λογικά μια τέτοια ηχητική μεταβολή από τους Triumph. Το συγκρότημα που κάποτε θεωρούταν πρωτοπόρο και μεγάλη επιρροή κάθε group που ανέβαζε ταχύτητες, επιδίδεται σε ένα πολύ καλοπαιγμένο AOR, το οποίο όμως χάνει κατά κράτος συγκριτικά με την υπόλοιπη δισκογραφία του group. Οι ταχύτητες κατά βάση mid tempo, αρκετά πλήκτρα στο album, τα τραγούδια σίγουρα ακούγονται πολύ ευχάριστα, ωστόσο είναι γεγονός ότι οι Triumph εισήλθαν σε ηχητικά χωράφια στα οποία υπήρχαν άλλοι που πατούσαν πολύ καλύτερα. Ο ίδιος ο Rik Emmett θα εκφράσει τη δυσαρέσκεια του για το album, καθώς οι σχέσεις του group με την MCA Records δεν ήταν και οι καλύτερες δυνατές τότε. Το Somebody's out there θα κάνει κάποια σχετική επιτυχία για το group, ωστόσο το highlight του δίσκου είναι το Play with the Fire, ό,τι πιο κοντινό στις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος.


9) Edge of Excess (1992)

Triumph χωρίς Rik Emmett δε γίνεται, ωστόσο με τα πολλά υπήρξε τελικά ένας δίσκος σχετικός ονόματι Edge of Excess. Βρισκόμαστε στα 1992 και καλώς ή κακώς, δεν είναι όλοι Maiden ή Priest να κυκλοφορούν κομβικούς δίσκους καριέρας μετά από 15 και 16 χρόνια στη "δουλειά". Ο δίσκος σε καμία περίπτωση δεν είναι κακός, ωστόσο ούτε ο Gil Moore (εξ ολοκλήρου στα φωνητικά) ούτε ο νεοφερμένος κιθαρίστας Phil Xenedis μπορούν να γεμίσουν το κενό του Emmett. Εάν υπάρχει ένα album το υλικό του οποίου προσομοιάζει με το Edge of Excess, αυτό είναι το εξαιρετικό ομώνυμο των MSG με τον Robin McAuley στα vocals, όντας φυσικά πολύ καλύτερο. Ωστόσο υπάρχει μια πολύ δυνατή στιγμή που λέγεται Troublemaker, γνώρισε κάποια επιτυχία από το soundtrack του Hellraiser III, αποτελεί δε έναν σπιντάτο κεραυνό από αυτούς στους οποίους μας είχαν καλομάθει οι Triumph σε παλαιότερες εποχές. Το Edge of Excess είναι μέχρι σήμερα το τελευταίο album του group.


8) Surveillance (1987)

Το group κατάλαβε σχετικά γρήγορα την περίεργη κατεύθυνση την οποία είχε πάρει έστω και μερικώς. Το Surveillance του 1987 είναι αφενός ένα πολύ καλύτερο album από το Sport of Kings, αφετέρου και παρά τον καθαρότερο και εμπορικότερο σε σχέση με το παρελθόν ήχο, διακατέχεται από μια διάθεση για επιστροφή σε πιο hard καταστάσεις. Η παραγωγή του δίσκου είναι ευκρινέστατη, τα όργανα ακούγονται ξεχωριστά και καθαρά, κάνοντας το Surveillance ένα από τα καλύτερα Triumph albums όσον αφορά το κομμάτι της ηχητικής απόλαυσης. Από το hard/heavy υλικό του δίσκου θα ξεχωρίσουν το δυναμικό Rock you Down και το εκπληκτικό Headed for Nowhere, ίσως το πιο αδικημένο τραγούδι της μπάντας και σίγουρα μέσα στα δέκα καλύτερα τους. Από το φοβερό αρχικό riff μέχρι το καταιγιστικό solo στη μέση, το Headed for Nowhere είναι μια σύνθεση που θα ζήλευαν πάρα πολλοί συνάδελφοι των Triumph εκείνη την εποχή. Καλό έως πολύ καλό album, με το group να έχει αρκετά καλύτερα όπως θα δούμε παρακάτω.


7) Thunder Seven (1984)

Κάπου εδώ αρχίζει να διαφαίνεται η αλλαγή στον ήχο των Triumph που θα συνεχιζόταν και τα επόμενα χρόνια. Η διαφορά με δίσκους όπως τα Sport of Kings και Surveillance, είναι ότι παρά τη διαφορετική κατεύθυνση, το υλικό του Thunder Seven αγγίζει πολύ υψηλά επίπεδα ποιότητας, με τα τραγούδια να διακατέχονται από τη στόφα του κλασικού, ασχέτως της ηχητικής κατηγορίας τους. Από το Follow your Heart, το πιο πετυχήμενο single του συγκροτήματος, μέχρι τα εισαγωγικά SpellBound και Rock Out Roll On, το Thunder Seven είναι γεμάτο AOR ύμνους όνομα και πράμα, τραγούδια προορισμένα για τις αρένες που πετυχαίνουν το σκοπό τους με το παραπάνω. Σαν bonus μπορούμε να θεωρήσουμε τραγούδια όπως το ταχύτατο Time Goes By, που θυμίζουν στους hardcore fans ποιοι ήταν οι Triumph, τους fans που σίγουρα εκείνη την εποχή θα είχαν δυσαρεστηθεί με την αλλαγή στον ήχο του group. Ένα ακόμα πολύ καλό album από το group, τουλάχιστον εξεταζόμενο μεμονωμένα.


6) Never Surrender (1981)

Όταν την προηγούμενη χρονιά έχεις κυκλοφορήσει το καλύτερο σου album, κι ένα από τα καλύτερα του χώρου, η αποστολή σου είναι εξ ορισμού δύσκολη. Οι Triumph όμως έχουν την εμπειρία πλέον και σίγουρα το ταλέντο, ώστε να ανταπεξέλθουν. Ακόμα και αν ο ήχος του Never Surrender δείχνει κάποια διάθεση προς AOR μονοπάτια (που θα ενταθούν στο μέλλον, όπως προείπαμε), εντούτοις κατά βάση το album αποτελείται από τραγούδια που ακολουθούν την επιτυχημένη συνταγή ενός Lay it on the Line, ενός Magic Power καθώς και άλλων επιτυχιών του παρελθόντος. Από το ομώνυμο κομμάτι με το καταιγιστικό solo στο τέλος, μέχρι το πανέμορφο World of Fantasy, το Never Surrender είναι ένα κλασικό Triumph album, ένας δίσκος που χωρίς να προσθέτει κάτι καινούριο, συντηρεί την πορεία του συγκροτήματος μετά από τα πλέον επιτυχημένα albums που προηγήθηκαν. Επιμένουν δε ιδιαίτερα μεταλλικά, σε μια περίοδο που οι Rush αρχίζουν πετυχημένους μεν, γεμάτους πλήκτρα πειραματισμούς δε.


5) In the Beggining/Triumph (1976)

Το Καναδικό τρίο έκανε την εμφάνιση τη μαγική χρονιά του 1976, χρονιά κυκλοφορίας του 2112 από τους έτερους Καναδούς Rush. Καθώς η αρχή γίνεται με ένα πολύ καλό album, στο χώρο του straight classic hard rock, γίνεται κατανοητό πως το συγκρότημα αυτό είχε δρόμο μπροστά του και πολλά ακόμα να δώσει. Έχουμε να κάνουμε με τόσο σκληρό για την εποχή ήχο, που ξεκάθαρα χαρακτηρίζεται ως metal, όντας αρκετά πιο σκληρό και τραχύ από ακούσματα όπως τα Sad Wings of Destiny και Sin After Sin των Judas Priest, ή κάποια παρόμοιου ηχητικού προσανατολισμού albums. Οι Triumph θα μπούνε φουριόζοι στη δισκογραφία και με speed ύμνους όπως τα Let me get next to you και Street Fighter, θα καταθέσουν διαπιστευτήρια από την αρχή. Ο υπόλοιπος δίσκος έχει τις πολύ δυνατές στιγμές του, τον ξεκάθαρο κιθαριστικό προσανατολισμό, αφήνει δε όπως προείπαμε την υπόσχεση για κάτι μεγαλύτερο, που θα αρχίσει να λαμβάνει σάρκα και οστά από την επόμενη κιόλας χρονιά.


4) Just A Game (1979)

Τρίτος δίσκος για τους Triumph κι η ιστορία έγραψε ότι το Just A Game λειτούργησε ως μεταβάτικο στάδιο για τους Triumph, πριν την κυκλοφορία της θρυλικής δυάδας Progressions of Power και Allied Forces. Ο δίσκος προσομοιάζει με το straight hard rock των προηγούμενων προσπαθειών του group, ωστόσο είναι ολοφάνερο ότι έχουν γίνει βήματα μπροστά όσον αφορά το songwriting, με τις συνθέσεις να έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και το album να "αναπνέει" καλύτερα. Οι Gil Moore και Rik Emmett μοιράζονται για άλλη μια φορά τα φωνητικά, το album έχει και αρκετές στιγμές με light, ενώ επίσης συναντάμε και τις πρώτες πραγματικά μεγάλες επιτυχίες των Triumph, το Lay it on the Line, αναπόσπαστο κομμάτι του setlist των συναυλιών τους έκτοτε, αλλά και το Hold On που πλασαρίστηκε στο Top 40 των charts των singles. Τα καλύτερα μόλις είχαν αρχίσει για το συγκρότημα και σίγουρα η επιτυχία του Just a Game έπαιξε μεγάλο ρόλο σ'αυτό.


3) Progressions of Power (1980)

Τέταρτος δίσκος σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα για τους Triumph και κάπου εδώ το group παγιώνει τη θέση του ανάμεσα στις μεγαλύτερες μπάντες του Καναδά, όσο και στις μεγαλύτερες του heavy ήχου από την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Το Progressions of Power αποτελεί ένα βήμα περαιτέρω από το Just a Game, είναι σαφέστατα πιο heavy, χωρίς τις bluesy και ήρεμες στιγμές του τελευταίου, ενώ ο συνθετικός οίστρος του group είναι για μια ακόμα φορά στα ύψη. Δυναμικό μπάσιμο με το κλασικό για το group I Live for the Weekend (το οποίο γνώρισε σημαντική επιτυχία στη Μεγάλη Βρετανία), ενώ εξαιρετική είναι για μια φορά ακόμα η δουλειά του Rik Emmett, σε ένα album σαφώς πιο guitar oriented από το προηγούμενο. Στα υπόλοιπα highlights του δίσκου θα ξεχωρίσει το Tear the roof off, ένα από τα πιο heavy τραγούδια του group και προπομπός για το απόλυτο αριστούργημα των Triumph για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω. Απαραίτητο, όσο και κλασικό album.


2) Rock n' Roll Machine (1977)

Στην κατάταξη του Rock n' Roll Machine ως δεύτερο καλύτερο album των Triumph, σίγουρα θα επηρέασει ο προσωπικός παράγοντας. Ωστόσο δε μιλάμε για ένα οποιοδήποτε album. Μιλάμε για κλασικό heavy metal εν έτει 1977, όπως μόνο ίσως οι Riot μπορούσαν να το παίξουν εκείνη την εποχή. 6 πρωτότυπες συνθέσεις η μία καλύτερη από την άλλη, συν μια διασκευή στο Rocky Mountain Way του Joe Walsh, ένα σούπερ πακέτο αγνού και ανόθευτου hard rock, με πάμπολλα ξεσπάσματα, και τα φοβερά riffs του Emmett σε πρώτο πλάνο. Το Heavy Rock των mid 70s στα καλύτερα του. Από το εισαγωγικό Takes Time με το πρωτόλειο riff του, μέχρι το επικό New York City Streets και το καταιγιστικό ομώνυμο που κλείνει το δίσκο, το Rock n' Roll Machine είναι η επιτομή του ήχου των Triumph στη δεκαετία του 70, ενός group που πήρε το classic rock από το χέρι και περνώντας το μέσα από το πρίσμα του, το ετοίμασε για τη μετάβαση στα απαιτητικά 80s.


1) Allied Forces (1981)

Με πάσα βεβαιότητα, το απόλυτο Triumph album. Ο δίσκος που έχει πάρει όλη την ποιότητα του group από τα 70s, κάνοντας την να ακούγεται μοντέρνα, φρέσκια και ιδιαίτερα ανταγωνιστική, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου πάμπολλα groups από Αγγλία και ΗΠΑ ετοιμάζονται με το εξαιρετικό υλικό τους να κατακτήσουν τ'αστέρια. Το Allied Forces από την αρχή ως το τέλος του, βροντοφωνάζει ένα group που απλά "το έχει" όσο λίγα. Από τα μαγευτικά Magic Power και Ordinary Man, την hard rock τελειότητα του εισαγωγικού Fool for your Love, μέχρι και τα καταιγιστικά Hot Time in the City Tonight και Allied Forces, μιλάμε για έναν δίσκο αψεγάδιαστο, κλασικό στο είδος του, ιδανικό δε για τον ακροατή που από το metal των 80s ετοιμάζεται για το πέρασμα του στα heavy ακούσματα της προηγούμενης δεκαετίας. Φυσικά, τελευταία αναφορά στο Fight the Good Fight, συναισθηματικό και ταυτόχρονα τραχύ, αιώνιος ύμνος των Triumph και πλέον παραγνωρισμένο τραγούδι του hard rock επί το γενικότερον. Long Live!

59 Προβολές0 Σχόλια